جنگ با زامبی‌ها | بررسی بازی World War Z

پس از اقتباس استودیو پارامونت از رمان Zombie World War یا همان World War Z خودمان و ساخت فیلم پرهزینه‌ای به همین نام با بازی برد پیت و تبلیغات گسترده‌ای که پشت پرده آن صورت گرفت، هر استودیویی روی کاغذ با استفاده از نام این اثر و فرمول‌های از پیش تعیین شده، حداقل از لحاظ تبلیغات بازی‌ را از پیش برده بود و درنهایت Saber Interactive که سابقه آن‌چنان شگرفی در کارنامه خود نداشت، این اقتباس را این بار در مدیوم ویدئوگیم در دست گرفت و در‌ابتدا قرار‌شد، صحبت‌هایی با پارامونت انجام شود و این آی‌پی کاملا زیرسایه تبلیغات پارامونت قرار بگیرد، اما طبق صحبت‌هایی که بین این دو استودیو انجام شد، با توجه به بالا بودن هزینه استخدام و به‌کارگیری بازیگران شناخته‌شده‌ای مثل برد پیت و Mireille Enos و بودجه نه‌چندان زیاد این تیم بازی­سازی برای ساخت، تصمیمی اتخاذ شد که بازی از روی منبع الهام اصلی فیلم یعنی همان رمان ساخته‌‌شود. با الهام گرفتن استودیو Saber Interactive از رمان رویکرد کمی تغییر پیدا ‌کرد و این بار ‌به جای استقاده از یک داستان واحد، قرار‌شد چندین داستان کوتاه متفاوت با شخصیت‌های مجزا در بازی گنجانده شود و بخش داستانی‌ این عنوان که آن‌چنان هم قرار نیست بخش داستانی خود را به رخ شما بکشد، شکل بگیرد.

World War Z از آن ­دست بازی­هایی به حساب می­آید که اگر جنگ تبلیغاتی و شباهت غیرقابل‌­انکار و الگو برداری مستقیم آن از Left4Dead نبود، آن­چنان چیزی از آن در رسانه­‌ها نمی‌­دیدیم و صرفا چندین طرفدار سرسخت Left4Dead به آن برمی­‌خوردند و از آن به عنوان یک عنوان شبیه به بازی مورد علاقه­‌شان یاد می­‌کردند، نه بیشتر! اما اینجا با وجود شرایطی که برای WWZ داریم، قضیه کاملا فرق می­‌کند و این عنوان قرار است، هم برای نام خود بجنگد، هم فروشگاه تازه­ تاسیس و پرسروصدای Epic Store. با مطرح­ شدن اپیک به عنوان تنها رقیب مستقیم و درخور استیم، تولید محتوای انحصاری و جذب پلیر آنلاین در صدر لیست کارهای اپیک قرار گرفت و تا حدودی با انتخاب چندین بازی رایگان انحصاری و باکیفیت روی پلتفرم خود قدم­های ابتدایی خود را بلند برداشت و تا حدودی توجه گیمرهای زیادی را به خود جلب کرد و گیمر روی رایانه شخصی فقط با صرف چند کلیک صاحب پلتفرم جدید با محتویات وسوسه کننده می­شد.

 استیم و Valve در کارنامه خود فرانچایز موفقی به نام Left4Dead دارد، که مدت زیادی غایب بوده، اما هنوز پلیرهای آنلاین خود را از دست نداده‌­است، چرا اپیک از این غیبت و نیاز این پلیرها استفاده لازم را نبرد و عنوانی مشابه را در ترکیب فیکس خود در بدو ورود بازی ندهد، شاید این بزرگ­‌ترین اشتباه اپیک استور و Saber Interactive بوده که بازی خود را در معرض مقایسه مستقیم با سری خوش­‌نام Left4Dead قرار دادند. از طرفی این­طور مطرح­ شدن در رسانه­‌ها تنها اثر منفی ندارد، بعضی اوقات باعث به سر زبان گیمرها افتادن منجر می­‌شود که قطعا هدف نهایی اپیک در رقابت با استیم به شمار می­‌آید.

