Pro Evolution Soccer 2014 | ضربه‌ای که گل نشد

با نزدیک شدن به فصل پاییز، شاهد انتشار یکی دیگر از عناوین PES می‌باشیم. عنوانی که چند سال است میدان را به رقیب دیرینه‌ی خود، FIFA واگذار کرده است. می‌توان گفت تا پایان نسل ششم، عنوان PES پرچم‌دار عناوین شبیه‌ساز فوتبال بود. اما با ورود به نسل بعد، FIFA گوی سبقت را از PES ربود و اکثر توجه‌ها را به سوی خود جلب کرد. در این چند ساله نیز همواره سران Konami با وعده‌هایی که می‌دادند طرفداران را به نسخه‌ی پیش‌رو امیدوار می‌کردند، اما پس از انتشار باز هم با پیشرفت‌های جزئی روبه‌رو می‌شدیم. یکی از قابل توجه‌ترین تغییراتی که در این نسخه شاهد هستیم، خرید لیسانس جام باشگاه‌های آسیا می‌باشد. این ویژگی به خصوص برای طرفداران ایرانی بازی، بسیار جذاب می‌باشد. آیا برخلاف سال‌های گذشته، PES توانسته خود را در رقابت سخت و نفس‌گیری که با FIFA دارد به خوبی نشان دهد؟

اگر تمامی ویژگی‌‌ نسخه‌های پیشین را یک‌طرف قرار داده، باید گرافیک آن‌ها را نیز به صورت جداگانه‌ در دسته‌ دیگری قرار داد. در این نسخه نیز به مانند گذشته، گرافیک بازی بسیار قابل‌توجه و خوش‌ساخت می‌باشد. طراحی بازی‌کنان هم از لحاظ چهره و هم ساختار بدنی در سطح بالایی قرار دارد. بافت‌های چهره‌ و موی بازی‌کنان با نمونه‌های واقعی آن‌ها تفاوت آنچنانی ندارند. مزیت‌های گرافیکی بازی تنها مربوط به طراحی بازی‌کنان نمی‌باشد و تمامی ۱۹ استادیومی که برای این نسخه در نظر گرفته شده به زیبایی کار شده‌اند. حضور در ورزشگاه‌هایی نظیر استادیوم کینگ فهد عربستان و یا اولدترافورد انگلستان بسیار هیجان انگیز است و طراحان استادیوم‌ها به تمامی نکات توجه کرده‌اند. برخلاف گذشته باگ‌های کمتری نیز در بخش گرافیکی بازی مشاهده شد. دیگر خبری از گیر کردن بازی‌کنان با یکدیگر در هنگام شادی پس از گل نمی‌باشد. اما نکته‌ی منفی که چند نسخه نیز تلاشی برای بهبود آن نکرده‌اند، تماشاچیان است. متاسفانه تماشاچیان کیفیت آن‌چنانی ندارند. اگر یکی از سه تیم ایرانی تراکتور، سپاهان و یا استقلال را انتخاب کنید در میان هواداران آن‌ها افراد عرب نیز مشاهده می‌شوند که ربطی به ایران ندارند و یا بسیاری از تیم‌های آفریقایی حتی یک هوادار سیاه‌پوست ندارند. توجه نکردن به این نکات ریز با این‌که خللی در بازی ایجاد نمی‌کنند، اما از هیجان بازی‌کردن می‌کاهند.

منوی بازی نیز در این نسخه دچار تغییر شده است. اگر در ابتدای بازی سوالی که مربوط به تیم مورد علاقه‌ی شما می‌شود را جواب دهید، منوی بازی نیز با توجه به آن تیم تنظیم خواهد شد و با هر بار ورودی که به منوی اصلی کنید، عکس پس‌زمینه‌ی منو یکی از اعضای تیم مورد علاقه‌ی شما خواهد بود. سایر نکات گرافیکی مانند نسخه‌های پیشین است و چندان دست‌خوش تغییرات زیادی نشده‌اند. تغییر انجین بازی به “فاکس انجین” کاری بسیار پسندیده‌ای به نظر می‌رسد و جلوه‌های گرافیکی بازی را بسیار بهتر از گذشته نشان می‌دهد. این انجین توسط “Kojima Production” برای بازی‌های نسل بعد تدارک دیده شده است، اما استودیوی کونامی به دنبال این بود که با پیاده‌سازی پیس ۱۴ روی آن، ضربه‌ محکمی را در آخرین روزهای نسل هفتم وارد کند.

