این خانه از پای بند ویران است | بررسی بازی Anthem

آیا بایوور دوست‌داشتنی روزهای نه‌چندان دور، مسیر موفقیت را گم کرده است؟

تعریف شما از یک بازی آنلاین‌محور خوب چیست؟ به عقیده‌ی نگارنده، وقتی یک بازی آنلاین‌محور می‌تواند خودش را موفق بداند که مخاطب هنگام تجربه‌اش، جذابیت را در جای جای آن حس کند. مخاطب به این فکر بیافتد که این بازی می‌تواند بخشی از برنامه‌ی گیمی او برای مدتی قابل‌توجه باشد و اگر وقتی را صرف آن می‌کند، آن وقت به هدر نرفته و در ازای آن‌، چیزی به دست آورده است. آن چیز، همان لذت است. به‌عنوان کسی که هم به‌صورت کژوال و تفریحی بازی‌های‌ آنلاین‌محور را بازی می‌کند و هم به‌شکلی جدی‌تر به سراغ چندین بازی این‌چنینی رفته، باید بگویم که وقتی از یک بازی‌ آنلاین‌محور بیرون می‌آیم، به تنها چیزی که فکر می‌کنم این است که این n ساعتی که پای آن بازی بوده‌ام، برایم مفرح بوده یا نه. راستش را بخواهید قبل از عرضه‌ی Anthem امید خاصی به آن نداشتم. کانسپت کلی بازی برایم آن‌قدرها جذاب نبود و به همین خاطر خیلی نمایش‌ها و تریلرهایش را دنبال نکردم و حتی وقتی دموی آن عرضه شد، آن را در لیست دانلودم نگذاشتم. حالا هم که Anthem را تجربه‌ کرده‌ام، به این فکر می‌کنم که کار درستی کرده‌ام. Anthem یکی از آن بازی‌هایی‌ست که شاید چند ویژگی جذاب در آن پیدا کنید و بتوانید در آن پتانسیل تبدیل شدن به یک بازی ماندگار را ببینید؛ ولی در نهایت، پس از چند ساعت این ماجراجویی طولانی برای‌تان تبدیل به یکی از ملال‌آورترین بازی‌های چند سال اخیر می‌شود و تصمیم برای کنار گذاشتن آن شاید دیر و زود داشته باشد، ولی سوخت و سوز ندارد. Anthem جزو ناامید‌کننده‌ترین، خسته‌کننده‌ترین و نگران‌کننده‌ترین عناوینی است که طی چند سال اخیر تجربه‌ کرده‌ام. منظورم از دو صفت اول که واضح است و سومی را از این جهت به کار بردم که با استودیوی بایوور طرف هستیم. دیگر صحبت در مورد تاثیرگذاری بایوور بر دنیای بازی‌های ویدئویی تکرار مکررات است؛ ولی دو بازی آخرش، یعنی مس افکت اندرومدا و همین Anthem، ما را حسابی در مورد آینده‌ی این استودیو نگران می‌کند.

یکی از ویژگی‌های جالب بازی، وجود تنظیمات مربوط به افرادی است که به کوررنگی مبتلا هستند

