یخ، آتش و خون | بررسی بازی Mortal Kombat 11

سازندگان MK 11 باز هم نشان دادند که می‌توانند بازی‌ مبارزه‌ای خوب بسازند؛ اما در امر داستان‌سرایی گویا هنوز هم نیاز به کلاس آموزشی دارند!

مورتال کامبت (Mortal Kombat) یکی از قدیمی‌ترین بازی‌های سبک مبارزه‌ایست که با خشونت بی حد و مرز خود به یکی از ساختارشکن‌ترین عناوین صنعت تبدیل شد. مثل تمامی فرنچایزهای قدیمی، مورتال کامبت هم اسیر سیاست‌های غلط سازندگان و ناشران شد و در طی این سال‌ها پستی و بلندی‌های بسیاری را تجربه کرد. همین مهم باعث این شد که در سال ۲۰۱۱، یکی از بهترین اتفاقات برای این سری رخ دهد و روحی تازه در بدن بی‌جان آن بدمد. بازی Mortal Kombat یا MK9 یکی از بهترین ریبوت‌ها در تاریخ بازی‌های ویدئویی است. این بازی همانطور که به المان‌های اصلی بازی وفادار بود، مکانیک‌های جدیدی را به این سری معرفی کرد که باعث تحول آن شد. علاوه بر این المان‌ها، داستان بازی هم به یکی از نقاط قوت آن تبدیل شد، چیزی که کمتر در این سبک اتفاق می‌افتد و زمینه‌های قسمت‌های جدید در این سری چیده شد. بعد از انتشار نسخه X و رونمایی از یازدهمین قسمت از این سری(با یک وقفه نسبتا طولانی)، عطش طرفداران برای تجربه آن بیش از پیش شد. شخصیت‌های جدید و قدیمی به یک بهانه‌‌ی جدید دیگر در مقابل هم قرار گرفته‌اند تا یک مبارزه خونین دیگر شکل بگیرد!

ساعت شلوغی

(خطر لوث شدن داستان)

در داستان Mortal Kombat 9، رِیدِن در تایم لاین دنیای آغشته به خون مورتال کامبت دست می‌برد، تا جلوی رخ دادن آخرالزمان را بگیرد و این کار او بر کل دنیای بازی تاثیرات مهمی گذاشت. دلیل اشاره بسیار به نسخه ریبوت بخاطر شباهت فضای داستانی و همینطور اشارات بسیار مستقیم سازندگان به این نسخه در طول بخش داستان است. سازندگان در واقع از همین ابتدا می‌خواهند قید داستان MK X را کاملا بزنند و این امر در طول داستان کاملا مشهود است. از حذف شدن خیلی ساده‌ی Dark Raiden تا غایب بودن برخی از مبارزان جدید نسخه X همگی دلایل خیلی واضحی بر این بودند که MK X به بخش تاریکی از خاطرات سازندگان و همینطور دنیای MK شده است. داستان بازی از جایی شروع می‌شود که MK X تمام شده. رِیدِن تاریک پس از شکست دادن شیناک (Shinnok) با کمک Cassie Cage،  تصمیم گرفته است که از راه‌های خشن‌تری پیروی کند و کوچک‌ترین تهدید نسبت به Earthrealm  را سریعا نابود کند. اما اگر فکر می‌کنید که شرور داستان رِیدن است، سخت در اشتباهید. مادر شیناک، کرونیکا (Kronika) محافظ زمان، آمده است تا باری دیگر تاریخ دنیای مورتال کامبت را اصلاح کند. دوره‌ی جدیدی که کرونیکا به آن اشاره می‌کند دوره‌ای بدون حضور رِیدِن و تصمیمات ملامت بار است. با این که کرونیکا حتی قدرتی بیشتر از Elder Gods دارد، برای عملی کردن نقشه‌اش نیاز به افراد جدیدی دارد. برای همین تصمیم می‌گیرد که تمام شخصیت‌های اصیل مورتال کامبت 2 را به زمان حال بیاورد. این مورد توضیح نه چندان منطقی و مسخره‌ای دارد که باعث می‌شود از همان ابتدای داستان سریعا متوجه ضعف آن بشوید. کرونیکا از رِیدن بیزار است اما نسخه گذشته او را به همچنان به زمان حال میاورد!

