نقد و بررسی بازی NBA 2K13 | فقط بسکتبال

بازی NBA 2K چند سالی است که بدون‌رقیب وارد بازار می‌شود و هرسال بدون هیچ دردسری پرفروشترین بازی در سبک خود می‌شود. البته حتی اگر EA هم از کنسل کردن NBA Elite دست بکشد، ۲K بازهم یک سر‌و‌گردن بالاتر به‌نظر می‌رسد. واضح است که بدون وجود یک رقیب، نمی‌توان میزان خوبی این بازی را بیان کرد. برای همین بهتر است که با نسخه‌های قبلی خود مقایسه شود. نسخه جدید این سری یعنی NBA 2K13 همراه با ریسک‌های زیادی ساخته و عرضه شد. بعضی از این ریسک‌ها خوب و بعضی هم بد به نظر می‌رسند. بازی از هر نظر بزرگتر شده و ابعاد جدیدی از شبیه‌سازی بسکتبال را برای بازیباز به نمایش می‌گذارد، اما گوشه‌هایی از بازی وجود دارند که عدم توجه کافی و عجله در ساخت را به وضوح نشان می دهند.
از سال ۲۰۰۹ به بعد گیم‌پلی سریع و سریع‌تر می شد اما امسال ۲K13 بسیار کندتر از ۲K12 است. دلیل کند شدن آن‌هم بخاطر عوض شدن سیستم دریبلینگ بازی است. قبلا سیستم شوت با آنالوگ راست عمل می‌کرد اما در این نسخه آنالوگ راست کاملا به سیستم دریبل اختصاص داده‌شده‌است و شوتینگ صرفا به زدن دکمه و حرکت محدود شده که پیشرفت بزرگی به نظر می‌رسد و گیمر می‌تواند کراس‌اور یا اسپین‌های زیبایی را که در نسخه قبل به سختی می‌توانست انجام بدهد، در این نسخه براحتی اجرا کند. دیگر دکمه اختصاصی برای فیک پاس وجود ندارد و این کار را می‌توان با دوبار زدن پاس انجام داد. در عوض هاپ‌استپ دکمه اختصاصی دارد که در نسخه قبلی نداشت. عوض کردن جای این دکمه ها محدوده وسیعی برای حرکت گیمر در زمین ایجاد می‌کند و حرکات زیر حلقه بسیار روان‌تر و بهتر می‌شود. اما در کل سرعت متوسط حرکت توپ در زمین پایین‌تر آمده است.
خوشبختانه گیمر دیگر شاهد دانک و پوسترهای مسخره نخواهد بود. چرا که دیگر هرکسی نمی‌تواند روی دفاع دانک بزند. سیستم جدیدی که در ۲K13 وجود دارد، باعث می‌شود هربازیکن مشخصات خاصی را داشته باشد که ویژگی‌های منحصر بفردی را به او می‌دهد. برای مثال کسی مثل Westbrook که قدرت دانک زنی قوی دارد، اگر قابلیت Postrize را نداشته باشد، نمی‌تواند روی دفاع دانک بزند. یا مثلا Ray Allen چون قابلیت Dead Eye را با خود دارد، تقریباً تمامی شوت‌های دفاع متوسط خود را گل می کند. هر کدام از این قابلیت ها ۳ سه مرحله ضعیف، متوسط و قوی دارند. با این روش هرکس در تیم نقش خود را ایفا می‌کند و نه چیز دیگر. یکی از مشکلات گیم‌پلی این است که بازیکنان بیش از حد واقعی قوی هستند. برای مثال کسی مثل Ray Allen که سال‌های آخر خود در NBA را می‌گذراند، نباید بتواند درصد بالایی از شوت‌های خود را به امتیاز تبدیل کند اما کافیست گیمر بتواند بین او و دفاع یک قدم فاصله ایجاد کند تا هر شوت او وارد سبد شود. خوشبختانه برای این هم یک راه‌حل وجود دارد. یکی از آپشن‌های بازی این است که سیستم شوت چگونه باشد. در بازی ۲ نوع سیستم شوت وجود دارد‌: اولی براساس زمان رها شدن دکمه شوت به دست گیمر است و دومی براساس درصد شوت واقعی بازیکنان است. معمولا هیچ بازیکنی در NBA بیشتر از ۷۰% شوت‌های خود را گل نمی‌کند.