داستانی که دنبال کردن‌ آن سخت است

به‌صورت کلی، Anthem در مورد یک سیاره ناشناخته با منابعی مرموز از انرژی است و یک گروه از سربازان که تحت‌عنوان Freelancers از آن‌ها یاد می‌شود. این گروه از سربازان، ماموریت‌های مختلفی را برعهده می‌گیرند و در تلاش هستند تا توازن را در این سیاره به گونه‌ای برقرار کنند که نسل بشر بتواند با آسودگی خاطر روی سطح آن به زیستن ادامه دهد. انسان‌ها در مکانی زندگی می‌کنند تحت عنوان Fort Tarsis. این قلعه‌ی بزرگ، توسط دیوار‌هایی عظیم احاطه شده است و روی دیوارها هم انواع و اقسام وسایل دفاعی قرار گرفته تا هیچ خطری انسان‌های پشت دیوار را تهدید نکند و آن‌ها بتوانند با آسودگی خاطر به زندگی خود ادامه دهند. درون این قلعه هم گروه‌ها و احزاب مختلفی وجود دارند که لزوما، با یک‌دیگر هم‌نظر نیستند؛ ولی به هر حال، تمام آن‌ها به نوعی به خدمات فریلنسرها نیازمندند. البته خود فریلنسرها هم در یک ماموریت شکست می‌خورند و این قضیه، آن‌ها را به ورطه‌ی اختلاف‌نظر می‌کشد و دیگر از شکوه سابق تیم‌شان خبری نیست. شخصیتی که شما آن را می‌سازید، در هنگام اجرای‌ آن عملیات شکست‌خورده، یک تازه‌کار است. از آن ماجرا دو سال می‌گذرد و حالا شما تبدیل به یکی از اعضای قابل‌اتکای فریلنسرها شده‌اید. اکنون، این شما هستید که باید ماموریت‌هایی خطیر را به انجام برسانید؛ به ساکنان Fort Tarsis کمک کنید و پرده از اسرار دنیای بازی بردارید.

بگذارید همین اول به شما بگویم که هیچ نشانی از هنر قصه‌گویی بایوور را در Anthem پیدا نخواهید کرد. داستان اکثر اوقات بسیار کلیشه‌ای است و می‌توانید حدس بزنید که چه اتفاقی خواهد افتاد و چه چیزی جلوتر انتظار شما را می‌کشد. بازی می‌خواهد اطلاعات داستانی زیادی را از شخصیت‌ها، احزاب، دنیای خود و اتفاقات آن به شما بدهد؛ ولی مشکل اینجاست که نه می‌تواند درست این‌ها را منتقل کند، نه این‌که اصلا خیلی از این‌ها برای مخاطب اهمیتی پیدا می‌کند. شخصیت‌پردازی‌ها برخی خوب هستند و برخی نه. آن‌هایی که خوب هستند، در طول بازی آن‌قدری روی ویژگی‌های شخصیتی‌شان تاکید می‌شود که شما حس می‌کنید بازی باور ندارد که شما می‌توانید بفهمید مثلا فلان شخصیت شوخ‌طبع است. بازی همواره تاکید دارد که این ویژگی را به شما نشان دهد. آن‌هایی هم که بد هستند، هیچ جذابیتی برای شما ندارند تا بفهمید سرگذشت یا انگیزه‌ی آن‌ها چیست؛ پس هیچ‌وقت هم این‌گونه اطلاعات به کار شما نمی‌آید. در حالی که دنیای بازی به‌شدت جذاب و دوست‌داشتنی‌ست، ولی بایوور به گونه‌ای شما را با آن آشنا می‌کند که سعی می‌کنید بدون این‌که خود را درگیر داستان پشت پرده‌ی آن کنید، صرفا از گشت و گذار در آن و دیدن مناظر زیبایش لذت ببرید.