رابط کاربری بازی در عین سادگی، جذابیت همیشگی سری را با خود دارد

یکی از ایراداتی که به داستان MK 11 وارد می‌دانم، این است که اصلا تکلیف داستان با خودش مشخص نیست. در طول داستان بازی ما آرک‌های مختلف از شخصیت‌های مختلف را می‌بینیم که باز می‌شوند و هرکدامشان باید به یک سرانجام و نقطه‌ی پایانی درستی برسند که متاسفانه این اتفاق رخ نمی‌دهد. این آرک‌ها با پرداختی ضعیف همراه است و حتی از پایان درستی هم بهره نمی‌برند. حتی معلوم نیست در طول داستان بازی کدام شخصیت‌ها باید بیشتر در کانون توجه باشند یا بار روایی داستان بر دوششان باشد.شخصیت اصلی داستان چه کسی است. داستان بازی صرفا در خلق لحظات به یادماندنی و یا بعضا اکشن تلاش بسیار خوبی می‌کند و تا حدی موفق هم می‌شود اما اصلا از بار محتوایی خوبی برخوردار نیست که نشان می‌دهد سازندگان بازی باز هم نتوانستند به وعده‌های خودشان درست عمل کنند.

بازگشت به دوران کلاسیک

سیستم مبارزه واقعا همان حس آشنا قدیمی را داراست، بسیاری از شخصیت‌های نام آشنا این سری به همراه چند شخصیت جدید با کمی تنوع بازگشته‌اند. اگر از طرفداران قدیمی سری بازی‌های مورتال کامبت باشید، با گیم پلی این بازی بیش از هر عنوان جدید دیگری ارتباط برقرار خواهید کرد. دیدن چهره‌های قدیمی و  اجرا کردن کمبوهای آشنای سری، حس نوستالژیک خوشایندی را به مخاطب القا می‌کند. اما در میان این چهره‌های آشنا، افراد جدیدی نیز به چشم می‌خورند تا حتی به عنوان یک چاشنی خاص، طعم جدیدی به این بازی دهند. Geras یک مبارز قدرتمند است که می‌تواند زمان را کنترل کند، Cetrion یک Elder God است که توانایی کنترل طبیعت را دارد و Kollector نیز از جدیدترین شخصیت‌های این سری هستند.

امضای سری مورتال کامبت در بین بقیه‌ی بازی‌های مبارزه‌ای، خشونت بی‌سابقه خود و سیستم خاص گیم پلی است، که حول محور دو دکمه برای ضربات مشت و دو دکمه برای ضربات پا می‌چرخد.این سیستم منحصر به فرد، بازی مورتال کامبت را از باقی عناوین مبارزه‌ای که از ترکیب ضربات سبک، معمولی و سنگین که استفاده می‌کنند، جدا می‌نماید. بجای این سیستم، برای اجرای حرکت‌های مورتال کامبت باید ترکیب دقیق دکمه‌ها را بدانید، که مطمئنا برای تازه واردان به این بازی اصلا سیستم خوشایندی نیست؛ اما خوشبختانه مورتال کامبت ۱۱ در امر ساخت یک بخش آموزشی بسیار مفید درست عمل کرده است به طوری که این بخش از ابتدایی‌ترین مسائل شروع می‌کند و تا موارد بسیار پیشرفته پیش می‌رود و در طول این مسیر مخاطب را به بهترین شیوه ممکن راهنمایی می‌کند. برای مثال با کمک المان‌های شنیداری شما را با ریتم کمبوها آشنا و یاری می‌کند. حتی در یک جایی از این مرحله، بازی برای این که مطمئن شود شما کمبوها را یاد گرفته‌اید یا نه، تنها زمانی اجازه عبور از این قسمت را می‌دهد که یک کمبو را بر روی حریفتان بدون این که او دفاعش کند، اجرا کنید.

فیتالیتی‌ها خونین‌تر و جذاب‌تر از گذشته شده‌اند. تنوع همیشگی خود را حفظ کرده‌اند و تقریبا در امر هویت شخصی برای هر شخصیت از بازی نیز درست عمل کرده است. تماشای Fatality «جانی کیج» با شکستن دیوار چهارم یکی از جذاب‌ترین چیز‌هایی بود که Fatalityها را نسبت به قبل خاص‌تر کرده است. همینطور Brutalityها نیز نسبت به نسخه X بسیار راحت‌تر و جذاب‌تر شده‌اند.

