تصاویری که حرف می‌زنند | بررسی بازی Okami HD

اوکامی اچ‌دی بهترین فرصت برای تجربه این بازی، پس از گذشت ۱۲ سال از عرضه‌ی آن است

هیدکی کامیا به نظر من یکی از نوابغ بازی‌سازی است. کسی که کارنامه‌اش بیشتر از آن چیزی که به نظر می‌رسد، حرف برای گفتن دارد و فقط با چیزی که اطرافیان در مورد او می‌گویند به سطحی که در آن قرار دارد نرسیده است. معدود کسانی هستند که در عین این که ذهن‌شان برای کار کردن روی ایده‌های عجیب و غیرقابل باوری که روی کاغذ می‌خوانیم آماده است، روی تمام آن‌ها کار می‌کنند و در هر ژانری یک اثر ماندگار از خودشان خلق کرده‌اند. کامیا یکی از این کارگردان‌هاست که کارنامه‌ی کاری‌اش پر از آثار عجیب‌وغریب، ماندگار و البته خارج از ژانر معمول است. در کنار بایونتا، رزیدنت اویل و DMC، قطعا Okami یکی از درخشان‌ترین کارهای کامیا است که حتی پس از ۱۲ سال، همچنان مثل روزهای اولش می‌درخشد.اوکامی داستانی را براساس اساطیر ژاپنی روایت می‌کند که در نوع خودش و برای یک بازی ویدئویی بی‌نظیر است. آماتراسو، الهه‌ی خورشید در افسانه‌های شرقی است که در این بازی شما در فرم یک گرگ سفید او را کنترل می‌کنید. گرگی که نام بازی هم برگرفته از نام ژاپنی همین موجود دوست‌داشتنی است. پیرنگ بازی سریعا خودش را لو می‌دهد. چیزی که اهمیت دارد این است که این گرگ سفید چطور در بازی‌ای که تمام داستان‌اش را با متن تعریف می‌کند، یک سفر ماندگار و بی‌رقیب را برای مخاطبش خلق می‌کند. داستانی که با وجود خارج از فرم بودنش آن‌قدر استاندارد است که روی سه نسل از کنسول‌ها عرضه شود و باز هم مخاطبان جدید را به خودش جذب کند. چنین کاری برای یک بازی شرقی که از چنین داستان و کانسپت دور از ذهنی پیروی کرده، کم‌نظیر است.

