نقد و بررسی بازی Tekken Tag 2 | فولادی از جنس مشت

قطعاً هیچ خانواده‌ای به اندازه‌ی خانواده‌ی میشیما، جنجالی، خشن و دیوانه‌وار نیست. البته وقتی پدر‌بزرگ اهریمن باشد، پدر و پسر نیز با هم درگیر باشند و نوه، در پی کشتن همه‌ی اعضای خانواده‌ی خود باشد اوضاع بهتر از این هم نخواهد شد! سری بازی‌های Tekken که از ساخت قسمت اول آن هفده سال می‌گذرد، همواره در طول دوران حیات خود شاهد فراز و نشیب‌های زیادی بوده و همانند خانواده‌ی شلوغ و پر زد و خوردی که داستانش حول محوریت آن می‌چرخد، توانسته در طی این هفده سال در کنار عناوین شهیری چون Mortal Kombat، همواره طرفداران خویش را راضی کند و گیم‌پلی نرم، فانتزی و زیبایی را ارایه دهد. اکنون و پس از گذشت دوازده سال از اولین نسخه‌ی Tekken Tag Tournament، نامکو بار دیگر آمده تا نسخه‌ی جدیدی از سری پرطرفدارش را این بار در قالب دومین تورنمنت تیمی، ارائه کند و نتیجه نشان می‌دهد که این شرکت توانسته تا علاوه بر حفظ روح همیشگی سری، المان‌های جدیدی را به آن افزوده و به نوعی این بازی را به رقیبی جدی برای عناوین تیمی کپکام همچون عنوان اخیر Street Fighter X Tekken بدل کند.

بدون شک برترین نکته‌ی مثبت عناوین مبارزه‌ای نامکو گرافیک زیبا، واقع‌گرایانه و چشم‌نواز آن‌ها است که برخلاف عناوینی چون MK و SF، سعی کرده تا محیطی شاد و سه‌بعدی ارائه داده تا در عین فانتزی بودن، مخاطبان جدی را نیز راضی کند. پس از پنحمین قسمت Soul Calibur و گرافیک زیبایش، اکنون نوبت به این بازی رسیده تا برنامه‌نویسان نامکو بار دیگر معجونی رنگارنگ و فانتزی تحویلمان دهند. همچون اثر نام‌برده، مدل‌سازی‌ها و نور‌پردازی در TTT2 فوق‌العاده زیبا و گرم و دل‌نشین است. می‌توان با اطمینان گفت که تمام ۴۴ کاراکتر بازی بدون هیچ‌گونه نقص خاصی ساخته شده و رنگ‌آمیزی شده‌اند. علاوه براین تمام محیط‌های بازی نیز زیبا، تپنده و شلوغ طراحی شده که در عین شلوغ بودن و برخلاف MvC3، به هیچ وجه حواس بازی‌باز را از نبرد پرت نمی‌کنند. همانند قسمت ششم، اکثر مراحل پرتعداد این بازی نیز چندلایه کار شده و می‌توان با خرد کردن یک دیوار یا پرتاب کردن حریف نگون‌بخت از ارتفاعی بلند به طبقه‌ی زیرین، محیط مبارزه را عوض کرد. علاوه بر این افکت‌های خرد شدن دیوار‌ها و کف زمین نیز هم‌چنان خوب و در حد مناسب انتخاب شده‌اند. شاید بتوان تنها نکته‌ی بخش دیداری بازی را که به مذاق بازیباز خوش نمی‌آید را افکت ضربات مبارزان دانست که پس از چندین سال هنوز تغییر نکرده و به قوه‌ی خود باقی مانده‌اند. به طور مثال افکت ضربه‌های قدرتی شخصیت Paul Pheonix، هنوز همان‌طوری هستند که در نسخه‌های مخصوص کنسول PS بودند و این نکته با وجود این همه زحمت طراحان در طراحی این بازی، کمی عجیب است. دمو‌های CG بازی نیز هنوز جالب هستند و با این که به دمو‌های CG عالی بازی‌های Square Enix نمی‌رسند، ولی باز هم می‌توان آن‌ها را در عین تکراری بودن،‌ خنده‌دار و برای طرفداران قدیمی سری جالب توصیف کرد. تصور کنید حضور یک اهریمن پیر در ژاپن مدرن چقدر مسخره می‌تواند باشد!

