NBA 2K14 | سلطان آمد

بعد از چندین سال پیاپی ساخت و عرضه بدون رقیب، سری بسکتبال ۲K توانست دل گیمرها را بدست بیاورد و تقریبا همه کسانی که رشته بسکتبال را دنبال می‌کنند، با این سری آشنا هستند. اما امسال تفاوت‌های بسیاری در زمینه رقابت بوجود آمد و سوالاتی درباره پیروزی مطلق NBA 2K14 مطرح شد. البته بعد از چند روز بازهم پیروزی کامل این سری با یک پاسخ ساده از طرف EA، ثابت شد چرا که NBA Live14 تنها برای نسل بعد عرضه می‌شود اما ۲K14 برای این نسل وارد بازار شده و همزمان با انتشار کنسول‌های نسل بعدی هم، برای PS4 و XOne دربازار موجود خواهد بود.جدیدترین ساخته ۲K Sports، کمی با بازی‌های قبلی متفاوت است. شاید عنوان کردن این جمله که “۲K14 یک بازی جدید است”، بسیار سخت باشد، اما با چشم پوشی از مشکلات و جزئیات ریز و درشت، بازهم آن را به عنوان بهترین شبیه‌ساز بسکتبال مطرح می‌سازد. واقعیت این است که ۲K14، بسیار شبیه به یک Patch است تا بازی جدید. اما در عین حال بسیار سرگرم کننده و جدید به نظر می‌رسد.

سازندگان سری بسکتبال ۲K، هرسال با درس گرفتن از اشتباهات قبلی و توجه به این موضوع که بازی از چه نظر می‌تواند رشد داشته باشد، آن را به عنوانی بهتر تبدیل می‌کنند و خوشبختانه هرسال در انجام این امر موفق بوده‌اند. در ۲K13 اولین موضوعی که بسیار زننده جلوه می‌کرد، طراحی منوها و ویدئوهای پیش‌ساخته قبل از شروع مسابقه بود. امسال منوها بسیار ساده‌تر و بهتر شده‌اند و گیمر در هر مُدی که باشد، اطلاعات مورد نیازش را می‌بیند و به هیچ وجه لازم نیست که دنبال آن‌ها بگردد. البته همواره ریز آمار و اطلاعات را می‌توان در منوها یافت. همین روند برای ویدئوهای قبل از مسابقات تکرار شده است. اجرای ویدئوها از ۲K12 شروع شد اما در ۲K13، معمولا یا تاخیر چند ثانیه‌ای داشتند، یا این‌که با افت فریم شدید مواجه می‌شدند و شاید بیشتر از هرجای دیگر، باگ‌های گرافیکی در آن دیده می‌شد. در این نسخه تمام مشکلات قبلی رفع شده و ویدئو بصورت روان و البته کوتاه‌تر از قبل اجرا می‌شود.

متاسفانه تصاویر بکار گرفته شده در GUI بازی، اصلا دلنشین نیست و گوشه‌های تصاویر پیکسلی شده و تاریخ گذشته به نظر می‌رسد. فضای طلایی-قرمز همیشگی این سری تبدیل به آبی-سفید شده و برای طرفداران قدیمی، جدید به نظر خواهد رسید. مُدهای زیادی به بازی اضافه نشده است، اما همه آن‌ها بهبود یافته اند به غیر از BlackTop که همان بسکتبال خیابانی بازی است. البته نمی توان به آن خیابانی گفت چراکه گیمر نمی‌تواند حرکات مخصوص بسکتبال خیابانی را در آن اجرا کند اما فضای بیرون از سالن و دوربین حالت سوم شخص بازی می‌تواند تنوع خوبی باشد. مهمترین مُد اضافه شده به بازی، LeBron: Path to Greatness است. این مُد تقریبا شبیه چیزی است که در ۲K11 و با مایکل جردن وجود داشت اما تفاوت‌هایی با آن دارد. این‌بار به جای مایکل جردن، لبرون جیمز به عنوان شخصیت اول بازی و کاور اصلی بازی انتخاب شده و این مُد تماما راجع به اوست. گیمرباید لبرون را در دستیابی به ۷ جام NBA همراهی کند و این موفقیت به صورت‌های مختلف اتفاق خواهد افتاد. لبرون دو انتخاب دارد : ۱- با تیم Miami Heat بماند و قهرمانی‌هایش را ادامه دهد. ۲- در انتهای فصل ۲۰۱۴ که قراردادش تمام می‌شود به تیم‌های دیگر برود.

