ضیافت مبارزان سرزمین آفتاب تابان | بررسی بازی Jump Force

جزئیات، نتیجه را تغییر می‌دهند!

کراس‌اور‌ها برای گیمرها ارزش خاصی دارند. این که بتوان در یک بازی، شاهد حضور شخصیت‌هایی از یک یا چند بازی دیگر بود، به‌طور کلی ایده‌ی جذابی است که در صورت اجرای درست در یک عنوان، می‌تواند حسابی در به موفقیت رسیدن آن موثر واقع شود. حالا عنوانی را در نظر بگیرید که در آن، شخصیت‌های محبوبی از آنتولوژی هفته‌نامه‌ی Shonen Jump کنار هم جمع شده باشند. ایده به خودی خود و روی کاغذ، به‌شدت هیجان‌انگیز به‌نظر می‌رسد و طرفداران مانگا در سرتاسر جهان برای تجربه‌ی چنین عنوانی لحظه‌شماری می‌کنند. این توصیف‌ها، دقیقا بازی جدید بندای نمکو یعنی Jump Force را معرفی می‌کند؛ عنوانی پرهیاهو و در نگاه اول امیدوارکننده که به‌خاطر مشکلات متعددش،‌ به آن جایگاهی که خیلی‌ها انتظارش را داشتند، نمی‌رسد و صرفا در حد یک فایتینگ قابل قبول که به هر کسی هم نمی‌توان آن را توصیه کرد، باقی می‌ماند.

