رستگاری در مریخ | بررسی بازی Red Faction Guerrilla Re-Mars-tered

تخریب کردن در یک بازی ویدئویی، هیچوقت تا این اندازه جذاب نبوده است

از عرضه‌ی Red Faction Guerrilla نزدیک به یک دهه می‌گذرد و هنوز هم این عنوان یکی از بهترین شبیه‌سازهای تخریب در بازی‌های ویدئویی به حساب می‌آید. این که استودیو Volition چطور در آن سال توانست تخریب کردن را به این شکل نمایش گذاشته و دست به ساخت یک بازی کاملا متفاوت در این سری بزند، هم‌چنان بحث‌برانگیز است.نقش ریمستر‌ها در چند سال گذشته‌ی صنعت غیرقابل انکار است. با این حال یکی از عناوین شایسته‌ای که احتمالا بازی کردن آن روی کنسول‌های نسل هشتمی هنوز هم تجربه‌ای منحصر به‌فرد و بی‌نظیر را به ارمغان می‌آورد، Red Faction است. از محیط جهان باز آن گرفته تا سیستم فیزیک و تخریب‌پذیری خاص این بازی، همگی از دلایلی هستند که شانس دوباره دیدن شدن این بازی در سال ۲۰۱۸ را بالاتر می‌برند. تقریبا همه‌چیز از نسخه‌ی اصلی دست‌نخورده باقی مانده و بدون تغییر تحت عنوان Re-Mars-tered به دستمان رسیده است. ما از اول هم می‌دانستیم که قرار نیست با یک ریمسترد تمام عیار روبرو باشیم و گوریلا جدای این‌ها، صرفا یک آپدیت نسل هشتمی برای یک بازی خوش‌ساخت از نسل هفتم است. راستش این مسئله هنوز هم برای خیلی‌ها در هاله‌ای از ابهام است که آن حجم از جزئیات چطور روی سیستم‌های ایکس‌باکس ۳۶۰ یا پلی‌استیشن ۳ به اجرا در می‌آمد.الک میسن شخصیت اصلی بازی، نقش محوری داستان را بر عهده دارد. مرگ برادرش در افتتاحیه‌ی بازی دلیل اصلی او برای پیوستن به گروه رد فکشن و انتقام گرفتن از EDF، دشمنان اصلی بازی است که مریخ را به تصرف خود در آورده‌اند. هر چند که این انگیزه‌ی قوی در ادامه با کوئست‌های نه چندان قوی از نظر روایت و پراکنده، محو شده و جای خودش را به لذت بردن از براندازی ذره ذره‌ی یک پروپاگاندا می‌دهد. شخصیت‌های فرعی سعی می‌کنند تا برایتان قصه بگویند اما واقعیتش این است که داستان جذابیت خیلی خاصی برای ادامه دادن بازی ایجاد نمی‌کند. بازی آن‌قدر زود به زود مشتش را باز کرده و فیچرهای جدید خودش را نشان می‌دهد که کمتر پیش می‌آید از یک راه تکراری برای گذراندن مراحل داستانی استفاده کنید. با این که بازی به طور کلی در داستان سری رد فکشن سهم دارد، اما دانستن اتفاقات پیشین یا بعدی، اهمیت زیادی ندارد. گوریلا به طور مستقل بازی کاملی است و اگر این اولین برخوردتان با سری باشد، مانعی برای لذت بردن از خط داستانی آن وجود ندارد.