یکی از عواملی که زمان معرفی و قبل از انتشار بازی سازندگان روی آن مانور زیادی می­‌دادند و تا حدودی در پیاده­‌سازی آن موفق بوده‌­اند، حضور تعداد زیادی زامبی در محیط گیم­‌پلی بازی است که به لطف موتور Swarm تا پانصد عدد زامبی را می­‌تواند در تصویر بگنجاند که رقم قابل توجهی است و از این حیث رقیب قدرتمندی برای عنوان تازه منتشرشده­‌ی Days Gone  باشد و به لطف استفاده از این موتور، بازی به یک حالت پایداری در رندرینگ محیط و زامبی‌­ها رسیده که باعث­ شده گرافیک فنی بازی قابل­ قبول ظاهر شود و هر آن­چه از لحاظ فنی به آن نیاز داشته­ باشید، برایتان فراهم کند. جریان بازی به صورت داستان­‌های کوتاه در یازده ماموریت در چندین شهر، مانند: نیویورک، توکیو، موسکو و … جریان پیدا می‌­کند که از لحاظ تنوع محیطی گیمر را راضی نگه­ می­‌دارد و حتی هریک از دیالوگ­‌های بازی به چهار شیوه ضبط شده‌­اند که بازی رنگ ­و بوی تکراری شدن به خود نگیرد، اما با این وجود، لول دیزاین تکراری دفاع و حمله در هر نقشه­‌ی بازی باعث می­‌شود تغییر محیط تجربه آنچنان متفاوتی برای شما رقم نزند و شما صرفا با به دست گرفتن کلاس‌­های متفاوت مانند Slasher, Fixer, Medic,Gunslinger و … در هر نقشه و استفاده از قابلیت­‌ها و سلاح‌­های مختص به خود، خودتان ارزش تکرار بازی را برای خودتان تنظیم کنید و از هزینه‌­ای که برای بازی کرده‌­اید تمام استفاده را ببرید.

گان­‌پلی بازی تکلیفش با خود مشخص نیست هم دوست دارد آرکید و روان باشد و شما اسلحه­‌تان با لگد مواجه نشود و هم کمی نشانه­‌گیری و به هدف زدن را برایتان غیرآرکید تعبیه کرده که این­جا سرگردان بودن گیم­پلی برایتان کاملا روشن می­‌شود. تنوع ظاهری و عملکرد زامبی‌­ها در نوع خود جالب است. شما Lurkerها را مقابل خود دارید که شما را به زمین می­‌زنند، Screamerهایی که به محض دیدن شما بقیه را از وجودتان با خبر می­‌کنند، Hazmatهایی که بمبی حاوی گاز سمی به سمت­تان پرتاب می­‌کنند و … که همه و همه در این زمینه هم اثر انگشتی از خود ندارند و نمونه‌­هایشان را بارها و بارها در بازی‌­های مشابه مشاهده کرده­ایم. در کل WWZ به تنهایی عنوان سرگرم­‌کننده‌­ای به شمار می­‌آید و اگر آن را با عناوین تعیین‌­کننده‌­ی استاندارد در این سبک مقایسه نکنیم و در لوپ مشکلات سرور و پینگ و مچ میکینگ بازی گیر نکنیم، بازی ارزش تجربه‌­ای که جلویتان می­‌گذارد را دارد و چه کسی دوست ندارد فرو ریختن چند صد زامبی از روی سقف خانه­‌ها برای حمله به تیم چهارنفره مسلح را از نزدیک مشاهده نکند و همین­‌طور وجود بخش جالبی مثل PvPvZ که به شخصه تجربه نزدیک به آن را در بخش آنلاین و چندنفره­‌ی سایر بازی­‌ها نداشته‌­ام و آنجاست که شما تصمیم می­‌گیرید که کی به حریفان انسانتان حمله کنید، کی با یکدیگر متحد شوید و زامبی­­‌های بی­‌مغز را ابتدا از پای دربیاورید.

World War Z

بخش PvPvZ، تعداد زیاد زامبی‌ها در یک محیط، ثبات فنی بازی
مشکلات زیاد مچ‌میکینگ، خالی از هرگونه نوآوری، طراحی مراحل تکراری
پلتفرم: PC, PS4, XOne
سازنده: Saber Interactive
ناشر: Mad Dog Games LLC
تاریخ عرضه: بهار۹۸
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک: تیراندازی سوم‌شخص

حتما بخوانید