نقد و بررسی بازی SSX | فصل پرش

آماده پرش

وقتی حرف از هیجان می‌شود، هر کسی نسبت به خاطراتی که در گذشته برایش روی می‌دهد، زمان‌هایی را به عنوان پر هیجان‌ترین رخداد عمرش نام‌گذاری می‌کند. در تعریف، هیجان مجموعه عواملیست که سقف لذت شما را ارتقاء دهد یعنی رد کردن مرزها! به همین دلیل هیجان، همراه با ترسی عجیب است که شما را فرا می‌گیرد. درست مثل یک جنگ و کشورگشایی یک پادشاه. در دنیای مدرن امروز که خیلی از رویدادها بدون کوچک‌ترین خطری قابل تجربه می‌باشند شاید بعضی اوقات به دست آوردن مقدار کمی هیجان قیمتی گزاف به همراه داشته باشد. مطمئنا تاکنون تصاویری را از شجاعت اسکیت برد سوارانی که جان خود را در دره‌های نا امن برفی برای به دست آوردن هیجان به خطر می‌اندازند، دیده‌اید و شاید پیش خود آن‌ها را احمق بخوانید ولی چیزی که عجیب است اشتیاق بی‌وصف این افراد برای تجربه‌های جدید در حیطه ورزشی خودشان می‌باشد. این اشتیاق نشان می‌دهد انسان در تمام ادوار نیازمند اینگونه تلاش‌ها برای جلوگیری از حل شدن در زندگی قابل پیش‌بینی امروزیست.

قسمت ورزشی الکترونیک آرتز چندی پیش تصمیم گرفت بعد از مدتی نسبتا طولانی نسخه دیگری از سری بازی SSX روانه بازار کند تا بتواند با تجربه جدید، هیجان این ورزش را به صورتی فانتزی ارائه دهد.

اولین نکته مهم فنی بازی فریم ریت ثابت آن است. با توجه به ریتم تند و سریع بازی که قلب تپنده گیم‌پلی این نسخه می‌باشد، نبود افت فریم محسوس بسیار قابل تقدیر است. بافت‌ها بسیار پایدار و خوب از کار در آمده‌اند و در اکثر مواقع از کیفیت فنی خوبی برخوردار هستند ولی نکته اساسی که جزو دیگر شریان‌های حیاتی گیم‌پلی آن می‌باشد، نقض کامل قوانین فیزیکی برای از دست ندادن فضای فانتزی و اغراق آمیر بازیست. این انتخاب علاوه بر ایجاد صحنه‌هایی بسیار تماشایی و مهیج موجب ایجاد باگ‌ها و فرو رفتگی آبجکت‌ها در یک دیگر شده است. البته مطمئنا طراح‌های EA اشراف کاملی بر این موضوع داشته‌اند و این باگ‌ها آگاهانه در بازی قرار گرفته است و واقعا این انتخاب کار خودش را درست انجام می‌دهد. بر خورد برد اسکیت با برف و ذرات برف بسیار خوب و طبیعی از کار درآمده‌اند، کیفیت مدلینگ کارکترها نیز قابل قبول می‌باشند و آن پویایی لازم را به بازی می‌دهند اما نکته برتر بازی انعطاف و ظرافت انیمیشن‌های استفاده شده است که سطح فنی بازی را ارتقایی اساسی می‌بخشد. انیمیشن‌ها به شدت خوش ساخت و نرم از آب در آمده‌اند، تکنیک‌ها و حرکات نمایشی کاملا با فضای اغراق آمیز بازی هماهنگی دارند و به شدت چشم نوازند. رندر شدن آیتم‌ها هم بسیار سریع اتفاق می‌افتد و شما کمتر با پرش آبجکت‌ها و مدل‌ها رو به رو می‌شوید. کیفیت سایه‌ها نسبی هستند، گاهی اوقات خیلی عالی و در بعضی موارد دور از انتظار ولی در نهایت توانسته‌اند رضایت لازم را کسب نمایند. نور پردازی هم در نقطه خوبی قرار دارد و کاملا خودنمایی می‌کند، با تمام این حرف‌ها گرافیک چیز جدیدی را ارئه نمی‌دهد و نمی‌توان قدرت تکنیکی آن را هم سطح بهترین‌های روز دانست اما به شخصه معتقدم گرافیک، کاری را که بر عهده گرفته است را کم نقص انجام می‌دهد و چیزی که طراحان دوست داشته‌اند را به ما ارائه می‌دهد.

