نقد و بررسی بازی Payday 2 | دزدی با دوستان

آیا تا به حال فیلم‌های دزدی از بانک یا جواهرفروشی‌ها را دیده‌اید؟ همگی روند خاصی را دنبال می‌کنند : یک گروه از افراد که هریک در شاخه‌ای خاص مهارت دارند و البته همیشه یکی از آن‌ها خرابکاری می‌کند! با دیدن این فیلم‌ها شاید این فکر در ذهن خیلی‌ها نقش ببندد که سرقت آسان است. اما واقعا به هیچ‌وجه اینطور نیست؛ حتی در Payday2 !

 

هنگامی که نسخه اول PD عرضه شد، هیچ‌کس نبود که از ایده سازندگان این بازی انتقادی داشته باشد. از نقاد تا گیمر، همگی به ایده این بازی آفرین گفتند و همگی آن را تحسین کردند. تنها یک چیز مانع موفقیت کامل آن شد : واقع‌گرایی. پس از گذشت دو سال، استدیو سازنده با درس گرفتن از اشتباهات قبلی، تجربه کامل‌تری از دزدی را برای گیمرها به ارمغان آورده اما، این تجربه هم کم و کاستی‌های خود را دارد.

 

در دنیای واقعی بیشتر دزدان و خلافکاران بزرگ، به یک شبکه بزرگتر متصل هستند؛ مثل یک باند دزدی از بانک‌ها. در PD2 هم همین عمل شبیه‌سازی شده اما با کمی تغییرات. شبکه گسترده‌ای که در PD2 وجود دارد، به صورت فیزیکی وجود خارجی ندارد اما شبکه‌ای بزرگ از تمام گیمرهایی است که در حال بازی کردن PD2 هستند و نام آن Crime Net است. هرکس با اکانت خود وارد این شبکه می‌شود و می‌تواند مانند عناوین مولتی‌پلیر مختلف دیگر، بازی بسازد یا در بازی‌های دیگران شرکت کند.

واقعیت این است که از هر زاویه به PD2 نگاه کنید، بیش از همه یک عنوان مولتی‌پلیر است تا یک عنوانی که بتوان بصورت تکنفره از آن لذت برد. عواملی مثل نبود داستان یا هوش مصنوعی ضعیف برای کاری مثل سرقت، بیش از همه به قضیه یاد شده دامن می‌زنند و از نکات منفی بازی هستند. در عوض بخش چند‌نفره بازی تا حد مرگ لذت‌بخش است و یک قانون دارد: یارهای‌ـتان را با دقت انتخاب کنید. اگر نفراتی که برای یک بازی به آن‌ها می‌پیوندید، قواعد سرقت و بازی کردن را فراگرفته باشند، بازی واقعا زیبا می‌شود و برعکس اگر آن‌ها ابله و ناشی باشند، بازی عذاب‌آور و تبدیل به صحنه فحاشی و کل‌کل خواهد شد.

 

به غیر از بخش چند‌نفره، یک بخش آفلاین از Crime Net نیز موجود است که به گیمر اجازه می‌دهد به تنهایی از بازی لذت ببرد. حدود ۳۰ مرحله مختلف در این بخش وجود دارد که هرکدام با دیگری متفاوت است. از سرقت بانک و موسسه مالی گرفته، تا جواهرفروشی و حمله به کلوپ شبانه همگی جذابیت خاص خود را دارند. بازی به صورت آفلاین، دارای فازهای مختلف است و در هرفاز، مراحل خاصی پیش روی گیمر قرار می‌گیرد که ویژگی‌های خاصی دارد. برای مثال در فاز اول چهار مرحله وجود دارد : موزه، جواهر فروشی، بانک و یک کلوپ شبانه.

طراحی مراحل کمی سخت‌گیرانه است و تقریبا هیچ مرحله‌ای روی درجه سختی Easy وجود ندارد. راه‌های درگیر نشدن با پلیس نیز بسیار کم است. بازی به دو بخش متفاوت اکشن تیراندازی و مخفی‌کاری تقسیم می‌شود، اما مخفی‌کاری آن سخت‌تر از چیزی است که سازنده بیان کرده بود. برخلاف انتظارات، راه‌های استفاده از مخفی‌کاری محدود و بسیار سخت است. هر گیمری نمی‌تواند بلافاصله با استایل مخفی‌کاری بازی ارتباط برقرار کند و آن را کمی غیرمنطقی خواهد دید. سازنده برای مخفی‌کاری این بازی فقط به مخفی شدن پشت اجسام تکیه کرده و زاویه دید بسیار بالایی به هوش مصنوعی داده تا ضعفش را جبران کند؛ اما نتیجه‌ای عکس آن ظاهر شده که باعث می‌شود مخفی‌کاری واقعا کاربردی نداشته باشد مگر این‌که بازی چند نفره باشد.

 

گیم‌پلی بازی تحولات زیادی داشته است. تقریبا تمام چیزهایی که سازنده وعده حضور آن‌ها را داده بود، در بازی نهایی دیده می‌شود. PD2 بودجه عناوینی مثل Call of Duty را نداشته و ندارد، اما گان‌پلی بازی، در حد و حدود عناوین بزرگ نباشد، کمتر از آن هم نیست. شاید در این بخش کم و کاستی‌هایی دیده می‌شود، اما باید کار سازندگان را تحسین کرد. آن‌ها توانستند تجربه آرکید نسخه اول را به یک شوتر عالی تبدیل کنند. اما این تبدیل، عاری از مشکل نیست. برای مثال لگد اسلحه کلت از یک M14 بیشتر است! یا این‌که اثر مواد منفجره واقعا کم است و پرتاب کردن نارنجک مثل ترکاندن یک بادکنک عمل می‌کند!