همان اول بازی باید آواتار خود را شخصی‌سازی کنید

همه با هم، برای نجات دنیا

کمپین داستانی جامپ فورس، اولین نقطه‌ی‌ ضعف بزرگ آن است. بازی در شرایطی آغاز می‌شود که فریزا (Frieza) با ارتشی از Venomها به نیویورک حمله کرده و گوکو (Goku) در کنار لوفی (Luffy) و ناروتو (Naruto) برای نجات شهر وارد عمل می‌شود. طی این حمله یک شهروند به‌شکلی جدی زخمی می‌شود و ترانکس (Trunks) او را با Umbras Cube که یک دستگاه پیشرفته است، درمان می‌کند. دستگاه به این شهروند که در واقع خود شما هستید، نیروهای ویژه‌ای اعطا می‌کند. به هر جهت، این مجادله به پایان می‌رسد و شما هم به پایگاه گوکو می‌روید. آن‌جا سرپرست گلاور (Director Glover) به شما خیر مقدم می‌گوید و توضیح می‌دهد که دنیاهای جامپ (همان نشریه‌ی هفتگی) به گونه‌ای با هم ادغام شده‌اند و اکنون خطری جدی از سوی فریزا دنیا را تهدید می‌کند و این شما هستید که در کنار دیگر قهرمانان، باید جلوی وقوع این فاجعه را بگیرید. در ادامه از شما خواسته می‌شود تا به یکی از سه گروه اصلی بازی با نام‌های‌ آلفا، بتا و گاما بپیوندید که هر یک، در اصل حیطه‌ی فعالیت منحصر به خود را دارند. گروه آلفا به رهبری گوکو و متشکل از شخصیت‌های اصلی مجموعه‌ی Dragon Ball، گروه بتا به‌ رهبری لوفی و متشکل از شخصیت‌های اصلی مجموعه‌ی One Piece است و در نهایت، گروه گاما هم که ناروتو هدایت آن را بر عهده دارد و اعضایش هم از دل همان مجموعه بیرون آمده‌اند. پس از انتخاب یکی از گروه‌ها، کار اصلی شما برای نجات دنیا آغاز می‌شود. متاسفانه، داستان بازی در همین حد باقی می‌ماند و تا یک سوم پایانی، با روند کند و ملال‌آور خود حسابی ذوق شما را کور می‌کند. این روند آدم خوب‌ها در برابر آدم بدها دیگر یک کلیشه‌ی بسیار قدیمی در مدیوم‌های مختلف شده و چیزی که می‌تواند این کلیشه را جذاب‌تر جلوه دهد، وجود پیچ‌ و خم‌های جالب‌توجه در داستان است. اگرچه در داستان جامپ فورس، برخی پیچش‌های جالب‌توجه هم به چشم می‌خورد، ولی به‌خاطر روایت ضعیف، آن‌ها هم خیلی دردی را دوا نمی‌کنند. حضور لایت یاگامی (Light Yagami) و ریوک (Ryuk) از Death Note به‌عنوان شخصیت‌های فرعی و مهمان جذاب است و یکی از معدود نکات مثبت داستانی بازی که البته، تعجب نخواهید کرد اگر بگویم که سازندگان از پتانسیل آن‌ها هم خیلی استفاده‌ی درستی نبرده‌اند. چیزی که داستان بازی را تا حد زیادی تحت‌الشعاع قرار می‌دهد، دیالوگ‌های ضعیف آن است. دیالوگ‌های کلیشه‌ای و بعضا بی‌سر و تهی که شما را بیشتر از آن که به شخصیت‌ها نزدیک کنند، از فهمیدن داستان بازی و ماجراهای آن‌ فراری می‌دهند! به این ترکیب، شخصیت‌پردازی عمدتا ضعیف را هم اضافه کنید. با این‌که بازی ۴۲ شخصیت قابل بازی و تعدادی شخصیت غیرقابل‌بازی دارد، ولی اکثر آن‌ها شخصیت‌پردازی جالبی ندارند. سعی شده تا در جریان برخی مراحل، آن‌ها به‌شکلی بهتر به مخاطب معرفی شوند ولی همان بحث دیالوگ‌های ضعیف در کنار نرسیدن فرصت کافی به اکثر این شخصیت‌ها برای خودنمایی، باعث شده تا خروجی بازی از لحاظ شخصیت‌پردازی قابل‌توجه نباشد. پافشاری سازندگان روی معرفی هر ۴۲ شخصیت قابل‌بازی به‌همراه خصوصیات اخلاقی‌شان باعث شده تا کلی شخصیت در بازی ببینیم که همگی هم پرداختی سطحی دارند. شاید حتی حذف تعدادی از شخصیت‌هایی که اکنون در جریان کمپین بازی هستند از خط داستانی، باعث می‌شد تا فرصت برای شخصیت‌پردازی بهتر باقی شخصیت‌ها فراهم شود. از سوی دیگر، ریتم روایی بازی نیز خیلی عجیب است و در دو سوم اول آن، داستان به‌شکل عجیبی کند و ملال‌آور جلو می‌رود و در یک سوم پایانی، تازه همه‌چیز رنگ و بوی دیگری به خود می‌گیرد و حتی برخی اوقات شتاب‌زده هم عمل می‌کند. کات‌سین‌های بازی هم کارگردانی جالبی ندارند و به‌خاطر ضعف دیالوگ‌ها‌ که به‌ آن اشاره شد و البته چهره‌های خشک و بی‌روح شخصیت‌ها، اثرگذاری مثبتی در مخاطب ندارند. حالا که صحبت از کات‌سین‌ها شد، بگذارید به دو مشکل دیگر بازی هم اشاره کنم. اولا که نمی‌توان کات‌سین‌ها را رد یا اصطلاحا Skip کرد. قرار است بعدا با یک پچ این مشکل برطرف شود. ثانیا بازی نمی‌گذارد از کات‌سین‌ها اسکرین‌شات یا ویدئویی ذخیره کنید! حساب کنید که در طول تجربه‌ی بازی روی پلی‌استیشن ۴، با هر کات‌سین بازی یک نوتیفیکیشن مبنی بر این‌که نمی‌توانم ویدئو یا اسکرین‌شاتی ذخیره کنم در گوشه‌ی صفحه نمایش نقش می‌بست و با هر بار به اتمام رسیدن کات‌سین هم پیامی مشابه مبنی بر آزاد شدن قابلیت ذخیره‌سازی اسکرین‌شات و ویدئو.