سیستم دفاع بازی هم تغییرات زیادی داشته است. توپ زنی و بلاک‌شات کاملاً تغییر کرده‌اند و هر دو براساس تایمینگ هستند. بلاک شات‌ها بسیار طبیعی‌تر شده‌اند و تخته شدن از پشت که در نسخه قبلی وجود نداشت در این نسخه واقعاً لذت بخش است! توپ زنی در نسخه ی قبلی واقعاً مسخره بود. در این نسخه توپ زنی خیلی سخت‌تر شده که البته سیستم دریبل هم در آن دخیل است. در کل دفاع روی توپ واقعاً بهتر شده ولی هنوز جای کار دارد چرا که هر شوت بدون دفاع وارد سبد می شود و این کاملاً غلط است. بدترین بخش گیم‌پلی داوری بازی و ریباندینگ است. در بسکتبال حرفه‌ای ریباند کردن به فکر بازیکن و جایگیری او بستگی دارد، اما در این بازی فقط به شانس بستگی دارد! خیلی از اوقات پیش می‌آید گیمر زیر حلقه، حریف را باکس اوت می کند اما بازهم ریباند برای حریف خواهد شد. مبحث داوری هم واقعا جای بحث دارد. در هر بازی NBA شاید خطاهای Over The Back یا GoalTending نزدیک به ۳ یا ۴ بار صورت بگیرد. اما در ۲K13 این عدد بسیار بالاتر است. خطای OverTheBack بسیار زیاد اتفاق می افتد و این‌هم به خاطر سیستم ریباند جدید است. در کل گیم پلی بازی پیشرفت بسیار زیادی داشته است و بیشتر از همیشه به یک شبیه ساز نزدیک است. مدهای قبلی بازی همچنان به قوت خود باقی هستند. بخش MyCareer تغییرات زیادی داشته است. سیستم پول از بازی کاملا حذف و SP جایگزین آن شده که باید برای پیشرفت یا گرفتن حرکات و قابلیت های جدید استفاده شود. یک MediaCenter در این بخش وجود دارد که نظرات طرفداران، مجریان و تحلیل‌گران و البته بازیکنان نسبت به گیمر را اعلام می کند که جالب به نظر می رسد اما استفاده چندانی ندارد. در کل MyCareer بسیار دشوارتر شده‌است و با وجود Rookie‌های امسال و اضافه شدن All Star Weekend بسیار لذت بخش تر به نظر می رسد.
در مبحث جلوه های تصویری، ۲k13 نسبت به نسخه قبلی هم بهتر است و هم بدتر. در نسخه قبلی گیر کردن لباس، اجرای انیمیشن های نابه جا، مشکلات Collider و … زیادی مشاهده می‌شد که به همه آن ها باگ گرافیکی گفته می شود. متاسفانه در این نسخه هم باگ‌های گرافیکی حضور دارند. شاید در ابتدای بازی باگ چندانی مشاهده نشود اما در ادامه توی ذوق گیمر خواهد زد. گذشته از باگ‌ها طراحی صورت بازیکنان باز هم عجیب به نظر می‌رسد. به طوری که برای مثال چهره Kevin Love یا Blake Griffin واقعا شبیه قیافه اصلی آن‌ها نیست و شاید بهتر بود ترکیب نسخه قبلی حفظ می‌شد. بعضی از چهره‌ها نیز به بهترین نحو طراحی شده‌اند. در کل این نسخه از نظر گرافیکی به هیچ وجه جهش بزرگی نداشته و تنها بهبود اندکی نسبت به نسخه قبلی مشاهده می‌شود.
صداگذاری بازی پیشرفت های قابل توجهی داشته است؛ مخصوصا بخش موزیک بازی که در نسخه قبلی خیلی جالب نبود اما در این نسخه با واگذار کردن همه چیز به Jay Z مشکلات حل شده است. موزیک های بازی کلکسیون زیبایی از سبک ر.پ بوده که بیشتر آن هم متعلق به خود Jay Z است. جدا از موزیک صداهای محیط ورزشگاه‌ها هم بسیار شدید و طبیعی‌تر شده است. البته مکالمات گزارشگران بازی اغلب تکراری می شود.
سال قبل بازی ۲K12 از بازینما نمره کامل گرفت. امسال ۲K13 مستحق نمره کمتری نسبت به سال قبل است و دلیلش هم فقط بخاطر فضای بد و گیج کننده آن است. منوهای بازی افتضاح‌اند. هیچ راهنمایی برای فهمیدن وجود ندارد. اگر با سری آشنا نباشید نمی‌فهمید که باید چکار کنید. شاید گیم پلی و گرافیک بازی پیشرفت خوبی داشته باشند اما از این نظر بازی واقعا بد است. در کل ۲K13 به هیچ وجه یک تغییر فرمولاسیون در سبک بازی نیست اما با ارتقا جزئیات، به مراتب لذت بخش تر از ۲K12 است اما مشکلات ریز و درشت آن را از تبدیل شدن به یک شبیه سازی ناب بازمی دارد.
[toc-rate]

پلتفرم:
سازنده:
ناشر:
تاریخ عرضه:
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک:

حتما بخوانید