لذت پرواز در Anthem وصف‌ناپذیر است

دیگر خبری از آن سیستم انتخاب دیالوگ گسترده‌ی بایوور هم نیست. در مکالماتی که شما قابلیت انتخاب دیالوگ‌ را دارید، تنها دو گزینه برای انتخاب وجود دارد و این قضیه باعث شده تا بازی خطی‌تر از عناوین قبلی این استودیو باشد.توجیه بایوور برای این قضیه، این است که این بازی را افرادی که شناختی نسبت‌به بازی‌های قبلی این شرکت ندارند هم تجربه می‌کنند و به همین علت، آن‌ها قصد داشته‌اند تا ویژگی‌های بازی را ساده نگه دارند. این بیشتر مثل یک توهین است برای کسانی که با عناوین قبلی بایوور آشنایی ندارند. ما در مورد سیستم انتخاب دیالوگی حرف می‌زنیم که منجر به اتخاذ یک سری تصمیم می‌شود و آن تصمیمات روی روند بازی تاثیر دارد، نه غنی‌سازی اورانیوم! هر گیمری می‌تواند در این مدل موقعیت‌ها، چیزی که به‌نظرش درست است را انتخاب کند و آن راهی که دوست دارد را در پیش بگیرد. یعنی طرفداران لوت شوترهای دیگر مثل دستینی یا دیویژن که قبلا مس افکت بازی نکرده‌اند، نمی‌توانند چند دیالوگ انتخاب کنند؟ البته خطی‌تر شدن بازی الزاما چیز بدی نیست، ولی نه داستان Anthem جالب است، نه توجیه سران بایوور به‌خاطر کم‌کاری در سیستم انتخاب دیالوگ. اگر قرار است سیستم دیالوگ را تا این حد ساده کنید، خب چرا اصلا مثل خیلی از بازی‌های دیگر به کلی آن را کنار نمی‌گذارید؟ سراسر Anthem پر از این ویژگی‌هاست؛ ویژگی‌هایی که روی کاغذ جذاب هستند، ولی اجرا در بازی آن‌قدری ناقص از آب درآمده است و به‌مرور تبدیل به نقطه‌ی ضعف می‌شوند.

تکراری و خسته‌کننده

می‌خواهم صحبت در مورد گیم‌پلی Anthem را با نکات مثبت آن شروع کنم. فریلنسرها به زره‌های پیشرفته‌ای مجهزند که از آن‌ها تحت عنوان Javelin یاد می‌شود. در بازی چهار جولین مختلف وجود دارد که در اصل، هرکدام از آن‌ها یک کلاس متفاوت هستند. این جولین‌ها شباهت‌هایی به یک‌دیگر دارند و از برخی جهات هم با هم متفاوت‌اند. یکی از شباهت‌ها، وجود قابلیت پرواز در تمامی آن‌هاست.پرواز کردن در Anthem یکی از جذاب‌ترین کارهایی‌ست که در آن می‌توان انجام داد. آن‌قدری این مکانیزم پرواز در بازی نرم و دوست‌داشتنی از آب درآمده که مدام دوست دارید که از Fort Tarsis بیرون بروید و با جولین خود، پرواز کنید. اگرچه استفاده از قابلیت پرواز جولین‌ها کول‌داون هم دارد و شاید این قضیه کمی آزاردهنده باشد؛ ولی به هر حال قابل توجیه است و‌ زیاد هم لذت پرواز را تحت‌الشعاع قرار نمی‌دهد. احتمالا آخرین باری که تا این حد از جابه‌جایی در محیط یک بازی لذت برده بودم، هنگام تجربه‌ی اسپایدرمن اینسامنیاک گیمز بود. می‌توان به جرئت گفت پرواز تنها المان Anthem است که هیچ‌وقت تکراری نمی‌شود و جذابیت خود را از دست نمی‌دهد.

مبارزات بازی هم در آن ساعات اولیه، جذابیت خاص خود را دارند

دیگر نقطه‌ی قوت Anthem، سیستم مبارزات آن است. در حالی که بازی خیلی هم میانه‌ی خوبی با سوق دادن شما به سمت بازی به‌صورت گروهی ندارد (ولی خوب بلد است که شما را «مجبور» به انجام این کار کند!)؛ اما سیستم مبارزه‌ی آن، چه در حالت گروهی و چه به‌شکل انفرادی، جذابیت‌های خاص خود را دارد. از آن جایی که با یک لوت شوتر طرف هستیم، انواع و اقسام تسلیحات با لول‌های مختلف در بازی وجود دارند که کارایی خودشان را دارند و در میدان نبرد می‌توانند تبدیل به یک دوست خیلی خوب برای شما شوند. در کنار آن، Melee Attackها هم چون صدمه‌ی زیادی به دشمنان وارد می‌کنند، یک انتخاب مناسب برای از بین بردن آن‌هایی هستند که نزدیک به شما در حال حرکت‌اند. وجود یک قابلیت ویژه برای هر کلاس هم موجب شده است تا وقتی که توسط خیل عظیمی از دشمنان احاطه شده‌اید، بتوانید به هر نحوی که شده خود را خلاص کنید. بهتر است از آن قابلیت وقتی استفاده شود که دیگر هیچ راه چاره‌ای باقی نمانده، یا وقتی که یک دشمن عظیم‌الجثه و خطرناک جان شما را تهدید می‌کند. ترکیب قابلیت‌های پرواز و مبارزه هم باعث می‌شود تا بتوانید از فواصل دور دشمنان را مورد هدف قرار دهید و وقتی که اوضاع به‌هم‌ریخته است، از مخمصه بگریزید و با فاصله‌ای مناسب دشمنان را از میان بردارید.