تغییرات اساسی

اساسی‌ترین تغییری که در گیم پلی بازی بوجود آمده است، نحوه استفاده از مکانیک معروف بازی‌های مبارزه‌ای، نوار «Super» است. بازی مورتال کامبت ۱۱ چگونگی کارکرد این مکانیک را به کلی تغییر داده و آن را بسیار کاربردی‌تر کرده است. اکنون این بار به دو بخش دفاعی و هجومی تقسیم شده است. اکنون دیگر نگران این نیستید که اگر از یک حرکت هجومی استفاده کنید انتخاب‌های دفاعیتان محدودتر می‌شود، در واقع این حرکت کنترل بیشتری بر روی مبارزه به بازی اضافه کرده است.

تقریبا هر چیزی مربوط به شخصیت محبوبتان قابل شخصی‌سازی است

بار دفاعی اساساً برای تعامل با اجزای محیطی، قابلیت بازگشت به بازی، بدست گرفتن مبارزه و یک حرکت تداخلی به نام Breakaway استفاده می‌شود که کاربردش شکستن کمبوی حریف است. در طرف دیگر، بار هجومی برای قدرت بخشیدن به کمبوهای شما استفاده می‌شود  که مطمئن شوید حریف نمی‌تواند در برابرش دفاع کند، میزان خسارتش را بالا می‌برد و همچنین موقعیت‌های اجرای کمبوهای دیگر را فراهم می‌کند.

اما بهترین قسمت این سیستم جدید، مکانیزمی به نام Fatal Blow است (یک حرکت قدرتمند که به خودیِ خود ۳۵٪ نوار سلامتی حریف را می‌گیرد).این حرکت اما به بار هجومی ربطی ندارد و سازندگان بازی با زیرکی هرچه تمام و با استفاده از رابط کاربری دقیقا نشان داده‌اند که در زمان حساسی که نوار سلامتی هر مبارز به یک خط می رسد، انتخاب  Fatal Blow به وجود می آید. Fatal Blow در واقع همان X-Ray معروف است، با این تفاوت که اکنون زمان استفاده از آن و نحوه‌ی استفاده‌اش تغییر کرده است. این حرکات معمولا خیلی سریع هستند و واکنش نشان دادن به آن‌ها بسیار سخت است، ولی اکنون فقط می‌توان یک بار در هر مسابقه از آن استفاده کرد که باعث بالانس‌تر شدن گیم پلی می‌شود. با قرار دادن Fatal Blow در لحظات پایانی مبارزه، آن دقایق را بسیار حساس جلوه می‌دهد و با وجود این تغییرات، بازگشت به روند بازی بسیار آسان‌تر شده است.

یکی دیگر از تغییرات اساسی و مهم بازی، Krushing Blow است. شما احتمالا در تریلرها این ضربه‌ها را مشاهده کرده‌اید، اما در این فکر بودید که چطور این حرکات انجام می‌شوند در حالی که خبری از خالی شدن بار نیست. در واقع این ضربه‌ها به صورت اتوماتیک انجام می‌شوند و خسارت زیادی به حریف وارد می‌کنند، اما اجرا کردن آن‌ها به همین سادگی‌ها هم نیست و فقط زمانی اجرا می‌شوند که شروط خاصی رعایت شده باشد. برای مثال هر شخصیت یک Krushing Blow دارد که با حرکت آپرکات آن‌ها وابسته است، اما در صورتی اجرا می‌شود که به عنوان یک ضد حمله استفاده شده باشد. با این که آپرکات‌ها معمولا برای شروع کمبو استفاده نمی‌شوند، اما اگر با یک Krushing Blow همراه شوند حریف را به آسمان پرتاب و آن‌ها را برای شروع یک کمبوی مرگ‌بار آماده می‌کنند.

با این که این مکانیزم بسیار عمیق است، اما سطح ابتدایی آن‌هم مانند یک ضربه‌ی مشت ساده که بتواند یک صحنه‌ی X-Ray زیبا و خشن را به نمایش بگذارد بسیار لذت بخش است. از این مکانیزم هم مانند Fatal Blow می‌توانید فقط یکبار در هر مسابقه استفاده کنید، پس ارزش دارد که وقت بیشتری برای یاد گرفتن حرکات پیچیده‌ترش صرف کنید.

