اربابان منسوخ شده | بررسی بازی Onimusha: Warlords

تقریبا پانزده سال پیش بود که با یکی از دوستانم به مغازه‌ای رفتم و با اشتیاق یک هزار تومانی از جیبم درآوردم. آن هزار تومنی نتیجه پس‌انداز دو سه روزم بود و قصد داشتم با آن بازی جدید بخرم. آن موقع اوضاع با الان خیلی فرق می‌کرد و خریدن بازی این قدر سخت نبود. بازی‌ها آسان‌تر پیدا می‌شدند. این مغازه‌ای که تعریفش را می‌کنم معمولا تمام بازی‌های جدید را به‌روز می‌آورد. آن روز لحظه آشنایی من با جواهری به نام «اونیموشا» بود. یادم می‌آید دلیل علاقه‌ام به بازی بیشتر کاورش بود تا هر چیزی دیگری، چون در آن زمان «ژان رنو» بازیگر مورد علاقه‌ام بود و روی کاور بازی هم هیچ‌کس نبود جز ژان دوست‌داشتنی. بازی از همان لحظه آغازش اینقدر با روحیات و خلق و خوی من جور درآمد که تصمیم گرفتم دو نسخه قبل را هم پیدا کنم. فکر کنم یک ماهی طول کشید، اما موفق شدم دو نسخه قبل را بازی کنم و به سراغ نسخه سوم بروم. اونیموشا همان تجربه فوق‌العاده‌ای بود که رزیدنت اویل‌های کلاسیک برایم فراهم کرده بودند. فقط با یک تفاوت؛ به جای سلاح‌های گرم شمشیر در دست داشتم و زامبی‌های بازی، جانورران عجیب میتولوژی ژاپن بودند. تمامی جملاتی که تا همین الان خواندید فقط و فقط برای شرح یک زاویه دید است و آن هم نوستالژی است.

متاسفانه نوستالژی همیشه هم چیز خوبی نیست، چون این اونیموشایی که الان رو‌به‌روی ماست دقیقا همان بازی است که هفده سال پیش عاشقش شدم. با این حال یک جای کار می‌لنگد. کیفیت تکسچر‌های بازی بیشتر شده‌اند و این اولین چیزی است از یک عنوان ریمستر شده انتظار داریم. با این حال بازی اصلا آن حسی که باید را ندارد. یک گوشه‌ی دلم دقیقا همان مدل‌های زشت و Low-Poly قدیمی را می‌خواست، چون مدل‌های چهره جدید الان شبیه‌به پلاستیک‌های بدترکیب مانکن‌ها شده‌اند. با اینکه واقعا گرافیک بازی و طراحی بصری بد نیست، اما اصلا به درد سال ۲۰۱۹ نمی‌خورند و شاید این بزرگ‌ترین مشکل بازی باشد. افکت‌های تصویری و پارتیکل‌هایی که از هر ضربه به دشمنان بیرون می‌ریزند همگی شفاف شده‌اند، اما خب… بقیه‌اش را می دانید.

نکته دیگری که در اونیموشای ریمستر شده خیلی توی ذوق می‌زند، بک‌گراند‌ها از پیش رندرشده هستند. شاید باورتان نشود، اما این پس‌زمینه‌ها در زمان اوج پلی‌استیشن اول و دوم آن‌قدر خفن بودند که همه دهان‌شان از دیدن مدل‌های «رزیدنت اویل» و «داینو کرایسیس» باز می‌ماند. اما الان بازی این قدر خشک است که خیلی نمی‌توانید بک‌گراندها را تحمل کنید. البته به‌غیر از تمامی مواردی که گفتم و صد البته کوتاه بودن بازی که حدود پنج ساعت طول می‌کشد، عنوان Onimusha: Warlords یک تجربه‌ی خارق‌العاده است. مکانیک‌های مبارزه بازی همین الان هم از خیلی از بازی‌های همین نسل سرتر هستند و باورتان نمی‌شود، اما سلاح‌های محدود و خوش‌ساخت بازی واقعا متنوع هستند و هرکدام چندین کار مختلف انجام می‌دهند. همچنین مکانیک‌های قدیمی مثل جمع کردن ارواح دشمنان همگی با کلید مخصوص خود انجام می‌شوند و خیلی وقت‌ها تصمیم استراتژیک یعنی زدن یک ضربه بیشتر و یا جمع کردن روح‌هایی که تا چند دقیقه دیگر از بین می‌روند. باس‌فایت‌ها و دشمنان بازی هم آن‌قدری تنوع دارند که بسته بودن فضای دوربین آن‌ها را به بزرگ‌ترین تهدیدات روی زمین تبدیل کند و شخصیت تحت کنترل‌تان هم حالا با آنالوگ‌های دسته حرکت داده می‌شود. قسمت اول اونیموشا و نسخه ریمسترش، هر دو از بهترین عناوین عرضه شده در سبک خود هستند اما کاش بازی تا این اندازه یک‌دست باقی نمی‌ماند. اونیموشا برای دوام آوردن در این نسل نیاز به تغییر داشت و متاسفانه تغییر نکرد. اینکه نمی‌توانید کات‌سین‌ها را رد کنید احمقانه است، حال سخت بودن بازی را هم کنار این ماجرا بگذارید. برای خود من و در درجه سختی معمولی تماشای یک کات‌سین آن هم برای پنج بار متوالی زجر‌آور است، چه برسد به گیمرهای این نسل که کلا کات‌سین نمی‌بینند! اونیموشا اصلا تجربه بدی نیست، برعکس یک تجربه‌ی فوق‌العاده است. منتهی باید خیلی کلاسیک باشید تا بتوانید در سال ۲۰۱۹ میلادی تجربه‌اش کنید و از آن لذت ببرید. برای من که با نسخه‌های قدیمی‌اش بزرگ شدم این هماهنگی دشوار بود. امیدوارم شما به‌راحتی با آن کنار بیایید.

Onimusha: Warlords

داستان و گیم‌پلی بازی هنوز هم جذاب است و خوشبختانه تغییر نکرده است
عدم بهبود گرافیگی لازم، محدودیت‌های منسوخ و آزاردهنده
پلتفرم: PC, PS4, XOne
سازنده: CapCom
ناشر: CapCom
تاریخ عرضه: دی ۹۷
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک: اکشن ماجرایی

حتما بخوانید