روزی روزگاری در آمریکا | بررسی بازی The Crew 2

یک پتانسیل به هدر رفته‌ی دیگر؛ ارائه‌ی جدیدی از یوبی‌سافت!

می‌گویند هیچ‌گاه نمی‌توان همه را راضی کرد. مشخص است که یوبی‌سافت با جدیدترین بازی خود یعنی The Crew 2  قصد داشته تا خلاف این جمله را ثابت کند، هرچند در نهایت هم علی‌رغم این که تمام تلاش‌اش را کرده، ناموفق بوده است. TC2 به هر دری می‌زند تا تمام علاقه‌مندان به سبک ریسینگ با سلایق مختلف را خشنود سازد، در خود ویژگی‎‌های بسیاری را هم جای داده تا بتواند هدف‌اش را محقق سازد ولی نواقص ریز و درشتی که در خود جای داده، باعث می‌شود تا در نهایت به یکی دیگر از آن بازی‌های یوبی‌سافت تبدیل شود که نتوانسته از پتانسیل بالایی که داشته به خوبی استفاده کند.TC2 ترکیبی از المان‌های نسخه‌ی قبلی با ویژگی‌هایی نوین است که در سبک ریسینگ، کمتر شاهد آن‌ها بوده‌ایم. بار دیگر با دست‌مایه قرار دادن کشور آمریکا، سازندگان جهانی را خلق کرده‌اند که جذابیت‌های بسیاری دارد. البته بر خلاف نسخه‌ی قبل، اینجا با انواع مختلفی از وسایل نقلیه روبرو هستیم که وظیفه‌ی راندن و شرکت در مسابقات مرتبط با آن‌ها را برعهده می‎گیریم. یعنی در TC2 شما باید هدایت انواع خودروها، موتورسیکلت‌ها، قایق‌ها و هواپیماها را عهده‌دار شوید. هدف چیست؟ هدف آن است که راننده‌ی تازه‌کار و بی‌نام و نشان شما (که در ابتدای بازی آن را بنا به سلیقه‌ی خود، شخصی‌سازی خواهید کرد) در «موتورنیشن»، نامی که سازندگان برای دنیای بازی انتخاب کرده‌اند، تبدیل به بهترین راننده شود. این ایده بسیار بلندپروازانه به نظر می‎رسد و تنها با شنیدن آن هم احتمالا افراد بسیاری به‌ وجد می‌آیند، منتها این ایده تنها روی کاغذ جذاب بوده و در بازی بنا به دلایل مختلفی که در طول متن به آن‌ها اشاره خواهیم کرد، این حس به مخاطب منتقل می‎شود که سازنده لقمه‌ای بزرگ‌تر از دهان خود برداشته و به همین خاطر، با اثری روبرو هستیم که به‌علت تمرکز روی موضوعات بسیار، در ارائه‌ی تجربه‌ای کامل از هیچ‌کدام هم موفق نبوده است. در بازی کلاس‌های مختلفی وجود دارد که تحت نام دیسیپلین (Discipline) شناخته می‌شوند. در هر دیسیپلین، شاهد مسابقاتی خاص هستیم. به‌طور مثال، در بازی یک دیسیپلین برای مسابقات خیابانی، یک دیسیپلین برای مسابقات درگ، یک دیسیپلین برای مسابقات انجام حرکات آکروباتیک با هواپیما و مواردی از این دست وجود دارد. نسخه‌ی اول از لحاظ داستانی اصلا عملکرد جالبی نداشت و متاسفانه باید گفت که آن مشکل به شکلی دیگر در TC2 هم تکرار شده است. در حالی که سازندگان سعی کرده‌اند از روایت یک داستان پرپیچ و خم اجتناب کنند، ولی همچنان دوست داشته‌اند تا با کات‌سین‌ها و شخصیت‌های مکمل، به آن روند کلی قهرمانی در رقابت‌ها آب و تاب بیشتری اضافه کنند که نتیجه هم جالب از آب درنیامده است. قهرمانان هر خانواده شخصیت‌هایی تقریبا یکسان دارند و دیالوگ‌هایی هم که به زبان می‌آورند، عمدتا تکراریست. آن‌ها مدام در طی مسابقات و کات‌سین‌ها برای شما کُری می‌خوانند و پس از مدتی، این مسئله حسابی خسته‌کننده می‌شود. در کنار آن، انیمیشن‌های مرتبط با شخصیت‌ها هم به هیچ وجه جالب نیست و کات‌سین‌ها هم به همین علت حسابی مضحک از آب درآمده‌اند. شاید اگر سازندگان به‌ کلی قید این کات‌سین‌ها را می‌زدند و سعی نمی‌کردند تا قهرمانان هر خانواده را به شکل یک شخصیت کاریزماتیک دربیاورند، خروجی نهایی بهتر می‌شد.