همان‌طور که می‌خواهید، بازی کنید

قسمت شخصی سازی بازی مورتال کامبت ۱۱ فرزند خلف سیستم Variation مورتال کامبت ۱۰ و سیستم Gear بازی Injustice است. هرچند که هر شخصیت دو سبک بازی به عنوان پیش فرض برای خود دارد، اما اکنون ایده‌ی اصلی این است که شما بتوانید برای هر شخصیت سبک بازیی بسازید که منحصر به فرد خود شما باشد و این ایده، تنوع بازی را به شدت بالا می‌برد. در انتخاب این گزینه‌ها مراقب باشید زیرا برای انجام برخی از کمبوها به اسلحه‌های خاصی نیاز دارید که در صورتی که آن را انتخاب نکرده باشید، نمی‌توانید از آن استفاده کنید.

شخصیت کرونیکا، آنتاگونیست این نسخه، پر است از پتانسیل‌های از دست رفته در جریان روایت داستان

برخی از این حرکات modifiers یا قابلیت‌های اضافی هستند که فقط یک خانه را در بر می‌گیرند، اما موارد بزرگ‌تر و قدرتمندتر دیگر هزینه بیشتری نیز به همراه دارند. قابلیت شخصیت گراس که از تایمر زمان هر راند بازی بکاهد یا به آن اضافه نماید، چندین خانه (Slot) را پر می‌کند. Modifierها از پلی استایل‌های متفاوت تا قابلیت‌های کوچک متفاوت‌اند، برای مثال قابلیت D’Vorah با نام Mother Bug، که وقتی که در راند آخر باخته است، یک دسته حشره از جسدش بیرون می‌آید تا آخرین زهر خود را نیز بریزد، تاثیری در روند بازی ندارد اما از تکراری شدن آن می‌کاهد. هرچند بازیکنان می‌توانند در بخش  Kompetitive Mode از Loadout های بازیکنان حرفه‌ای استفاده کنند. انتخاب‌هایی که برای هر شخصیت دارید واقعا خیره کننده است، هر شخصیت حداقل ۶۰ اسکین مختلف، ۹۰ قطعه Gear، و ۱۰ تکنیک برای اضافه کردن به شخصیت خود را داراست. هرچند اسکین‌های بازی در واقع رنگ‌های دیگر مدل اصلی آن شخصیت هستند، اما با این حال دست شما در شخصی سازی شخصیتتان بسیار باز است. هرچند که بدست آوردن برخی از این آیتم‌ها کار بسیار طاقت فرسا و مشکل سازی است.

برج‌های دردسرساز

برخی از این آیتم‌ها را می‌توان با بازی در بخش داستانی باز کرد، اما برای باز کردن بیشتر آن‌ها، باید به سراغ کابوسی به نام Towers of Time و Krypt بروید، دو بخشی که مکمل یکدیگرند. قسمت کریپت بازی مورتال کامبت ۱۱، همانند نسخه‌های قبلی این سری است، یک سیاه چاله پر از صندوق‌های گنج است که برای باز کردن آن‌ها نیاز به یک واحد پول خاص دارید. اینبار اما مشکل بزرگی که وجود دارد درباره‌ی آیتم‌های داخل صندوق است که دریافت می‌کنید. این صندوق‌ها به صورت رندوم به شما آیتم می‌دهند و به دلیل این که آیتم‌های بدرد نخور بسیار زیاد است، ممکن است یک صندوق بسیار گران را باز کنید و امید داشته باشید که یک Fatality، اسکین، صحنه ورودی شخصیت یا یک Brutality دریافت کنید، اما در عوض یک مشت Gear به‌دردنخور برای یک شخصیتی که اصلا به سراغش نمی‌روید، موارد قابل استفاده در برج، کانسپت آرت یا واحد پول اضافی تحویل می‌گیرید. البته یک سری المان‌های پازل وجود دارند که حل کردن آن‌ها خالی از لطف نیست، اما کریپت در واقع یک سیاه چاله پر از لوت باکس است که بیشتر اوقات شما را ناامید می‌کند.