درست وقتی که این دو عامل جذاب به شما نوید یک گیم‌پلی درگیرکننده و سراسر هیجان را می‌دهد، نقاط ضعف بازی یکی پس از دیگری خودشان را نشان می‌دهند و کاری می‌کنند که برای گیمر، ادامه دادن بازی تبدیل به یک عذاب شود. از همان مراحل بازی شروع می‌کنیم. در دو ساعت اول با کلیت اکثر مراحل آشنا می‌شوید. در Fort Tarsis که نقش هاب بازی را دارد، با شخصیت‌های مکمل صحبت می‌کنید و از ماموریت باخبر می‌شوید. بعد از آن، باید به سراغ پوشیدن جولین خود بروید و سیستم مچ‌میکینگ بازی کار خود را آغاز کند. شما می‌توانید مراحل را به‌صورت تک‌نفره هم بازی کنید؛ ولی باید بدانید که خبری از هوش مصنوعی در مراحل نیست و کسی شما را همراهی نمی‌کند. از سوی دیگر، گشت و گذار آزادانه در دنیای بازی (FreePlay) و انجام ماموریت‌های مربوط به Strongholdها هم به‌صورت تک‌نفره مجاز نیست و حتما باید با سه نفر دیگر، این دو کار را انجام دهید!

یکی-دو مرحله‌ی اول را بازی می‌کنید و با ساختار کلی آن‌ها آشنا می‌شوید. چند ساعت دیگر هم پای بازی وقت می‌گذارید و بازی می‌کنید و می‌بینید که باز هم رویه یکسان باقی مانده است. در واقع، الگوی کلی اکثر مراحل Anthem یکسان است و هر وقت هم که انتظار تغییر دارید، چیزی نمی‌بینید. به شما گفته می‌شود که از Fort Tarsis به نقطه‌ی دیگری از نقشه بروید. یک سری دشمن را بکشید. فلان چیز را نابود کنید. دوباره دشمن بکشید و بعد هم مرحله تمام می‌شود. شاید به جای نابود کردن چیزی، به شما گفته شود تا یک سری آیتم جمع کنید و آن‌ها را سر جای خود قرار دهید که باز هم تفاوت چندانی ایجاد نمی‌کند. این مراحل بارها و بارها تکرار می‌شوند تا یک داستان ضعیف را روایت کنند و با دادن چند آیتم به شما در آخر مرحله، ذات لوت شوتر بودن Anthem را هم به رخ شما بکشند. حتی پس از به پایان رسیدن هم محتوای End-Game بازی طوری نیست که بتواند زیاد شما را با خود همراه کند.از طرف دیگر، سیستم لوت بازی هم بسیار عجیب است. احتمال به دست آوردن آیتم‌های سطح بالا و خصوصا Legendary به طرز وحشتناکی پایین است و این قضیه باعث شده تا حتی اگر علاقه‌مند شدید که بازی را ادامه دهید، برای رسیدن به بهترین تجهیزات یک Grind نامتناهی در پیش داشته باشید. ضمن این‌که اصلا فرض کنیم که شما کل تجهیزات‌تان هم Legendary شد. بعد چه؟ می‌خواهید از آن چه استفاده‌ای بکنید؟ سازنده آیا اصلا به این قضیه فکر کرده است؟ دوباره همان فعالیت‌های تکراری را این بار با تجهیزاتی بهتر انجام دهید؟ نبود حالت PvP در هنگام انتشار یکی دیگر از مشکلات بازی است. وجود این حالت باعث‌ می‌شد تا جمع‌آوری تجهیزات سطح بالا بتواند یک کارایی داشته باشد و حداقل در حالت PvP بتوان از آن استفاده کرد و آن وقتی که پای جمع کردن آن‌ها گذاشته شده است را توجیه کرد. حتی اخباری به گوش می‌رسد مبنی بر این‌که سیستم محاسبه‌ی قدرت تجهیزات در Anthem به این گونه است که میانگین کلی، روی قدرت هر کدام از اجزا تاثیر می‌گذارد. یعنی اگر مثلا اسلحه‌ی شما Legendary است ولی یک آیتم دیگر لول پایین‌تری دارد، آن آیتم باعث می‌شود تا از قدرت کلی اسلحه هم کم شود؛ زیرا میانگین کلی قدرت شما پایین آمده! بررسی‌ها نشان می‌دهد خالی گذاشتن اسلات‌هایی که آیتم سطح بالا ندارند تاثیر بیشتری از پر کردن آن‌ها دارد! این یعنی اساسا سیستم لوت و استفاده از تجهیزات در Anthem روی یک پایه‌ی اشتباه بنا شده است و باید دید بایوور در قبال آن چه می‌کند.