می‌توانید کنترل هر وسیله‌ی نقلیه‌ی ممکن را تجربه کنید.

در بازی انواع مختلفی از وسایل نقلیه وجود دارد و سازندگان تلاش کرده‌اند تا هیچ‌کدام از دیسیپلین‌ها را نسبت به دیگری برتر نشان ندهند، تا بازی‌کنان نسبت به تمامی آن‌ها علاقه‌مند باشند و مسابقات آن‌ها را به اتمام برسانند. در کنار مقوله‌ی وجود تعداد زیادی وسلیه‌ی نقلیه‌ی لایسنس شده در بازی که نکته‌ی قابل توجهی‌ست، مسئله‌ی پراهمیت بعدی القای حس راندن هرکدام از آن‌ها به بهترین شکل ممکن است. بر خلاف انتظارات، فیزیک قایق‌ها تقریبا خوب از آب درآمده و لذت هدایت آن‌ها واقعا بالاست. نکته اساسی در مورد قایق‌ها، پویا بودن شرایط آب‌ها و تاثیر آن روی هدایت قایق‌هاست. وقتی دقیقا پشت سر یک قایق دیگر حرکت می‌کنید، پیشروی آن قایق در دل آب باعث می‌شود تا پشت آن تلاطمی در آب ایجاد شود و این مسئله تا حدی کنترل قایق شما را چالش‌برانگیزتر می‌کند. البته، بر خلاف مانور سازندگان خیلی شرایط آب و هوایی روی امواج دریا تاثیرگذار نیست و حداقل در چند ده ساعتی که به تجربه‌ی TC2 مشغول بودم، اصلا شاهد طوفانی شدن دریا نبودم و چنین مسئله‌ای رخ نداد. کنترل هواپیماها بیش از حد به GTA V شبیه است و محال است وقتی هدایت آن‌ها را برعهده گرفتید، به یاد آن بازی نیفتید. البته وجه تمایز اصلی TC2 آن است که در این بازی شاهد مسابقات بین هواپیماها نیستیم و رقابت‌های مرتبط با هواپیما در این بازی، فقط انجام حرکات آکروباتیک یا نوع خاصی از مسابقات Time Trial است. در بازی دو مدل موتور وجود دارد، یکی موتورسیکلت‌های مختص مسیرهای آف‌رود و مسابقات موتورکراس و دیگری، موتورسیکلت‌های مخصوص جاده‌های آسفالت. آشنایی با هدایت هر دو نوع موتورسیکلت کمی زمان خواهد برد ولی از آن‌ها لذت خواهید برد، خصوصا نوع اول به واسطه‌ی مسابقات به‌شدت مهیج موتورکراس. منتها، مشکل اصلی در این زمینه متوجه خودروهاست. فیزیک خودروهای بازی اصلا جالب نیست و به همین علت، برخوردها میان آن‌ها هم به هیچ وجه قابل‌قبول از آب درنیامده است. این مسئله‌ی برخوردها در مسابقات مرتبط با قایق‌ها هم به چشم‌ می‌آید ولی در مورد خودروها، بیشتر پیش می‌آید و بیشتر هم ناخوشایند است. در بازی تخریب‌پذیری خاصی برای وسایل نقلیه، چه از نظر ظاهری و چه از نظر فنی تعبیه نشده و این مسئله تا حدی ناامیدکننده است. ممکن است خودروی خود را به انواع و اقسام موانع بکوبید و در نهایت، وقتی آن را نگاه می‌کنید، متوجه می‌شوید تنها آسیبی که به آن وارد شده در حد چند خط و خراش است! علاوه‌بر این‌ها، هندلینگ اکثر خودروها هم شبیه به یکدیگر بوده و از این نظر کم‌کاری سازندگان کاملا مشهود است.بازی به مانند نسخه‌ی قبلی به اتصال دائمی به اینترنت نیاز دارد. البته، خوشبختانه سرورهای بازی مشکل خاصی ندارند و مدام از قطع اتصال شما با سرورها خبری نیست. به شکلی ناامیدکننده، TC2 در هنگام عرضه از حالت PvP بی‌بهره است و قرار است این حالت در آینده و با ارائه‎‌ی یک به‌روزرسانی رایگان از سوی سازنده، به بازی اضافه شود. به جرئت می‎توان گفت این یکی از مشکلات اصلی بازی است که ضربه‌ی بزرگی هم به آن وارد کرده. شما وقتی با هوش مصنوعی پر اشکال بازی روبرو می‌شوید، طبیعتا دوست دارید تا با انسان‌های واقعی به مسابقه بپردازید تا هم هیجان بیشتری تجربه کرده و هم نتیجه‌ی معقول‌تری در مسابقه به دست بیاورید، ولی نبود بخش PvP تمام این رویاها را از شما می‌گیرد. شما تنها می‌توانید با دوستان خود در قالب یک Crew، به‌صورت PvE به تجربه بازی بپردازید. جالب است بدانید که Sessionهای بازی هشت نفره است و این بدان معناست که در نقشه‌ی وسیع بازی، شما به جز خود در بهترین حالت شاهد حضور هفت بازی‌کن دیگر خواهید بود. راه خاصی هم برای برقراری ارتباط با آن‌ها وجود ندارد.