بخش Towers of Time در واقع یک سری چالش است که در حالت خاصی مرتب شده‌اند، و این بخش، بزرگ‌ترین مشکل بازی مورتال کامبت ۱۱ است. برخی از این برج‌ها، المان‌هایی دارند که صرفا بازی را به یک عنوان خسته کننده و سخت تبدیل می‌کنند. فرض کنید که سعی در شکست دادن دشمنی دارید که از ابتدا دو برابر شما HP دارد، در حالی که مرتبا موشک‌هایی به سمت شما شلیک می‌شود و باید علاوه بر دشمن خود با این موشک‌ها هم سر و کله بزنید. یا این که اگر بیشتر از ۱ یا ۲ ثانیه نزدیک دشمن باشید به شما آسیب وارد می‌شود. بخش Towers of Time با چالش‌های بی‌منطق و نامتعادل پر شده است که لذت انجام دادن تعداد انگشت شمار چالش‌های اصلی را هم از مخاطب ممکن است بگیرد و به راحتی خسته‌کننده‌ترین بخش بازی شود. هرچند که می‌توانید از برخی از آیتم‌ها که مخصوص برج‌ها ساخته شده‌اند استفاده کنید و برخی مبارزه‌های غیرممکن را ممکن سازید، اما این که برای رد کردن چالش‌های یک بازی مبارزه‌ای از آیتم و یا موارد خارج از گیم پلی استفاده کنید بیشتر یک توهین به شعور مخاطب است. هرچند که برخی از چالش‌ها مرتبا با آپدیت‌های هفتگی تغییر می‌کنند و چالش‌های جدیدتر و بهتری ممکن است به بازی اضافه شود، اما پیروی کردن از یک اصول و منطق مشخص برای طراحی این چالش‌ها می‌توانست مثل بخش Multi-Verse عنوان Injustice 2 تبدیل به یک هویت جدید و درست شود.

جزئیات انیمیشن‌ها و به‌خصوص Fatal Blowها مثال‌زدنی‌ست

برج‌هایی که به هر یک از شخصیت‌ها اختصاص داده شده است بهترین راه برای باز کردن Gearهای خاص همان شخصیت است. اما به هر دلیلی(که در واقع تشخیص سازندگان بازی بوده)، برای باز کردن چالش این برج‌ها، باید اعمال خاصی را بارها و بارها تکرار کنید، مثلا ۵۰ بار از آپرکات استفاده کنید، ۵۰ Fatality یا ۷۵ Brutality اجرا کنید. کامل کردن این برج‌ها خود یک نوع Grind (انجام دادن مکرر یک کار) محسوب می‌شود، حال این که برای باز کردن این برج‌ها باز هم باید Grind انجام دهید صرفا یک حالت فرسایشی به خود می‌گیرد.

مورتال کامبت ۱۱ مانند خیلی دیگر از بازی‌های حال حاضر و بخاطر برنامه مالی سازندگانش بیشتر از یک بازی جنبه سرویس به خود گرفته است و هیچ ایرادی به این موضوع وارد نیست. اما متاسفانه اصرار عجیب و غریب بازی بر روی اتصال دائمی اینترنت آن‌چنان توی ذوق مخاطب می‌زند که شاید به کل قید بازی را بزنید. طبیعتا آفلاین بودن بدین معناست که شما به چرخش برج های زمان (Tower of Time) دسترسی ندارید اما این قضیه باعث می‌شود شما به ازای بخش داستانی و آموزشی امتیاز نگیرید مگر اینکه آنلاین شوید. در بسیاری از مسائل نیاز به آنلاین بودن موجب مشکل عمده‌ای نمی شود اما به عنوان مثال اگر سرورهای بازی به مشکل بر بخورند شما سابقه خود در برج های زمان (Tower of Time) را از دست خواهید داد؛ این مشکل در کنسول نینتندو سوییچ به خوبی خود را نشان می‌دهد. در یک برخورد شخصی حتی اگر آفلاین به صورت تمرینی بازی کنید، پیام های مشکل اینترنت سر شما را به درد خواهد آورد!

مورتال کامبت نسل هشتمی

خشونت سری مورتال کامبت، همیشه به عنوان امضای سری شناخته شده است. عناوین اولیه‌ی این سری در زمان خود به دلیل خشونتی که بکار بردند، غوغایی بپا کرده بودند. از تاثیری که این بازی بر روی صنعت بازی‌های رایانه‌ای گذاشته همین بس که، بازی مورتال کامبت یکی از دلایل شکل گیری رده‌بندی سنی بازی‌های رایانه‌ای یعنی ESRB بود. از زمان ریبوت بازی در سال ۲۰۱۱ این وجه از سری حتی پر رنگ‌تر هم شده و یکی از دلایل جذابیت آن است.