چهره‌های خشک، بی‌روح و پلاستیکی بازی گیمر را اذیت می‌کند

محفل جنگجویان

گفتیم که شما در نقش یک شهروند هستید که زخمی می‌شود و طی فعل و انفعالاتی، برای نجات دنیا به دیگران کمک می‌کند. این شخصیت‌ را همان اول بازی به دلخواه می‌سازید. امکانات نسبتا مناسبی برای شخصی‌سازی در نظر گرفته شده ولی در نهایت، مواردی مثل مدل‌های مو باعث می‌شود تا شخصیت‌تان شباهت‌اش را به شخصیت‌های انیمه‌ها و مانگاها حفظ کند. به‌مانند برخی دیگر از بازی‌های فایتینگ شرقی، بازی به‌جای منوهای مختلف، یک هاب کلی دارد که در اصل همان پایگاه قهرمانان بازی است. در این هاب بزرگ، بخش‌های مختلفی وجود دارد که مثل همان منوها عمل می‌کند.مثلا، یک کیوسک مرکزی در بازی وجود دارد که برای مبارزه‌ی‌ آنلاین یا آفلاین باید به‌ آن مراجعه کنید؛ یا در بخش مربوط به هر یک از سه گروه داستانی بازی، یک کیوسک برای رفتن به مرحله‌ی داستانی بازی وجود دارد. این سیستم علی‌رغم جالب بودن ایده، می‌تواند حسابی گیج‌کننده عمل کند. از طرف دیگر نشان‌گر درستی در نقشه‌ی هاب بازی برای مشخص کردن جایی که برای پیشبرد داستان بازی باید به‌ آن مراجعه کنید وجود ندارد و صرفا با نزدیک شدن به شخصیت، آیکونی بالای سر او ظاهر می‌شود که مشخص می‌کند برای ادامه‌ یافتن بخش داستانی باید با او صحبت کنید. علاوه‌بر این، این هاب به‌شدت بزرگ ولی تهی است. مراحل بخش داستانی بازی هم خسته‌کننده هستند و به‌شدت تکراری. پس از گذراندن کمتر از دو ساعت، دیگر روند کلی مراحل را دیده‌اید. از طرف دیگر، بازی سرشار از لودینگ‌های اعصاب‌خردکن است. به سراغ یک مرحله می‌روید و لودینگی طولانی در انتظار شماست. بعد یک کات‌سین کوتاه برای آشنایی با اهداف مرحله و باز هم لودینگ؛ سپس یک کات سین کوتاه برای روبه‌رویی با دشمنان و یک لودینگ. آغاز مبارزه و پس از موفقیت یک لودینگ دیگر. بعد یک کات سین کوتاه و یک لودینگ، دوباره یک کات سین کوتاه دیگر پس از برگشتن به مرکز فرماندهی و یک لودینگ! یعنی برای سه-چهار دقیقه کات سین و یک مبارزه‌ی چند دقیقه‌ای، باید زمان بسیاری را صرف تماشای صفحه‌ی بارگذاری بازی کنید.

حضور بیش از چهل شخصیت از مانگاهای مختلف که هریک خصوصیات ظاهری و مبارزه‌ای خود را دارند، جذاب است

جامپ فورس یک فایتینگ سه‌بعدی است که در آن، دو تیم سه‌نفره از مبارزان در برابر یک‌دیگر صف‌آرایی می‌کنند. ایده‌ی سه‌نفره بودن تیم‌ها (اصطلاحا تگ تیم) چیز جدیدی نیست. با این‌ وجود، جامپ فورس از وقتی که وارد استیج مبارزه می‌شوید تا وقتی که برنده مشخص می‌شود، جذابیت خوبی دارد. به‌مانند دیگر بازی‌های فایتینگ هر کلید به یک نوع خاص از ضربه‌ها اختصاص داده شده و توانایی‌هایی مثل دفاع کردن هم برای هر شخصیت درنظر گرفته شده است. مبارزات به‌هیچ‌وجه گیج‌کننده عمل نمی‌کنند؛ چرا که از همان اول که وارد بازی می‌شوید، بازی در همان چند مرحله‌ی اول تکنیک‌های خاص را به شما آموزش می‌دهد و شما را آماده‌ی رفتن به میدان مبارزه می‌کند. همین سادگی خو گرفتن با بازی، یکی از دلایلی است که حتی افرادی که خیلی در بازی‌های فایتینگ حرفه‌ای نیستند هم آشنایی خوبی با جامپ فورس پیدا کنند و از آن زده نشوند. وجود نواری به نام Awakening که شما را قوی‌ و آماده‌ی اجرای ضربه‌ی اصلی هر شخصیت (یا اصطلاحا،‌ همان فینیشر) می‌کند نیز باعث می‌شود تا در شرایط بحرانی، بتوانید از مهلکه نجات پیدا کنید؛ ورق را برگردانید و شرایط بازی را تغییر دهید. وجود کاراکترهای مختلف از مانگاهای مختلف، باعث شده تا فهرست شخصیت‌های بازی به‌اندازه‌ی کافی بلند باشد و بتوانید شخصیت‌هایی گوناگون با توانایی‌های گوناگون از دنیای جذاب مانگاها را در بازی پیدا کنید. این که شخصیت‌ها نه فقط از لحاظ ظاهری، بلکه از نظر شیوه‌ی مبارزه هم با یکدیگر به معنای واقعی کلمه تفاوت دارند نکته‌ی جذابی به‌شمار می‌رود. با این حال، ضعف بازی در زمینه‌ي مبارزان مونث به‌شدت چشم‌گیر است. با این‌که شخصیت‌های مونث متعددی در دنیاهای مرتبط با هفته‌نامه‌ی شونن جامپ وجود دارند که امکان استفاده از آن‌ها در بازی بوده است، ولی سازندگان در این زمینه کم‌کاری کرده‌اند و فقط چند شخصیت مونث در بازی وجود دارد.