همانند نسخه‌های پیشین بازی داستان خاصی ندارد. باز هم یک تورنمنت دیگر برگزار شده و فرصتی پیش‌آمده تا مبارزان مختلف دنیا دور هم جمع شده و با یک‌دیگر مبارزه کنند. با این که داستان بازی به هیچ وجه جذابیت لازم را نداشته و کاملاً واضح است که عاملی اضافی می‌باشد. علاوه بر این برخی رویدادها چون جوان شدن ناگهان هیهاچی میشیما (توجه کنید که وی پدربزرگ کاراکتر جین کازاماست ولی در این بازی گویی این دو تنها پانزده سال یا کمتر با هم فاصله‌ی سنی دارند!)، کاملاً بدون هیچ توضیح منطقی در بازی وجود دارد و بیش از پیش به مسخره شدن داستان کمک می‌کند. با این حال هیچ‌وقت داستان عامل محرک بازی‌بازان برای تجربه‌ی تکن نبوده و هیچ چیز جز یک گیم‌پلی با اصالت و عالی نمی‌تواند آن‌ها را راضی کند. هنگام ورود به بازی و پس از مشاهده‌ی دموی آغازین زیبای آن، به منوی آشنای سری می‌رسیم که اندک تفاوتی نسبت به نسخه‌ی ششم داشته است. در این قسمت می‌توان از بین بخش‌هایی چون قسمت آنلاین، قسمت آفلاین، Fight Lab و … یکی را انتخاب کنید. بخش آنلاین بازی را می‌توان کامل‌ترین و بهترین در کل سری دانست که علاوه بر گسترده و بی‌نقص بودن، برخلاف بازی SxT دارای کمترین مقدار لگ و تاخیر است و در صورتی که ارتباط هر دو طرف مبارزه بی‌نقص باشد(چیزی که عملا در ایران اتفاق نمی‌افتد!) می‌توان بازی را با سرعت عالی همچون بخش‌ آفلاین بازی کرد. بخش آفلاین هم مانند گذشته از بخش‌های متنوع و پرتعداد تشکیل شده که البته در همه هسته‌ی گیم‌پلی بازی ثابت است. بخش‌هایی مثل Arcade ،Team Battle ،Time Attack ،Survival و البته Ghost Battle میتوانند میزان ساعات مفید بخش آفلاین بازی را به نه و ده نزدیک کند. علاوه بر این در بازی بخشی جدید به نام Fight Lab هم حضور دارد که عمده‌ی بار داستانی بازی را به دوش می‌کشد. در این بخش بازی‌باز در نقش روباتی به نام Combot و در نقش موش آزمایشگاهی شرکت Violet Inc. که توسط کاراکتر Lee Chaolan مدیریت می‌شود می‌توانید حرکات ابتدایی بازی را فرا بگیرید. این بخش علاوه بر نقش مثبت در آموزش حرکات و مکانیزم‌های جدید بازی، همان‌طور که گفته شد داستانی کوتاه و بامزه هم دارد. لی که در تمام این مدت در پی گرفتن انتقامش از خانواده‌ی میشیما است، تصمیم می‌گیرد تا با تربیت ارتشی از ربات‌های جنگجو و مبارز، آنان را از پای درآورد. از طرفی در این بخش اندک اشاره‌های کم‌رنگی هم به سری Street Fighter می‌شود که می‌توانند برای طرفداران آن سری جالب باشند. بخش شخصی سازی یا Costumize همچنان به قوت خود باقی است با این تفاوت که علاوه بر امکانات شخصی‌سازی متنوع و عالی تمامی کاراکتر‌های بازی، می‌توانید فنون روبات Combot را که به نوعی نقش آواتار شما را در بخش‌های آنلاین و آفلاین دارد را هم شخصی‌سازی کنید که بسیار جالب بوده و می‌تواند به خلق شخصیت‌هایی رویایی و بسیار جالب بدل شود. و اما می‌ر‌سیم به مهم‌ترین بخش سری بازی‌های تکن، بخش مبارزات! متاسفانه یا خوشبختانه در این بخش برخلاف قسمت قبلی و به جز چند مورد کم‌رنگ هسته‌ی کلی فنون و کامبوهای کاراکتر‌ها عوض نشده و برای کسانی که نسخه‌ی ششم را تجربه کرده‌اند مشکل خاصی پیش نخواهد آمد، مگر شخصیت‌های بسیار قدیمی که در نسخه‌های اول و دوم وجود داشتند. در این قسمت ۴۴ کاراکتر ( بدون احتساب کاراکتر‌هایی که طبق گفته‌ی سازندگان به صورت DLCهای رایگان عرضه خواهند شد) از تمامی قسمت‌های تکن حضور دارند تا تعداد کاراکتر‌های عنوان حاضر به راحتی از اکثر بازی‌های کنونی پیشی بگیرد. علاوه بر این هرکدام از این شخصیت‌ها طراحی خاص خود را داشته و ماهر شدن در هرکدام وقت و زمان خاص خود را می‌خواهد. با این حال باز هم می‌توان Bob، از تپل‌ترین شخصیت‌های مبارزه‌ای در کنار Rufus در Street Fighter، را بهترین و تکنیکی‌ترین کاراکتر حاضر دانست که هم می‌تواند نظر تازه‌کارها و هم نظر پیرمردان سبک مبارزه‌ای را به خود جلب کند! همچون بازی‌های قبلی، کنترل بازی از سیستم چهارکلیدی پیروی می‌کند که البته اکنون با دکمه‌ی مخصوص تگ می‌توان آن را پنج کلیدی نامید. همانند همیشه هر کدام از چهار کلید A ،B ،X و Y ( ضربدر، دایره، مثلث و مربع در نسخه‌ی PS3) به یکی از بخش‌های بدن یا به اصطلاح Limbهای بدن اختصاص دارند و با ترکیب آنها و کمی‌ هم Button Mashing (!) می‌توان به راحتی در اکثر نبرد‌ها پیروز شد. با این حال چیزی که این بازی را از سایر قسمت‌های سری جدا می‌کند چیزی نیست جز بخش تگ! در این قسمت دکمه‌ی RB به مکانیزم‌های تگ اختصاص دارد و تمام حرکت‌های دونفره‌ی بازی با همین دکمه انجام می‌شوند. به نوعی می‌توان حرکت‌های جدید اضافه شده به بازی را به سه دسته‌ی Launcher ،Bound و ضربات بسیار قوی که موجب پرتاب شدن حریف به عقب می‌شوند تقسیم کرد. لانچرها، همان‌طور که از نامشان مشخص است، موجب پرتاب شدن حریف به هوا و ناتوان شدن او می‌شوند و فرصتی به بازی‌باز می‌دهند تا با انجام کمبو‌های مختلف، حریف را به زمین بکوبد. اما راه دیگری هم برای بازی‌باز وجود دارد و در این قسمت است نقش دسته‌ی دوم یعنی Boundها در این قسمت معلوم می‌شوند. در هنگامی که حریف در هواست، می‌توانید با اجرای این حرکات موجب اجرای یک سری از حرکات در قالب Tag Assault شوید که موجب می‌شود تا هر دو عضو تیم، به طور نوبتی و پیاپی، حریف بدبخت را زیر مشت و لگد‌های خود له کنند! در کل می‌توان مبارزات Tekken Tag Tournament II را از کامل‌ترین و بهترین مبارزه‌ها در بازی‌های مبارزه‌ای چه به صورت تک‌نفره و چه به صورت تیمی دانست.