گرافیک و جلوه‌های بصری بازی مورتال کامبت ۱۱ بر خلاف نسخه دهم پیشرفت چشم‌گیری داشته است. برخلاف بازخوردهای ابتدایی از طراحی‌ چهره‌های شخصیت‌ها می‌توانیم بگوییم در این مورد سازندگان به حرف طرفداران را جدی گرفتند و طراحی شخصیت‌ها به شدت واقعی و باورپذیر است. چهره‌ی شخصیت‌ها و طراحی محیط به اوج بلوغ خود در نسخه یازدهم رسیده و یکی از نکات قوت آن محسوب می‌شود.   حضور Ronda Rousey ستاره UFC و نیز برای انجام حرکات موشن کپچر سونیا بلید و صداگذاری آن متاسفانه آن‌طور که باید خوب نشده است. صداگذاری سونیا بلید در طول بخش داستانی به شدت یخ و بدون احساس است و شاید اگر بیشتر روی آن کار می‌شد می‌توانست جای خالی صداگذار قبلی این شخصیت را پر بکند اما چنین اتفاقی اصلا رخ نداده است. افکت‌های صوتی بازی و صداگذاری بازی عالی کار شده است و صدای شکستن تک تک استخان‌های حریف(یا خودتان!) را به طور واضح و شفاف می‌شنوید. اما چیزی که بد بودن راندا راوزی به عنوان سونیا را می‌پوشاند حضور بازیگر نقش Shang Tsung آقای Cary-Hiroyuki Tagawa در فیلم مورتال کامبت (محصول سال ۱۹۹۵) به عنوان اولین شخصیت DLC است و جزیره شخصی او جاییست که بخش Krypt بازی در آن شکل می‌گیرد. مورتال کامبت ۱۱ فقط دنباله‌ای برای هواداران این فرنچایز کهنه کار بازی‌های سبک مبارزه‌ای و طرفداران استودیو NetherRealm نیست، بلکه دروازه‌ایست به سوی دنیایی از مبارزات مرگبار برای هر کسی که از تماشای مبارزات نفس گیر و بیرحمانه لذت می برد. مکانیک و جریان بازی فرش زیبایی آغشته به رنگ خون است که تار و پود آن به گونه ای به هم بافته شده است که حتی بدون توجه به سطح توانایی و سابقه شما باعث می‌شود سطح مبارزات نفس گیر و خشن بماند. حتی اگر این بازی اولین تجربه بازی های مبارزه ای شماست و یا سطح بازی شما پایین است بخش آموزشی به سبکی طراحی شده است که شما را به سمت راه انداختن یک مبارزه خونین و نفس‌گیر تشویق و هدایت می‌کند. فهرست متنوع شخصیت‌ها و سبک مبارزات منحصر به فرد آن‌ها هنوز هم در این نسل به سبک جذابی مصور شده است. تصادفی بودن Krypt ها ممکن است حوصله شما را سر ببرد و اعصاب شما از اینکه همیشه باید آنلاین باشید خرد شود. اما با تمامی این کاستی‌ها مورتال کامبت ۱۱ بازی بدی نبوده است و فقط به جز چندین ضعفی که به آن‌ها اشاره شد یکی از بهترین بازی‌های مبارزه‌ای نسل هشتم محسوب می‌شود. اگر از طرفداران این سری هستید تکلیفتان با این بازی به جز بخش داستانی طاقت فرسا و مزخرفش روشن است. قرار است از زدن چند‌ضرب‌های مختلف همراه با قدرت‌های شخصیتتان مبارزه‌ای منحصر به فرد و جذاب داشته باشید. اگر از طرفداران این سری هم نیستید قسمت یازدهم برای شروع و آشنا شدن با شخصیت‌ها و سبک مبارزه در این بازی بسیار انتخاب خوبیست زیرا از فرمول آشنای همیشگی این سری به بهترین نحو استفاده کرده است و به علاوه چرا باید خودتان را از تجربه چنین بازی سرگرم کننده‌ای منع کنید؟

Mortal Kombat 11

گیم پلی اعتیادآور، انیمیشن‌های جذاب،خشونت همیشگی این سری، شخصیت‌های آشنا و جدید، سیستم Gear، آزادی عمل برای سبک مبارزه
داستان شلوغ، تاکید به خرید درون برنامه‌ای، نیاز به اتصال اینترنت.
پلتفرم: PC, PS4, Switch, Stadia, XOne
سازنده: NetherRealm Studios
ناشر: Warner Bros. Interactive Entertainment
تاریخ عرضه: بهار ۹۸
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک: مبارزه‌ای

حتما بخوانید