دنیای Anthem زیباست و می‌توان از گشت و گذار در آن لذت برد

از سوی دیگر با یک بازی آنلاین‌محور طرف هستیم که کلا بخش PvP ندارد؛ ولی آرزویش این است که شما به‌صورت کوآپ و با همراهی سه نفر دیگر، به تجربه‌اش بپردازید. در این راه از تمامی ابزاری که فکرش را هم بکنید، استفاده می‌کند تا شما را وادار کند که آن را کوآپ بازی کنید. خبری از رفتن به‌صورت انفرادی به Strongholdها و حالت FreePlay نیست و بازی حتما با مچ‌میکینگ، شما را راهی این بخش‌ها می‌کند. حالا مهم هم نیست که در حالت FP شما در کنار بقیه هستید یا خیر؛ به هر حال بازی شما را با سه نفر دیگر همراه می‌کند و شما چهار نفر، عمدتا هیچ کاری با یک‌دیگر ندارید. یکی در جنوب نقشه کالکتیبل جمع می‌کند، یکی در شمال دشمنان را می‌کشد و یکی هم در غرب به پرواز برای خودش مشغول است. شما هیچ کاری به بقیه ندارید و بقیه هم کاری به شما ندارند. شما هیچ نیازی نمی‌بینید که کوآپ بازی کنید و بقیه هم همین‌طور؛ ولی بازی شما را مجبور می‌کند تا کنار یک‌دیگر باشید. در واقع یا شما با دوستان‌تان به Anthem می‌آیید و از گشت و گذار در دنیای آن لذت می‌برید و از صحبت با آن‌ها حس خوبی دریافت می‌کنید، یا این‌که تنها می‌آیید و همچون تنهاترین انسان روی کره‌ی زمین، سرتان در لاک خودتان است و کاری به بقیه ندارید. البته فقط حالت FP بازی این‌گونه نیست و باقی حالت‌ها هم همین‌طور هستند. هوش مصنوعی متناقض بازی گاهی آن‌قدر ضعیف است که شما هیچ نیازی به حضور شخصی دیگر در کنارتان ندارید و گاهی اوقات هم محیط آن‌قدر مملو از دشمن می‌شود که فقط یک نفر را می‌خواهید تا مثل خودتان، بی‌هدف به هر جایی که شد شلیک کند و هیچ انتظار دیگری هم از او ندارید. دریغ از چند ماموریت جالب که به شما ثابت کند پشت کوآپ بودن Anthem دلیل خاصی نهفته است. انگار Anthem یک بازی تک‌نفره بوده و ۸۰ درصد مراحل ساخت آن هم با این ایده جلو رفته، ولی به یک‌باره ناشر آمده و از سازنده خواسته است که بازی را کوآپ‌محور کند.در طول تجربه‌ی بازی گاهی به این فکر می‌کردم که اگر Anthem یک بازی تک‌نفره بود، چقدر راحت‌تر می‌شد با آن کنار آمد و به جای یک بازی ضعیف، احتمالا با یک بازی متوسط روبه‌رو می‌شدیم! این‌که بایوور به زور می‌خواهد مخاطب را قانع کند که با دیگران به تجربه‌ی بازی بپردازد، واقعا عجیب است. آن‌قدر بازی ساده است و هیچ نیازی به همکاری تیمی در آن به چشم نمی‌خورد که هیچ‌وقت در طول تجربه‌ی بازی کسی در گیم‌چت صحبت نمی‌کند؛ چون هیچ‌وقت این حس به کسی دست نمی‌دهد که می‌توان با داشتن ارتباط با دیگران بهتر از پس ماموریت‌ها برآمد و راحت‌تر پیشروی کرد. این مسائل برای یک بازی کوآپ‌محور واقعا ترسناک است. هم‌چنین به این مسائل، وضعیت عجیب سرورها را هم اضافه کنید. از کشور ما، مشکلاتی در زمینه‌ی اتصال به سرورهای بازی وجود دارد و به‌شخصه چند باری به این علت از بازی بیرون افتادم. البته برخلاف Apex Legends، راحت‌تر می‌توان به سرورهای Anthem وصل شد و نیاز به انجام اضافه‌کاری نیست.