محیط‌های بازی بسیار متنوع هستند.

کار یوبی‌سافت در لایسنس کردن وسایل نقلیه‌ی مختلف برای TC2، خوب بوده است. در بازی شاهد انواع مختلفی از وسایل نقلیه هستیم که تقریبا هر سلیقه‌ای را پوشش می‌دهد. حتی تعداد قایق‌ها و هواپیماهای بازی هم قابل قبول است و واضح است که سازندگان به‌‎خاطر توجه زیادتر به خودروها، آن‌ها را از یاد نبرده‌اند. تمامی وسایل نقلیه‌ی موجود در بازی با دقت و جزئیاتی فراوان طراحی شده‌اند و از این نظر، کار سازندگان چشم‌گیر بوده است. در این بین جالب است بدانید که یوبی‌سافت به‌دنبال لایسنس خودروهایی رفته که بتواند از آن‌ها در دیسیپلین‌های مختلفی استفاده کند؛ مثلا، در بازی خودروی Z370 از شرکت نیسان (Nissan) وجود دارد که در چندین دیسیپلین مختلف مثل مسابقات خیابانی و مسابقات آف‌رود و مسابقات دریفت، شاهد حضور مدل‌های مخصوص آن خودرو هستیم. از لحاظ کمی هم وسایل نقلیه‌ی بازی قابل قبول هستند و همچنین، قرار است به‌صورت رایگان ماهانه وسایل نقلیه‌ی جدیدی هم به بازی اضافه شود که خبر خوبی‌ست. از سوی دیگر، در بازی شاهد حضور لوت‌ باکس‌ها هم هستیم که برای ارتقای فنی وسایل نقلیه مورد استفاده قرار می‌گیرند. هر لوت باکس‌، یک قطعه‌ی فنی در خود دارد که در یکی از سه دسته‌ی مربوط به کیفیت قطعات فنی جای می‌گیرد. این لوت باکس‌ها کاملا رایگان بوده و از طرق مختلف مثل پیروزی در مسابقات، انجام چالش‌ها یا حتی کاوش در محیط بازی پیدا می‌شوند.موتورنیشن تلفیقی از زشتی‌ها و زیبایی‌هاست که البته کفه‌ی ترازو به نفع زیبایی‌های آن سنگینی می‌کند. از یک طرف، نورپردازی بازی همچون دیگر عناوین یوبی‌سافت شما را به‎وجد می‌آورد و اولین چیزی است که نظر شما را به خود جلب می‌کند. همان‌طور که گفته شد طراحی وسایل نقلیه هم خوب است و کار سازندگان در طراحی محیط‌ها هم تحسین‌برانگیز بوده است. اکثر بناهای واقعی آمریکا را در نقشه‌ی TC2 می‌توان یافت؛ از کاخ سفید گرفته تا برج آزادی و پل گلدن گیت. وقتی به گرند کنیون (Grand Canyon) می‎‌روید به جادوی سازندگان ایمان آورده و وقتی که پا به نیو اورلیانز و بایو (Bayou) آن می‎گذارید، دست از ستایش وسواس طراحان برنخواهید داشت. یک بخش فوتومود با تمامی امکانات لازم هم در بازی تعبیه شده تا با کمک آن، بتوانید تصاویر بسیار جذابی از دنیای بازی تهیه کنید. ولی با تمامی این زیبایی‌ها، TC2 زشتی‌های خود را هم دارد. Draw Distance بازی وضع خیلی جالبی ندارد و محیط‌های شهری و به‌خصوص ساختمان‌ها، زیادی مصنوعی از آب درآمده‌اند. ساختمان‌ها بیشتر شبیه‌به ماکت‌های کاغذی‌اند و این به‌شدت با محیط‌های غیرشهری بازی که از لحاظ بصری سحرآمیزند، در تناقض است. دنیای بازی وسعت بسیار مناسبی دارد و به‌تنهایی می‌توان ۲ الی ۳ ساعت را صرف در گشت و گذار در گوشه و کنار آن کرد و در آن غرق شد. البته شهرها زیادی مرده و بی‌روح‌اند و از لحاظ ترافیکی هم وضع رضایت‌بخشی ندارند، تا جایی که حس می‌کنید شهرها عمدتا خالی از سکنه هستند.