بازی محیط‌های وسیعی دارد

بازی به طور کلی روی پایه‌ی خراب کردن می‌چرخد. از پتک معروف گوریلا گرفته تا گروهی که تحت عنوان رد فکشن فعالیت می‌کند، بی‌قانونی و فعالیت‌های سرخود می‌بارد. تقریبا هر ماموریتی که گروه به میسن می‌دهد، به انفجار یا تخریب چند ساختمان بزرگ ختم می‌شود و البته این‌ها تنها بخشی از محیط بزرگ بازی هستند. بارها پیش می‌آید که در میان مراحل اصلی، سراغ ساختمان‌های دیگری که به چشم می‌خورند می‌روید و برای خودتان بیش از پیش دشمن درست می‌کنید. نقشه‌ی بازی نسبت به زمان خودش بزرگ بود و هنوز هم می‌توان اسم جهان باز را روی آن گذاشت. مناطق جدید و قابل دسترس، به‌مرور و با پیش‌برد داستان آزاد می‌شوند. هر منطقه‌ی بازی یک نوع سیستم کنترل دارد و هر بار که سعی در خراب‌کاری کردن داشته باشید، نیروهای EDF به دنبال‌تان خواهند افتاد. سیستم تعقیب و گریز هر چند که هنوز هم مشکلات پیشین خودش را دارد و گاها بسیار نابرابر است. از هوش مصنوعی تاریخ مصرف گذشته‌ی بازی گرفته تا چراغ‌های رنگی که هر کدام نشان‌گر تعداد نیروهایی است که دنبال‌تان هستند، هنوز درست‌ نشده‌ و انرژی زیادی را از مخاطب می‌گیرند.هدف هر مرحله‌ی داستانی معمولا این است که یکی از پایگاه‌ها یا اسلحه‌خانه‌های EDF نابوده شده و در نتیجه قدرت این گروه در آن منطقه تضعیف شود. این روال تا انتهای خط داستانی یکسان می‌ماند اما سازندگان با هوشمندی خودشان روش‌های مختلفی را برای از بین بردن در اختیار مخاطب قرار می‌دهند. از ابتدا تا انتهای بازی یک پتک همراه شماست که بهترین و خوش‌دست‌ترین سلاح بازی به حساب می‌آید. در ادامه و با پیشرفت در خط داستانی، انواع مواد منفجره مثل C4 یا حتی سلاح‌هایی مثل راکت‌لانچر در اختیارتان قرار می‌گیرد که سرعت از بین بردن را بالا می‌برد. حتی اگر از تنوع سلاح‌ها هم بگذریم، وسایل نقلیه‌ی بازی رنج‌ زیادی از انتخاب را برای هر مخاطب به وجود می‌آورد.از ماشین‌های شاسی‌بلند که برای ویراژ دادن روی سطح خاکی ماه ساخته شده‌اند تا نفربرها و ماشین‌های زرهی، رفته‌رفته جای خود را به تانک و حتی روبات‌هایی می‌دهند که می‌توانند هر چیزی را در برخورد اول نابود کنند. مهم نیست که چقدر خودتان را از ماهیت بازی ایزوله کنید؛ نهایتا همه چیز دست به دست هم می‌دهند تا در حالی به خودتان بیایید که در حال خراب کردن یک سازه‌ی بی‌ارزش هستید. گوریلا این چرخه‌ را به خوبی پیاده کرده است و کاری می‌کند تا با وجود غلط بودن، کاری مثل تخریب کردن یک سازه در چند ده ساعتی که با بازی سر و کله می‌زنید، خسته‌کننده نشود. شاید همه چیز به خاطر توجه به جزئیات باشد، اما گوریلا با این که یک بازی نسبتا قدیمی به حساب می‌آید و ریمستر آن‌ هم تفاوتی در بنیان بازی نداده است، هنوز هم پر از جزئیات است.دلیل اصلی که می‌تواند تجربه‌ی این ریمستر را به یک بازی با اعصاب واقعی تبدیل کند، مشکلاتی هستند که به اسم بازسازی به آن اضافه شده‌اند و کنار مشکلات بازی اصلی جا خودش کرده‌اند. بازی بعد از نزدیک به یک دهه هنوز هم سیستم چک‌پوینت درست و درمانی ندارد و خصوصا به خاطر مرگ‌های غیرعمد مجبور به تکرار دوباره‌ی یک بخش از داستان می‌شوید. این مسئله برای اثری که در سال ۲۰۱۸ آن‌قدری کوچک است که شاید طرفداران بازی اصلی فقط به امید درست شدن این مشکل ترغیب به تجربه‌ی دوباره‌اش شوند. اما جالب اینجاست که نه تنها با جهش بصری خاصی در این ریمستر روبرو نیستیم، بلکه مشکلاتی مثل فریز شدن یا افت فریم‌های عجیب و غریب روی سخت‌افزارهای جدید، به مشکلات بازی قدیمی اضافه شده‌اند.

همه چیز درباره‌ی تخریب است!

صداگذاری بازی تعریف چندانی ندارد. یعنی صداها آن‌قدری تکراری می‌شوند که شاید بخواهید صدای بازی را قطع کرده و به جای آن، پلی‌لیست مورد علاقه‌ی خودتان را در پس زمینه گوش کنید. صدای انفجار و حتی اتومبیل‌هایی که سوار می‌شوید، بعد از چند ساعت خسته‌کننده شده و از آن جایی که موسیقی متن خاصی هم در پس‌زمینه پخش نمی‌شود، این موضوع بیشتر به چشم می‌آید. از کارهای خسته‌کننده گفتیم و بد نیست که اشاره‌ای هم به کالکتیبل‌های زیاد بازی کنیم. هر چند که بسیاری از کالکتیبل‌ها را احتمالا بدون تلاش کردن به دست آورید، اما خراب کردن بیلبوردهای EDF یا سنگ‌های معدن که به شما منابعی برای آپگرید کردن تجهیزات‌تان می‌دهند، اصلا به سیستم اسکرپ بازی نمی‌آیند و به بطالت می‌گذرند.در مجموع می‌توان گفت که رد فکشن گوریلا، هنوز هم یک بازی در حد است و می‌تواند یک مخاطب را چند ساعت پای خودش بنشاند. اما این که ریمستر بازی چقدر در برآورده کردن این مسئله در نسل هشتم موفق شده، بحث دیگری است. از مشکلات بسیاری که بخش فنی بازی با آن دست و پنجه نرم می‌کند و البته سیستم‌های قدیمی بازی که برای یک بازی به اصطلاح به‌روز شده منسوخ به حساب می‌آید، دست و پا گیر هر مخاطبی هستند. اگر خوش‌شانس باشید و مشکلاتی مثل فریز یا افت فریم را نداشته باشید و با مشکلات دیگر بازی هم کنار بیایید، ری‌مارس‌ترد شاید بهترین و در دسترس‌ترین نسخه‌ای است که می‌توانید از گوریلا تجربه کنید.


نقد و بررسی کامل Red Faction Guerrilla Re-Mars-tered را می‌توانید در شماره‌ی ۱۳۱ بازی‌نما مطالعه نمایید

Red Faction Guerrilla

بازگرداندن یک بازی قدیمی خوش‌ساخت، فیزیک خوب، محتوای سرگرم‌کننده
افت فریم، مکانیک‌های منسوخ، هوش مصنوعی ضعیف
پلتفرم: PlayStation 4, XBOX one, PC, Nintendo Switch
سازنده: Volition
ناشر: THQ Nordic
تاریخ عرضه: تیر ۱۳۹۷
نسخه‌ی بررسی شده: PlayStation 4
سبک: اکشن شوم شخص، جهان باز

حتما بخوانید