در مورد بخش آنلاین هم باید گفت که تا آخرین لحظات نگارش این نقد و بررسی هر چه سعی کردیم، نتوانستیم به سرورهای بندای نمکو متصل شویم. امیدواریم این مشکل به‌زودی برطرف شود؛ اما خوب است قبل از این‌که تصمیم به خرید جامپ فورس بگیرید، خیلی خوب این نکته را در ذهن بسپارید.

پرزرق و برق

از نظر گرافیکی، باید گفت که با یک بازی شرقی پرزرق و برق طرف هستیم. اگر از آن مشکل آزاردهنده‌ی چهره‌های خشک و پلاستیکی فاکتور بگیریم، باید گفت که خروجی بازی از نظر بصری جالب توجه است. بافت‌ها معمولا وضعیت خوبی دارند و حتی جزئیاتی مثل از بین رفتن لباس مبارزان پس از متحمل شدن ضربات قابل‌توجه از دشمنان هم در بازی رعایت شده است. از سوی دیگر طراحی شخصیت‌ها هم بر اساس نمونه‌های اصلی‌ آن‌ها در مانگاها الهام گرفته شده و جزئیات مناسبی در آن‌ها به چشم می‌خورد. لوکیشن‌های مختلفی در بازی وجود دارد؛ از شهرهای معروفی مثل نیویورک، پاریس و سان‌فرانسیسکو گرفته تا لوکیشن‌های خیالی در دنیای مانگاهایی چون ناروتو، وان‌ پیس و درگن بال. نقطه‌ی اشتراک این لوکیشن‌ها، طراحی فوق‌العاده و پرجزئیات آن‌هاست. از هنگ کنگی که وقتی در آن استیج به مبارزه مشغول می‌شوید، حس حضور در دنیای Sleeping Dogs به شما دست می‌دهد گرفته تا میدان تایمز نیویورک، همگی با دقت به نمونه‌ی واقعی خود ساخته شده‌اند و حضور در آن‌ها برابر است با حس خوبی که از طراحی محیط‌ها به شما منتقل می‌شود. با بهره بردن از رنگ‌های مختلف، بازی از نظر بصری رنگارنگ و فریبنده جلوه می‌کند و از این نظر، کار سازندگان قابل‌توجه بوده است.

از نظر صداگذاری، باید گفت که بازی فاقد دوبله‌ی انگلیسی است. این اقدام عجیب باعث شده تا از همان اولین تا آخرین لحظه، بازی با دوبله‌ی ژاپنی و زیرنویس انگلیسی پیش برود. این اقدام از آن‌جایی بحث‌برانگیز و عجیب است که بازی به‌وضوح با وارد کردن نشانه‌هایی از غرب مثل استیج‌های مرتبط با شهرهایی چون نیویورک و پاریس، قصد داشته تا مخاطبان غربی را هم نشانه بگیرد؛ با این حال، خبری از دوبله‌ی انگلیسی در بازی نیست. فارغ از این موضوع، نمی‌توان از دوبله‌ی‌ ژاپنی بازی ایراد خاصی گرفت و صداگذاران کار خود را به خوبی انجام داده‌اند. موسیقی‌ها هم همان تم شرقی خود را حفظ کرده‌اند.

طراحی استیج‌ها عالی از آب درآمده

در انتها، باید گفت که تجربه‌ی جامپ فورس را به همه نمی‌توان توصیه کرد. بازی نقاط ضعف متعددی دارد که می‌تواند هر گیمری را سرخورده کند. از سوی دیگر، با توجه به اقدام عجیب سازنده مبنی بر بستن IPهای مرتبط با کشور ایران، بازی را نمی‌توان به‌صورت آنلاین هم بازی کرد و این مسئله به شکل قابل توجهی از ارزش خرید آن در کشورمان کم می‌کند. اگر دوستانی دارید که مرتب به خانه‌ی شما سر می‌زنند و از قضا از طرفداران دنیای مانگا و انیمه هم هستند، جامپ فورس می‌تواند سرگرمی مناسبی برای شما باشد؛ اما اگر به دنبال یک فایتینگ تمام عیار و باکیفیت بالا می‌گردید، بهتر است ۶۰ دلار خود را فعلا خرج نکنید و منتظر بمانید تا بازی‌های بهتری به بازار بیایند.

Jump Force

گردهمایی شخصیت‌های نام‌‌آشنای مانگاهای محبوب، صداگذاری ژاپنی خوب، هسته‌ی کلی مبارزات جذاب است، جلوه‌های بصری جذابیت‌های خاصی دارند
داستان ضعیف، مراحل داستانی خسته‌کننده، لودینگ‌های زیاد، صورت‌های بی‌روح
پلتفرم: PS4, Xone, PC
سازنده: Spike Chunsoft
ناشر: Bandai Namco Entertainment
تاریخ عرضه: بهمن ۹۷
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک: مبارزه‌ای

حتما بخوانید