انعکاس ابدیت | بررسی بازی Marvel vs Capcom Infinite

این بازی نه Marvel vs Capcom جدید، بلکه صرفا یک ایستگاه سرگرمی موقت بین دنیای سینمایی مارول و بازی‌های کپکام است

کپکام بار دیگر با نسخه‌ی جدیدی از Marvel vs. Capcom بازگشته تا تعریف به‌خصوص خودش از بازی‌های مبارزه‌ای را ارائه دهد.  ابرقهرمان‌های دنیای مارول که برای خودشان اسم و رسمی در دنیای کتاب‌های مصور و فیلم‌های سینمایی دارند، در قسمت‌های مختلف این سری روبه‌روی قهرمانانی شناس از بازی‌های کپکام قرار می‌گیرند تا یک مبارزه‌ی هر چند دور از ذهن را به تصویر بکشند. جدیدترین نسخه‌ی بازی یعنی Infinite یک اولتیماتوم ناقص از چیزی است که هواداران این سری، مدت زیادی در انتظار آن بودند. اما در این هفت سالی که از زمان عرضه آخرین بازی مجموعه – یعنی نسخه‌ی سوم – می‌گذرد، اتفاقات دنیای سینمایی مارول بسیار فراگیرتر از قبل عمل کرده است. مارول در برابر کپکام، اگر تا پیش از این قرار بود اقتباسی از کامیک‌های دنیای مارول را در قالب یک بازی مبارزه‌ای ارائه دهد، حالا بیشتر متکی به دنیای سینمایی آن است.الترون از دنیای مارول و سیگما از دنیای مگامن، با هم متحد می‌شوند تا در دنیاهای موازی یکدیگر، تهدیدات خود علیه زندگی بیولوژیکی را اعمال کنند. داستان از آن جایی که روایت بین دو یونیورس کاملا غیرمرتبط را روایت می‌کند، برش کمی دارد و اصلا به واقعیت نزدیک نیست. هر طرف را که نگاه کنید، اثری از یک بی‌نظمی توسط یکی دو قهرمان نامربوط به هم، دیده می‌شود. بنابراین داستان هر چند که با منطق خاص و عجیب خودش تعریف شده، اما سرگرم‌کننده و جذاب است. به عنوان یک بازی که قرار نیست به محتواهای تک نفره محدود شود و البته خودش را بیشتر به یک عنوان مبارزه‌ای استاندارد نزدیک کند، Infinite در بخش داستانی موفق است.

در عین حال که Infinite اضافات زیادی دارد و در مجموع تحت تاثیر تغییرات بسیاری قرار گرفته، اما برخی از آن‌ها بدون کاربرد و اضافی هستند و فقط منجر به حواس‌پرتی می‌شوند. از تغییرات مهم گیم‌پلی مثل ۲v2 شدن سیستم مبارزات، دیزاین کاراکترها و البته حذف خیلی از آن‌ها که به قضیه‌ی لایسنس و البته سیاست‌های کپکام در قبال محتواهای دانلودی برمی‌گردد، Infinite میان خیلی از این تغییرات، هویت واقعی خودش را پیدا نمی‌کند. در واقع به سختی می‌توان گفت که بازی حالا یک اثر مبارزه‌ای استاندارد است که کمبوهای غیرعادی و نابرابری‌های معمول نسخه‌های قبلی را ندارد.  اولین تغییر مهم در سیستم گیم‌پلی به سنگ‌های معروف دنیای مارول یعنی Infinity Stones بر می‌گردد. اضافه شدن این سنگ‌ها صرفا به تغییرات جزئی بر نمی‌گردد و حداقل می‌توان گفت که این نسخه را از پایه تحت تاثیر خود قرار داده‌اند. آخرین بازی از خانواده‌ی مارول در برابر کپکام، کاراکتر سوم را در هر مبارزه حذف کرده که در نتیجه هویت خودش را به عنوان یک بازی از این سری از دست داده، اما در عوض ۶ سنگ به بازی اضافه کرده که استفاده از آن‌ها، نوید ده‌ها فایت‌استایل جدید را به بازیکن می‌دهد.هر مبارزه که حالا بر اساس این سنگ‌ها شکل واقعی خود را نشان می‌دهد، رنگ جدیدی دارد و البته حساب شده‌تر است. مثلا کاراکترهای بزرگ‌تر مثل هالک که آرام‌تر حرکت می‌کنند و در نتیجه سرعت مبارزه با آن‌ها پایین است، هنگام استفاده از سنگ Time به تعادل نسبی در سرعت می‌رسند و با قدرت بالایی که دارند، مسابقه را به نفع بازیکن پیش می‌برند. در طرف مقابل کاراکترهای ضعیف‌تری که صرفا سرعت بالایی در حرکت دارند اما ضربات قدرتمندی ندارند، با سنگ‌های Soul یا Power بهتر جور می‌شوند تا نقاط ضعف خودشان را بپوشانند. در مجموع Special Moveهایی که بر اساس هر کدام از این سنگ‌ها تعریف می‌شوند، بی‌شباهت به استریت فایتر نیست، اما عمق آن را ندارد.دیگر تغییر مهم Infinite نسبت به نسخه‌های قبلی، بازگشت به مبارزات ۲v2 به جای ۳v3 است. اگر از هواداران قدیمی بازی باشید، عادت کردن به این موضوع زمان‌بر اما شدنی است. به همین خاطر، بازی تاکید بیشتری روی حمله به جای دفاع دارد. بازی سرعت و یا سطح تخیل بازی‌های قبلی را ندارد و حالا کمی حساب‌ شده‌تر عمل می‌کند. به این معنی که اگر در بازی‌های قبلی صرفا با زدن چند کلید رندوم، حریف را چند ثانیه روی هوا معلق می‌کردید، اینجا قضیه فرق می‌کند. بازی هنوز هم حالت تهاجمی خودش را حفظ کرده و ضد حمله همیشه نسبت به دفاع هوشمندانه‌تر است. به همین خاطر در Infinite، پیش‌بینی نتیجه‌ی یک مبارزه تقریبا غیرممکن است چرا که هر ثانیه ممکن است ورق به نفع بازیکن عقب‌تر برگردد