تنوع اسلحه‌ها در بازی بسیار زیاد است و همه آن‌ها قابلیت شخصی‌سازی دارند. گیمر می‌تواند با توجه به پولی که از مرحله بدست می‌آورد، اسلحه‌های جدید خریداری کرده و قطعات مختلفی مثل RD Sight، صداخفه‌کن و … به آن وصل کند. همچنین در ابتدای مراحل تعدادی Asset به گیمر معرفی می‌شود که می‌تواند از آن‌ها استفاده کند. البته این قابلیت در نسخه قبل هم وجود داشت ولی گسترده‌تر شده است. برای مثال می‌توان برای بازکردن یک گاوصندوق، از چندین روش استفاده کرد: دینامیت، دریل، شکستن قفل و رمزگشایی. و به همین ترتیب Assetـهای زیاد دیگری وجود دارند که استفاده از آن‌ها سرگرم کننده است.

 

در کنار این گان‌پلی خوب، یک هوش مصنوعی افتضاح وجود دارد که واقعا اذیت کننده است. هوش مصنوعی فقط خوب هدف‌گیری کرده و می‌جنگد اما نه درست از هدف دفاع می‌کند و نه درست خودش را مخفی می‌کند. همیشه دنبال گیمر در حال راه رفتن است و هیچ دستوری نمی‌پذیرد. در امر دزدی به گیمر کمکی نمی‌کند و در کل بدردنخور است مگر این‌که درگیری بوجود بیاید. هوش مصنوعی در مورد دشمنان نیز به همین شکل است. آن‌ها نیز بسیار ابله بوده و نمی‌تواند با گیمر مقابله کنند مگر این‌که تعدادشان بسیار زیاد باشد. حتی زاویه دیدشان به هنگام جنگیدن آنقدر پایین است که اگر گیمر از کنارشان رد بشود نمی‌فهمند. در کل هوش مصنوعی بازی واقعا بد است.

غیر از همه این‌ها، نقاط روشنی نیز در گیم‌پلی وجود دارد. بعد از پایان هرمرحله تعدادی امتیاز تجربه به گیمر داده می‌شود که با آن‌ها می‌تواند تعدادی قابلیت مشخص شده را ارتقا دهد. این قابلیت‌ها به پنج دسته مختلف تقسیم می‌شوند. همچنین بعد از پایان موفقیت‌آمیز یک مرحله، سه کارت به گیمر نشان داده می‌شود که می‌تواند یکی از آن‌ها را رو کند و به جوایزی که روی کارت نوشته شده دست پیدا کند؛ مثل: امتیاز تجربه، اسلحه جدید، ماسک جدید و … . ماسک‌های دزدی که در بازی وجود دارند، در این نسخه کاملا قابلیت تغییر دارند و می‌توان با کمی وقت گذاشتن، ماسک‌های زیبایی ساخت و در بخش چندنفره آن را به نمایش گذاشت.

گرافیک بازی یکی از سوال برانگیزترین بخش‌های بازی است. اگر نگاهی کلی به وضعیت ظاهری PD2 داشته باشیم، می‌توان گرافیک آن را در یک کلمه خلاصه کرد : متوسط ! مدل‌سازی بازی در حد خوبی است. محیط بازی، از ساختمان‌ها گرفته تا آسفالت خیابان و لباس و ماسک دزدان، همگی در حد خوبی قرار دارند. تکسچرها هماهنگی خوبی با هم دارند و با رنگ‌بندی شاد است. نورپردازی در سطح مناسبی قرار دارد و اشکالات زیادی در آن دیده نمی‌شود. اما به محض این‌که وارد جزئیات بشوید، گرافیک بازی واقعا توی ذوق می‌زند. اشکلات ریز گرافیکی به حدی زیاد است که بعد از مدتی خنده‌دار می‌شود. دیوارهای نامرئی، طراحی دکور و مدل‌های Low Poly، DoF نامتقارن، شیشه‌هایی که نوری بازتاب نمی‌کنند، عدم طراحی جزئیات چهره‌ها و انمیشین‌های عجیب و غریب، نورپردازی تکه تکه شده در گوشه سقف ها، Collision Detection ـه بد و … ؛ همگی از مشکلات گرافیکی بازی PD2 هستند که اصلا به مزاج هیچ‌کس خوش نخواهد آمد. ترکیب سطح کلی خوب و جزئیات افتضاح گرافیکی، نمره بخش گرافیک آن را پایین می‌آورد و واقعا انتظار چنین کم‌کاری از سازنده بازی نمی‌رفت.

 

صداگذاری بازی تغییراتی مثبتی داشته و می‌توان از موزیک نیمه دینامیک بازی، به عنوان نقطه قوت یاد کرد. هرچند که دوبله بازی دقیقا مانند نسخه قبلی است و هیچ‌گونه تغییری نداشته. صدای اسلحه‌ها خوب است و واقعی‌تر به نظر می‌رسد. اما در میان همه آن‌ها باگ‌های صداگذاری مختلفی دیده می‌شود. معمولا صدای شخصیت‌ها پرش دارد و یا مثلا جیغ و داد گروگان‌ها یکدفعه قطع می‌شود و چند لحظه بعد وصل! در کل بخش صداگذاری بهتر از قبل بوده است.

در انتها باید بازهم گفت که PayDay2 بیشتر یک بازی چندنفره است و اگر آن را با استانداردهای بازی تکنفره بسنجیم، نمره خوبی نخواهد گرفت. اشکالات ریز و درشت زیادی در این بازی وجود دارد اما اگر دنبال یک بازی چندنفره جذاب و سرگرم کننده هستید، این بازی برای شما ساخته شده است.

[toc-rate] 

 

پلتفرم:
سازنده:
ناشر:
تاریخ عرضه:
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک:

حتما بخوانید