در هر صورت، داستانی از پیش ساخته روبروی گیمر قرار خواهد گرفت و او می‌تواند هرطور که دوست داشت، بازی‌ها را تمام کند. برخلاف نسخه ۲K11 که گیمر بازی‌های قدیمی مایکل جردن را شبیه‌سازی می‌کرد و باید هدف‌های خاصی را در بازی پیگیری می‌نمود، در این نسخه هیچ هدفی به غیر از بردن برای لبرون درنظر گرفته نشده است و همین از جذابیت آن می‌کاهد. در کل این مُد لذت بخش است، اما نه به اندازه آن‌چه که در ۲K11 وجود داشت.

یکی از انتقادات شدیدی راجع به ۲K13 مطرح بود، تغییر سرعت بازی و کم شدن آن بود. در این نسخه گیم‌پلی دیگر کُند نیست. به لطف انتقال کامل دریبلینگ و شوت به آنالوگ راست، سرعت بازی بسیار زیادتر شده و گیمر می‌تواند با راحتی و سرعت بیشتری بازی را پیگیری کند. در نسخه قبلی یک دکمه تماما به فیک پاس اختصاص داشت که در این نسخه رفع گردیده است ولی در عوض حرکات هاپ استپ و اسپین، تماما به آنالوگ منتقل شده‌اند و کار با آن‌ها کمی سخت‌تر است. در کل این انتقال حرکات لذت‌بخش است اما حرکات زیر حلقه، مخصوصا برای پوینت‌گاردها، را محدود می‌سازد و معمولا گیمر به جای پاس دادن یا حتی سه گام رفتن، شوت خواهد زد چرا که کنترل بازی سخت شده است و فرق بین شوت زدن و سه گام رفتن تنها جهت آنالوگ و نحوه رها کردن آن است. به همین دلیل گیمر در بسیاری مواقع دچار اشتباه می‌شود.

پیشرفت دیگری که در گیم‌پلی مشاهده می‌شود، مربوط به دفاع بازی است. در طی چندین نسخه قبلی، تیم سازنده سخت در تلاش بود تا بتواند سیستم توپ دزدی از بازیکن مهاجم را طوری طراحی کند که طبیعی جلوه دهد. متاسفانه در هر نسخه پیشرفت‌هایی بوجود می‌آمد اما بازهم رضایت‌بخش نبود وحتی سازندگان هم این نکته را اعلام می‌کردند. این قضیه برای بلاک شات و دفاع روی توپ بازی هم صدق می‌کرد. در ۲K14، توپ دزدی مانند آن‌چه که در بسکتبال واقعی اتفاق می‌افتد، است. اگر گیمر نتواند به خوبی از توپ در مقابل دستان حریف محافظت کند یا این‌که به هنگام دریبل زدن به بازیکن‌های مختلف برخورد کند، توپ را از دست خواهد داد و هوش مصنوعی در هر سطحی که باشد، نحوه دفاع کردن را می‌داند.دفاع روی توپ (On-Ball Defense) پیشرفت بسیار زیادی داشته و انیمیشن‌های مختلفی برای آن طراحی شده است. اگر گیمر در جلوگیری از دریبل حریف، خشن عمل کند، دقیقا مانند بسکتبال واقعی خطای سد راه اعلام می‌شود. در نسخه قبلی دکمه‌ تریگر چپ، برای دفاع روی توپ بود و عملا لزومی برای گیمر وجود نداشت که فشار دفاعی اعمال کند و فقط با نگه داشتن همان دکمه، دفاع می‌کرد. اما در این نسخه اینطور نیست و برای دفاع حتما باید دکمه بلاک فشرده شود چرا که دفاع روی توپ از دفاع شوت مجزا شده است. سیستم بلاکینگ جدیدی در بازی بوجود آمده که بلاک کردن را بسیار لذت بخش‌تر جلوه می‌دهد. اول از همه یک صدای بلند ضربه به توپ هنگام بلاک شنیده می‌شود که گیمر بفهمد توپ بلاک شده است. دوم این‌که با زمان‌بندی دقیق، همه بازیکنان داخل ۲K14 می‌توانند شوت‌های بازیکنان را بلاک کنند؛ حتی کسی مثل Shane Larkin (با ۱۸۰ سانتی‌متر قد – کوتاه‌ترین فرد در NBA) هم می‌تواند این کار را انجام دهد. سوم این که این بار، دانک‌ها هم بلاک می‌شوند! قابلیتی که در نسخه‌های قبلی دیده نشده بود اما این‌بار وجود دارد و بسیار لذت بخش است.