سیاره‌ای زیبا که مشکلات نابودش کرده‌اند

نمایش‌های Anthem از نظر بصری واقعا مبهوت‌کننده بود. بازی آن‌قدری زیبا و جذاب به‌نظر می‌رسید که همه فقط منتظر بودند تا بازی عرضه شود و در دنیای حیرت‌انگیز آن به پرواز و گشت و گذار مشغول شوند. حالا که بازی عرضه شده، باید گفت که روی کنسول‌های معمولی خصوصا اکس‌باکس وان خروجی با تریلرهای قبل از عرضه تفاوت‌های بسیاری دارد و به‌شکلی مشخص، دچار دانگرید گرافیکی شده است. با این حال، هنوز هم گرافیک بازی حرف‌هایی برای گفتن دارد و حتی با وجود دانگرید، کماکان می‌توان از جهان Anthem لذت برد. سازندگان دست به خلق جهانی زده‌اند که گشت و گذار در آن به لطف سیستم پرواز نرم بازی، مثل یک رویاست. می‌توان از جای‌جای طبیعت زیبای Anthem لذت برد و در آن لحظاتی که بی‌هدف فقط مشغول لذت بردن از این دنیای چشم‌نواز هستید، چشم‌تان را روی مشکلات بازی برای دقایقی هم که شده ببندید. نورپردازی بازی جالب است و محیط‌ها هم آن‌قدر طراحی منحصر به‌ فردی دارند که پس از گذشت چند ساعت، حس نکنید که همه‌چیز تکراری است. شاید جذابیت‌های بصری به‌تنهایی شما را وادار کند که کمی بیشتر پای بازی وقت بگذارید و پس از همان چند ساعت اول، عطای آن را به لقایش نبخشید. البته تجربه‌ی بازی فارغ از مشکلات فنی هم نیست. باگ‌های خاص Anthem هم‌چنان به چشم می‌خورند و بد نیست به آن‌ها اشاره کنیم. بعضی از کاربران پلی‌استیشن ۴ گزارش دادند که این بازی باعث کرش کردن کنسول می‌شود و همین قضیه باعث شد تا به آن‌ها پیشنهاد بازگرداندن وجهی که برای بازی پرداخت کرده‌ بودند، داده شود. به‌شخصه نیز در هنگام تجربه‌ی بازی، وقتی درست در وسط یک ماموریت بودم با کرش کردن خود بازی مواجه شدم. روی اکس‌‌باکس وان هم اگر بازی را برای مدتی طولانی بازی نمی‌کردید و سرور شما را بیرون می‌انداخت، مشکلی پیش می‌آمد که دیگر اجازه‌ی وصل شدن به سرور به شما داده نمی‌شد. نرخ فریم هم در بازی گاها با مشکلاتی روبه‌رو است که البته خیلی آزاردهنده نیست و مثل یک سری بازی دیگر، شما را عصبانی نمی‌کند. اکثر این مشکلات اکنون با ارائه‌ی پچ‌های مختلف از سوی بایوور برطرف شده است؛ ولی مشکلاتی چون کرش کردن هنوز هم پابرجاست.دیگر مشکلی هم که انگار دست از سر بازی برنمی‌دارد، صفحه‌های لودینگ آن است. در هنگام عرضه که باید چندین و چند دقیقه شاهد آن‌ها می‌بودید. با وجود این‌که اکنون چندین پچ عرضه شده، ولی هنوز هم صفحات لودینگ آزاردهنده هستند و مدت و تعداد‌شان هم به‌شدت بالاست. معلوم نیست که بایوور کی برای برطرف کردن این مشکل آستین بالا می‌زند. از لحاظ صداگذاری هم بازی عملکرد مناسبی دارد و موسیقی‌های آن هم کار خود را در حد قابل قبولی انجام می‌دهند و این دو فاکتور را نمی‌توان جزو نقاط ضعف بازی در نظر گرفت.