 
این بخش یکی از مهم‌ترین عناصر یک شبیه‌ساز ورزشی می‌باشد و به گونه‌ای تکمیل کننده‌ی بخش قبل، گرافیک است. در این چند ساله‌ی اخیر، کونامی انواع و اقسام گیم‌پلی را امتحان کرده ولی هیچ‌زمانی نشده که در این بخش به صورت کامل موفق عمل کند. در این نسخه نیز، گیم‌پلی سلیقه‌ای ظاهر شده و نمی‌توان گفت بد و یا خوب طراحی شده است. سرعت بازی نسبت به گذشته کمی کند‌تر شده و درگیری بازی‌کنان به خصوص در میانه‌های میدان به شدت بالا رفته. این درگیری‌ها میان هافبک‌های دوتیم شاید واقع‌گرایانه‌تر از قبل به نظر می‌رسند، اما به مرور زمان از لذت بازی کاسته‌ می‌شود و دیگر هیجانی در روند بازی احساس نمی‌شود. شاید سنگین شدن بازی و درگیری میان بازی‌کنان احساس یک بازی واقعی را منتقل کنند، اما شبیه‌ساز بودن در بازی‌های کامپیوتری همیشه به معنای عالی بودن نیست و همواره کمی ویژگی‌های “آرکید” نیاز یک بازی به اصطلاح شبیه‌ساز است. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات سری‌های گذشته “پیس”، جایگیری نادرست و نفوذ نکردن گوشه‌های راست و یا چپ در هنگام حملات بود. این‌بار نیز همین مشکلات وجود دارند و بسیاری از موقعیت‌‌های حمله بدین گونه ناکام می‌شوند. واکنش‌های دروازه‌بان‌ها نیز به روش صحیحی انجام نمی‌گیرند. در بعضی از صحنه‌ها مطمئن خواهید بود که حمله‌ی انجام شده به گل تبدیل خواهد شد، اما ناگهان واکنش غیر طبیعی و سینمایی دروازه‌بان، شما را بهت‌زده می‌کند.

متاسفانه پاس‌کاری میان بازی‌کنان به شدت سخت شده است و اگر درجه‌ی “سوپراستار” را انتخاب کرده باشید به طور حتم در همان پاس‌کاری اولیه توپ خود را تقدیم بازی‌کنان حریف می‌کنید. باز هم فیزیک توپ پیشرفت پیدا کرده است، اما هر کس می‌تواند با توجه به دیدگاه شخصی خود این پیشرفت را با نگرشی مثبت و یا منفی نظاره‌گر باشد. یک تکنولوژی جدیدی با نام “True Ball” برای استفاده از توپ اضافه شده است. این ویژگی قرار بود در ابتدا دست بازی‌کنان برای استفاده از تکنیک‌ها باز کند، اما متاسفانه کمی فیزیک توپ را غیرطبیعی جلوه می‌دهد و مشکل زمانی خود را نشان می‌دهد که بخواهید از جناحین برای هم‌تیمی خود سانتر کنید. توپ به درستی در نقات مورد نظر پیاده نمی‌شوند و هنگامی که در هوا قرار دارد مدت زمان زیادی طول می‌کشد که توپ به هدف برسد. تمامی این مشکلات از سنگین شدن بازی سرچشمه می‌گیرند. اگر طراحان بازی، شبیه‌سازی را تنها سرلوحه خود قرار نمی‌دادند و کمی از المان‌های آرکید نیز به چاشنی کار اضافه می‌کردند، اکنون پیشرفت‌های گیم‌پلی بیشتر از حال خود را نشان می‌دادند و مشکلات ریز و درشت بخش گیم‌پلی نیز اینقدر آزاردهنده نبودند. متاسفانه همین سهل‌انگاری‌های سازندگان باعث شده که هرساله به پیروز شدن عنوان فیفا عادت کنیم.