طراحی‌ها نسبت به بازی قبلی بهتر انجام شده‌اند اما بعضی شخصیت‌ها هنوز هم خیلی جای کار دارند تا به تصویر ذهنی بازیکن نزدیک شوند. کاراکترهای کپکام مثل دانته، کریس ردفیلد و فرانک وست نسبت به قبل پیشرفت داشته‌اند و می‌توان گفت که طراحی‌های کلی بازی حالا کمی از آن حالت خشک کامیکی درآمده‌اند و بهتر می‌توان با آن‌ٌها ارتباط گرفت. اما کاراکترهای استریت فایتر مثل ریو و چون لی هنوز هم دیزاین عجیبی دارند و این عجیب بودن از جایی حس می‌شود که هر دو بازی را کپکام کارگردانی می‌کند. از طرفی کنار هم گذاشتن بعضی شخصیت‌های جدید مثل کاپیتان مارول که طراحی فوق‌العاده‌ای دارد در برابر ثور که هنوز هم از طراحی فاجعه‌ رنج می‌برد، برای چنین عنوانی دور از ذهن است. استیج‌ها در عین حال یادآور بسیاری از لحظاتی هستند که قبلا در دنیای سینمایی مارول دیده‌ایم. خراب شدن برج استارک یا مبارزه با الترون تصاویری نیستند که برای بلاک‌باسترهای مارول به این راحتی فراموش شوند، اما با Infinite می‌توان تا اکران فیلم جدید Avengers، برخی از این لحظات را یادآوری کرد و از آن لذت برد.نمی‌توان انکار کرد که Marvel vs Capcom: Infinite با برخی پیشرفت‌های جدی، این سری را به یک بازی مبارزه‌ای نسبتا استاندارد نزدیک کرده که به جز دورهمی با دوستان، کاربردهای دیگری هم در رقابت‌های جدی دارد. اما در عین حال، پیشرفت‌های بازی صرفا در راستای همین هدف محدود شده‌اند و نمی‌‌توان اثری از یک تغییر جدی و انقلابی را در آن‌ دید. دیدن بعضی از دیزاین‌های بازی برای عنوانی که سال ۲۰۱۷ عرضه شده، خجالت‌آور است اما در مجموع تلاش سازندگان برای گرد هم‌آوردن تمام تغییرات قابل تحسین است. اضافاتی مثل Infinity Stones و تغییرات کلی سیستم مبارزه مجموعا واقع‌گرایی خوبی به بازی بخشیده‌اند که شاید برای هواداران قدیمی سری چندان خوشایند نباشد، اما تاثیر آن در بلندمدت مشخص می‌شود.


نقد و بررسی کامل Marvel vs Capcom Infinite را می‌توانید در شماره‌ی ۱۲۴ بازی‌نما مطالعه نمایید

Marvel vs. Capcom: Infinite

کپکام با Infinite اولین قدم بزرگ خودش را برای تغییر فلسفه‌ی این بازی از یک اثر صرفا سرگرم‌کننده به یک فایتینگ استاندارد برداشته
تعداد کم شخصیت‌ها، مشکلات گرافیکی
پلتفرم: PC, PS4, XOne
سازنده: Capcom
ناشر: Capcom
تاریخ عرضه: ۲۸ شهریور ۱۳۹۶
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک: مبارزه‌ای

حتما بخوانید