بستری که باید برای یک بازی اکشن ادونچر مهیا باشد تا بتواند پتانسیل‌های خودش را نشان دهد، یک محیط نسبتا باز با قابلیت گشت‌وگذار یا حداقل پیشروی در آن است. کاری که به کارگردانی درست و اصولی نیاز دارد و بازیکن حس واقعی از اتفاقات را به همین واسطه می‌گیرد. در اوکامی این ساختار تا حدودی رعایت شده و حداقل می‌توان گفت که محیط بازی با روند نسبتا کندی که بازی دارد، در حال تغییر است و شما را مدام با شخصیت‌ها و مکان‌های جدید هم‌مسیر می‌کند. در اوکامی همه‌چیز دست به دست هم می‌دهند تا قصه‌ی جمع و جور بازی به بهترین نحو ممکن پرداخته شده و شاخ و برگ به آن اضافه شود.  اوکامی از ساختار پیوسته اما متفاوت در روایت بهره می‌برد و به همین خاطر، گیم‌پلی آن متاثر از یک سری المان ثابت و پیش‌پاافتاده است که در مقیاس بزرگ‌، حسابی به این بازی می‌آیند. آماتراسو یا «امی» یک گرگ است و اگر فکر می‌کنید متفاوت بودن آن از انسان‌ها در بازی‌های دیگر، به معنی تماشای معجزه در ساختار گیم‌پلی است، اشتباه می‌کنید. در اوکامی شما به موانعی برمی‌خورید که تنها راه گذر از آن‌ها پرش است. در مسیر آزاد کردن ژاپن از تاریکی چیره‌گر، با دشمن‌های قد و نیم قدی روبه‌رو می‌شوید که شاید تک‌تکشان خارق‌العاده نباشند اما صرفا این که بازی برای تعریف هر داستان کوتاهی، دست به دامان ریزترین جزئیاتی می‌شود که آن صحنه را از چیزهایی که قبلا در بازی دیده‌اید متمایز می‌کند، تحسین‌برانگیز است.بخشی از پروسه‌ی متمایز کردن مبارزات از یک‌دیگر هم به عهده‌ی بازیکن است، اما با این حال هیچ‌وقت چیزی حس تکراری بودن پیدا نمی‌کند. مثلا یکی از تکنیک‌های آماتراسو نقاشی کردن به کمک قلمی است که همیشه آن را همراه دارد. با در آوردن این قلم و کشیدن اشکال مختلف، بخش‌هایی از بازی را پشت سر می‌گذارید. مثل کشیدن دایره‌ای که نهایتا به شکل خورشید در آمده و نور را به  زندگی ساکنان یک منطقه‌ی کوچک کنار رودخانه، بر می‌گرداند. توجه به جزئیات از برگ‌برنده‌های این بازی است. چون این قلم با وجود این که چندان کاری را انجام نمی‌دهد، اما به غیر از بخش‌هایی که واقعا به آن نیاز دارید تا بخشی از بازی را پشت سر بگذارید، خودتان را در حال استفاده‌ی مکرر از آن می‌بینید. افکت‌های صوتی اوکامی یکی از مهم‌ترین دلایل تاثیر آن روی بازی‌های هم‌سبک خودش است. در بازی مکالمات شخصیت‌ها تنها به کمک افکت‌های ممتد صوتی انجام شده و خبری از تبادل کلام بین آن‌ها نیست. هر چند که متنی که بازی در ازای هر کاری برای بازیکن رو می‌کند، به اندازه‌ی کافی طولانی است و با همان افکت صوتی همراه می‌شود. این مسئله باعث شده تا اگر علاقه‌مند به تم موسیقی‌های شرقی باشید، خودتان را ساعت‌ها پس از تجربه‌ی بازی، هم‌چنان غرق در آن ببینید.

برای عنوانی که بیش از ۱۰ سال از عرضه‌اش می‌گذرد، اوکامی هنوز هم درخشان است. نسخه‌ی اچ‌دی بازی همان‌طور که قرار بود تا روح جدیدی به نسخه‌های بعدی این بازی ببخشد، در کار خودش موفق عمل کرده است. بازی زمان در زمان خودش یکی از زیباترین عناوین پلی‌استیشن ۲ در روزهای آخرش بود و حتی حالا هم مثل روز اول می‌درخشد. هر چند که این نسخه هنوز هم به خاطر محدودیت‌های انیمیشن‌ و تصویر در زمان خودش، ۳۰ فریم بر ثانیه اجرا می‌شود و خبری از فریم‌ریت ۶۰ برای آن نیست. دلیل اصلی هم خراب شدن شکل انیمیشن‌ها در فریم‌ریت‌های بالاتر است. هر چند که اضافه شدن وضوح تصویر ۴K به بازی از مهم‌ترین پیشرفت‌های فنی این اثر نسبت به نسخه‌ی اصلی است. در مجموع به جز این که بازی نسبت به پورت اچ‌دی آن روی پلی‌استیشن ۳ چیز اضافه‌ای را رو نمی‌کند و صرفا از نظر گرافیکی پیشرفت داشته، اوکامی اچ‌دی بهترین نسخه‌ی عرضه شده از نسخه‌ی اورجینال آن است. اگر تا به حال فرصت تجربه‌ی این بازی را نداشته‌اید و یا به دنبال یک بازی اصولی براساس فولک‌لور ژاپنی هستید، این بهترین فرصت برای تجربه‌ی اوکامی است.

نقد و بررسی کامل Okami HD را می‌توانید در شماره‌ی ۱۲۶ بازی‌نما مطالعه نمایید

Okami HD

سبک گرافیکی بازی، استفاده‌ی درست از بستر اساطیر و شینتو ژاپن، موسیقی و افکت‌های صوتی
بازی چیزی به جز جلوه‌های بصری را ریمستر نکرده
پلتفرم: PC, PS4, XOne, Switch
سازنده: Clover, Capcom
ناشر: Capcom
تاریخ عرضه: ۲۱ شهریور ۱۳۹۶
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک: اکشن ماجرایی

حتما بخوانید