همه‌ی ما می‌دانیم که یکی از عواملی که می‌تواند به تنهایی میزان هیجان یک بازی را تعیین کند، بخش صداگذاری و موسیقی آن است. TTT2 در این بخش توانسته به طور مناسبی عمل کند و موسیقی‌های زیاد و سریع و پرهیجان بازی که مخلوطی از سبک الکترونیک و دنس هستند، هیجان مورد نیاز را به بازی القاء کرده و هم‌چنین بخش TEKKEN Tones نیز این امکان جالب را فراهم کرده تا برای هرکدام از مراحل متنوع بازی،‌ آهنگ به خصوصی را انتخاب کند. این مهم موجب شده تا هر بازی‌باز بسته به سلیقه‌ی خود در هر مرحله آهنگ متفاوتی را شنیده و از آن لذت ببرد. بخش صداگذاری بازی هم مانند همیشه در حد متوسط رو به بالا ظاهر شده و کار بعضی گوینده‌ها به خصوص ژاپنی‌ها خوب و کار بعضی دیگر به شدت مصنوعی و بی‌مزه است! نکته‌ی دیگر این که افکت‌های صوتی بازی عمدتاً همان‌هایی هستند که در بازی قبلی دیدیم و چیز جدیدی در این بخش مشاهده نمی‌شود.