یک ویژگی جالب نیز که به این نسخه اضافه شده، قابلیت “Heart” است. با وجود این قابلیت، بازی‌کنان تیمی که نتیجه را جلو می‌باشند بسیار منظم‌تر و با استرس کم‌تری نسبت به بازی‌کنان تیم شکست خورده بازی را دنبال می‌کنند. این ویژگی به هیچ‌وجه نمادین نیست و هنگامی که نتیجه بازی را به حریف واگذار کرده بودم، در دقایق پایانی بازی‌کنان بازی را از دست رفته‌ می‌دیدند و دست‌پاچگی میان پاس‌ها و یا حملات به خوبی مشخص بود. البته این ویژگی نیز شاید به مزاج تمامی طرفداران PES خوش نیاید. این ویژگی در چند بازی نخست به طور حتم جالب می‌باشد، اما پس از مدتی شاید این ویژگی را غیرمفید بخوانید. کونامی برای جذاب کردن بخش گیم‌پلی که همیشه منتقدان و یا طرفداران قدیمی بازی در نسخه‌های پیشین اشکالات زیادی را به آن وارد می‌کردند همه کار کرده است و خوشبختانه پیشرفت‌های چشم‌گیری نیز اضافه شده، اما بعضی از مشکلات همیشگی سبب پایین آوردن امتیاز این بخش شده‌اند.

 

گزارش و تحلیل بازی نیز بسیار کم هیجان انجام شده است. این مشکل از زمان ساخته شدن نسخه‌های ابتدایی تا به حال وجود داشته است. زمانی که بهترین و حساس‌ترین حملات یک تیم در حال تدارک دیدن است گزارشگر ساکت است و یا با جمله‌ای کوتاه و موج صدای بسیار پایین آن صحنه را گزارش می‌کند. اما نمی‌توان تنها نکته‌ی منفی گزارشگر و تحلیلگر را بیان کرد.

خوش‌بختانه این بخش، نکته‌ی مثبت هم دارد و آن مربوط بودن گزارش‌ها و تحلیل‌ها به یک‌دیگر است. اگر در ابتدای‌ بازی یک صحنه‌ی حساس رخ داده باشد در اواسط و یا انتهای بازی، گزارشگر و یا تحلیلگر به آن نکته اشاره می‌کنند. در مقایسه با گزارش عنوان فیفا، گزارش این بازی بسیار سرد و بی‌روح انجام می‌شود و اگر همان نکات مثبت ریزی که هستند وجود نداشت شاید اصلاً نمی‌شد امتیازی به این بخش از بازی داد.

عنوان “PES 14” پیشرفت‌های چشم‌گیر و نکات قابل‌توجه فراوانی داشته، اما برطرف نکردن مشکلات گذشته و همینطور کامل نپرداختن به ویژگی‌های جدید سبب شده از قبل بازی را به رقیب سرسخت و دیرینه‌ی خود، فیفا واگذار کند. تیم‌های لیسانس شده‌ی بیشتری نسبت به قبل در این نسخه حضور دارند و همینطور پس از مدت‌ها به لطف لیسانس جام باشگاه‌های آسیا شاهد حضور تیم‌های ایرانی در بازی پیس بودیم، اما حضور نداشتن بعضی تیم‌ها و لیسانس نبودن باشگاه‌های مهم جهان نظیر انگلستان و وجود نداشتن لیگ معتبر آلمان باز هم بسیار آزار دهنده می‌باشد و از لذت بازی کردن عنوانی که خود را یک شبیه‌ساز می‌داند به شدت می‌کاهد. PES 14 بهتر از نسخه‌ی قبل است، اما نه به اندازه‌ای که بتواند عنوان فیفا را پشت‌سر بگذارد و امیدوار به نسل آینده خواهیم ماند تا شاید سازندگان راه سبقت از فیفا را یاد بگیرند و مشکلات گذشته را برطرف کنند.

پلتفرم:
سازنده:
ناشر:
تاریخ عرضه:
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک:

حتما بخوانید