Ivory Tower آمده تا با TC2، مخاطبان زیادی را جذب کند و تقریبا تمامی سلایق را پوشش دهد، مسئله‌ای که باعث شده تا کانسپت کلی بازی بسیار وسیع شود و جامه‌ی عمل پوشاندن به انتظاراتی که از چنین عنوانی می‎رود، بسیار سخت. بازی ایده‌های بسیاری را در خود جای داده و پتانسیل زیادی دارد، ولی سازنده نتوانسته از آن پتانسیل به درستی استفاده کند و عمدتا با ایده‌هایی مواجه هستیم که درست پرورش نیافته و خام باقی مانده‎اند. در حال حاضر، TC2 به مانند یک بازی ناقص می‌ماند که قرار است در گذر زمان به آن پتانسیلی که داشته دسترسی پیدا کند، بنابراین تهیه‌ی آن در حال حاضر چندان توصیه نمی‌شود ولی در گذر زمان، وقتی که بازی به پتانسیل واقعی‌اش دست پیدا کرد، آن وقت شاید نتوان از تجربه‌ی TC2 دل کند؛ اتفاقی که قبلا شاهد رخ دادن آن برای Rainbow Six Siege هم بودیم. TC2 در گذر زمان و با پشتیبانی صحیح سازنده، می‌تواند تبدیل به یک بازی باکیفیت شود.


نقد و بررسی کامل The Crew 2 را می‌توانید در شماره‌ی ۱۳۱ بازی‌نما مطالعه نمایید

The Crew 2

دنیایی وسیع، تعداد زیاد وسایل نقلیه، قابلیت شخصی‌سازی، گرافیک خوب
شخصیت‌های ملال آور، انیمیشن‌های بد، محتوای کم، هوش مصنوعی بسیار بد
پلتفرم: PS4, Xone, PC
سازنده: Ivory Tower
ناشر: Ubisoft
تاریخ عرضه: تیر ۹۷
نسخه‌ی بررسی شده: PlayStation 4
سبک: اتومبیل‌رانی

حتما بخوانید