با توجه به این که این سه بازی تقریبا در یک سبک دسته بندی شده و هر‌سه‌ی آن‌ها نیز بازی‌های خوبی هستند،‌ تقریبا می‌توان گفت که مقایسه‌ی آن‌ها اجتناب ناپذیر است! گرافیک: با این که در این مورد بحث کمی سلیقه‌ای است ولی هر کدام از این سه بازی، استیل گرافیکی خاص خود را دارند و با وجود شباهت نسبی MvC3 و عنوان حاضر، می‌توان گفت آن عنوان از نظر مدل سازی و طراحی کاراکتر‌ها اندکی بهتر عمل کرده بود در صورتی که برتری TTT2 در مورد مکان‌ها کاملا واضح است. از سوی دیگر SFxT را می‌توان از هر دوی این عناوین بهتر دانست که هم در زمینه‌ی طراحی شخصیت‌ها و هم در بخش طراحی محیط، همچون یک تابلوی نقاشی زنده عمل کرده است و حداقل از نظر بنده، این عنوان بسیار از عناوین مذکور زیباتر است. برنده:‌ SFxT گیم‌پلی: TTT2 و SFxT را می‌توان در این زمینه، کاملا برتر از عنوان دیگر دانست. هر چه باشد این دو عنوان علاوه بر آموزش خوب المان‌هایشان هم گیم‌پلی حرفه‌ای‌تری داشته هم کمبو‌های متنوع‌تری دارند. با این حال بین دو عنوان اول، تصمیم‌گیری کمی سخت است؛ چون هر دوی آن‌ها در سبک دوبعدی و سه‌بعدی یک بازی حرفه‌ای حساب می‌شوند و نمی‌توان گفت که کدام از دیگری برتر است. برنده: TTT2 و SFxT موزیک و صدا: در این بخش، تقریباً MvC3 را می‌توان برنده‌ی مطلق دانست،‌چون علاوه بر صداگذاری‌های زیبا و عالی، از موزیک اختصاصی هر کاراکتر استفاده شده و این نکته‌ای است که در هیچ عنوان دیگری نمی‌توان یافت. برنده: MvC3 بخش آنلاین: این بخشی است که متاسفانه هر دو بازی MvC3 و SFxT در عین گسترده بودن، در آن ناقص عمل می‌کنند. اما تکن تگ ۲ توانسته تا با ایجاد سرورهایی عالی و بدون لگ بهترین تجربه‌ی بازی‌بازها در یک بازی تگ محور را رقم بزند. برنده: TT 2 داستان: متاسفانه داستان بخشی است که هر سه بازی در آن فوق‌العاده ضعیف عمل می‌کنند و در برابر بازی‌هایی چون MK9 و سری BlazBlue هیچ حرفی برای گفتن ندارند. با این حال تکن تگ ۲ با وجود دمو‌های CG زیبا و پرتعداد، از دو بازی دیگر بهتر عمل کرده است. برنده: TT 2

در نهایت می‌توان دومین تورنمنت تیمی تکن را یک بازی مبارزه‌ای موفق دانست، عنوانی که توانسته تا با تلفیق گیم‌پلی خوب سری با المان‌های تگ، یک بازی مبارزه‌ای عالی و تقریبا بی‌نقص به حساب آورد. اما به نظر می‌رسد که سازندگان کم‌کم باید کمی بیشتر به المان داستان اهمیت داده و نقش آن را در بازی بیشتر کنند. [rate]

پلتفرم:
سازنده:
ناشر:
تاریخ عرضه:
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک:

حتما بخوانید