صفحه‌های لودینگ بازی، مدام روی اعصاب مخاطب راه می‌روند!

در پایان، باید بگویم که مهم نیست بایوور چه‌قدر برای حل مشکلات Anthem تلاش کند؛ چون در اولین مواجه‌ی من با بازی، این عنوان آن‌قدری ضعیف عمل کرده که دیگر هیچ‌وقت هیچ اشتیاقی برای بازگشت به آن نخواهم داشت. بازی جذاب نیست و این جذاب نبودنش هم دلایل متعددی دارد. مشکلات مختلفی که در بازی به چشم می‌خورد، باعث شده تا معدود جنبه‌های مثبت آن هم خیلی برای مخاطب اثرگذار عمل نکند و بالاخره در نقطه‌ای، Anthem را برای همیشه کنار بگذارد. به این فکر می‌کنم که اگر بایوور ایده‌ی کوآپ‌محور بودن را برای این بازی کنار می‌گذاشت و یک اکشن – نقش‌آفرینی تک‌نفره با یک داستان بهتر را برایمان تدارک می‌دید، الآن چه‌قدر بازخوردها نسبت‌به بازی‌اش تفاوت می‌کرد. Anthem یک لوت شوتر ضعیف است و در شرایطی به بازار عرضه شده که انتظارات هم از بازی‌های با این سبک و سیاق و هم از استودیوی بایوور، به‌شدت بالاتر رفته است. در حالی که فکر می‌کردیم Anthem سکوی پرش دوباره‌ی بایوور خواهد شد، این بازی همان لنگری است که کشتی این استودیو را با خودش به قهقرا می‌کشد.

Anthem

سیستم پرواز و مبارزه، دنیای جذاب و زیبا
داستان و روایت، خسته‌کننده و تکراری، اجبار به Grind، لودینگ‌های زیاد
پلتفرم: PC, PS4, XOne
سازنده: BioWare
ناشر: EA
تاریخ عرضه: اسفند ۹۷
نسخه‌ی بررسی شده: PlayStation 4
سبک: اکشن، نقش‌آفرینی

حتما بخوانید