هوش مصنوعی بازی پیشرفت‌های بسیار کوچکی نسبت به نسخه قبلی پیدا کرده است اما درجه سختی به شدت از ۲K13 بالاتر است. با توجه به جهش کوچک هوش مصنوعی، دریافتن این نکته که بازی شروع به “تقلب کردن” می‌کند، سخت نیست. اگر گیمر روی آخرین درجه سختی و با دفاع خوبی بازی کند، بازهم توپ مهاجم وارد سبد می‌شود چرا که هوش مصنوعی حتی شوت‌های با دفاع را نیز به امتیاز تبدیل می‌کند. مواقع بسیاری وجود دارد که بعد از حمله موفق گیمر، هوش مصنوعی به سرعت ضد حمله می‌زند درحالیکه اصلا دوربین بازی به سمت گیمر بازنگشته و عملا او هیچکاری نمی‌تواند انجام دهد! یا مثلا شوت‌هایی که به هیچ وجه شانس گُل شدن ندارند، بازهم وارد سبد می‌شوند. مواردی از این دست در درجه سختی‌های بالا به وفور دیده می‌شود و یکی از نقاط ضعف هوش مصنوعی است.
در کل گیم‌پلی بازی تغییرات بسیار زیادی نداشته و همان فرمول موفق نسخه قبل با جابه‌جایی‌های کوچک به ۲K14 انتقال یافته است.

از لحاظ بصری، ۲K14 هیچ چیز جدید ندارد! گرافیک بازی و حتی تکنیک‌های بکارگرفته شده در آن، همگی متعلق به نسخه قبل هستند و کمکاری سازنده در این قسمت به شدت مشخص است. حتی مدل موهای بازیکن قابل ساخت در مُد MyCareer نیز عوض نشده است. تمام جزئیات و مشکلاتی که در گرافیک نسخه قبلی وجود داشت، در این نسخه هم وجود دارد. خوشبختانه مشکل هدبند‌ها در این نسخه حل گردیده و البته چهره‌های بازیکنان کمی به واقعیت نزدیک‌تر شده است. البته این موضوع فقط برای ستارگان صدق می‌کند و بقیه دقیقا همان چهره نسخه قبلی را بدون هیچگونه دست خوردگی حفظ کرده اند.
در ابتدای این نقد، خواندید که ۲K14 برای نسل بعد نیز به بازار خواهد آمد. شاید یکی از دلایل عدم پیشرفت گرافیکی بازی، همین باشد و طبق تریلرهای منتشر شده، می‌توان به ۲K14 ـه نسل بعد ایمان داشت که حداقل در جلوه‌های بصری بسیار خوب عمل خواهد کرد.

صداگذاری بازی نیز تغییرات زیادی نداشته است. مثل همیشه Kevin Harlan به همراه Steve Kerr و Clark Kellogg گزارشگری بازی را برعهده دارند و در این نسخه هم جملاتی جدید شنیده می‌شود اما پایه و اساس همان چیزی است که در نسخه قبلی وجود داشت. بهترین نکته در مورد صداگذاری، نحوه شادی کردن جمعیت است که خیلی بهتر و تنظیم شده‌تر عمل می‌کند.
چند هفته قبل از انتشار رسمی بازی، طی خبری اعلام شد که خود لبرون جیمز، ترک‌های موسیقی بازی را انتخاب خواهد کرد و خوشبختانه این‌کار به آدم خوش سلیقه‌ای سپرده شده؛ چرا که طیف وسیع‌تری از سبک‌های موسیقی را شامل می‌شود و همچنین آشناتر و شادتر است.

در کل NBA 2K14 خیلی از انتظارات طرفداران را برآورده نکرد و انتظار بیشتری از آن می‌رفت. البته نمی‌توان این نکته را انکار کرد که هنوز هم بهترین شبیه‌ساز بسکتبالی است که در بازار وجود دارد. اگر به بسکتبال علاقه‌مند هستید، حتما این بازی را تهیه کنید و از آن لذت ببرید.

پلتفرم:
سازنده:
ناشر:
تاریخ عرضه:
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک:

حتما بخوانید