بخش هنری بازی نمودار متغیری را پیش می‌گیرد. رنگ‌بندی بسیار خوب از کار در آمده، حتی وجود شب و روز هم در بازی به خوبی تاثیر گذار بوده است و انتخاب رنگ‌ها هم با فضای سرد بازی همخوانی دارد. در طرف دیگر، طراحی هنری کاراکترها، مخصوصا پوشش ورزشی آن‌ها نقطه عطف دیگری در بازیست که از طراحی خوبی برخوردار می‌باشد. بکگراند کار در اکثر مواقع می‌تواند نظر شما را جلب کند و صحنه‌های زیبایی را به ما هدیه می‌دهد اما مشکل اساسی این بخش نبود تنوع خوب در اجزای محیط بیان می‌گردد که قابل گذشت نیست. ما در این مورد با مسئله‌ای دو سو رو به رو هستیم. در طول مسیر مسابقات آبجکت‌های تکراری تنها در سطح همان مسیر به شدت توی ذوق می‌زند ولی اگر کمی سطح نگاه را بالاتر ببریم هر منطقه آبجکت‌های مخصوص به خود را دارد و تنوع خوبی را مشاهده می‌کنیم. در هر صورت تنوع طراحی آبجکت‌ها با وسعت بازی هماهنگی لازم را ندارد. از نکات دیگر می‌توان به طراحی خوب محیط اشاره کرد و همان مقدار آبجکت‌های به کار رفته، بسیار دقیق استفاده شده‌اند. مخصوصا آبجکت‌های تاثیر گذار در گیم‌پلی که بهتر است در بخش دیگری از آن‌ها صحبت کرد.

بخش تور جهانی اولین قسمتی است که با آن مواجه می‌شویم. Intro یا ویدئو ورودی این بخش واقعا مناسب و قابل توجه کار شده است و کارگردانی مناسبی را به نمایش می‌گذارد. شما برای شروع وارد بخش تمرینی می‌شوید تا آماده شروع مسابقه اصلی شوید. هر بخش این قسمت مربوط به یک منطقه کوهستانی جهان می‌شود. در هر منطقه شما باید به تکمیل یک سری مسابقات بپردازید تا به مسیر Surreal نهایی دعوت شوید و مرحله مرگ را امتحان کنید! هر منطقه مربوط به کاراکتری خاص می‌شود، به این صورت که شما بعد از پایان یک منطقه توسط کاراکتر A در یک مسابقه ریسینگ با کارکتر منطقه بعد، یعنی B، به مبارزه می‌پردازید و اگر بتوانید او را شکست دهید کارکتر مذکور آزاد می‌گردد و باقی منطقه را با او ادامه می‌دهید. هر کاراکتر قابلیت خاصی را به همراه می‌آورد که در آن منطقه بیشتر به کارتان می‌آید. البته در مسیرهای پیچیده‌تر شما با چالش‌های ترکیبی بیشتری رو به رو می‌شوید که در بخش طراحی مسیرها درباره آن می‌نویسم. چیزی که در این بخش قابل توجه است، حس پیشروی مختص بازی می‌باشد. از امتیازها و رتبه شما گرفته تا آزاد شدن بوردها و انواع اقسام الحاقات کاربردی، حس پیشرفت را در شما تلقین می‌کند. از این‌ها گذشته سخت شدن مراحل و پیچیده شدن مسیرها نیز این حس را در هر منطقه و در کل تور جهانی نشان می‌دهد. با پیشرفت در تور جهانی علاوه بر کاراکترها و لوازم دیگر، قسمت Challenge بازی نیز توسعه می‌یابد. Challenge مجموعه‌ای از مسابقات جذاب را در خود جای داده است. البته درست است که تور جهانی پرداخت بهتری نسبت به Challengeها دارد، حتی سعی می‌کند با داستان سرایی به سبک بازی‌های مبارزه‌ای شخصیت پردازی کوچکی را در خود جای دهد ولی باید بگویم البته خیلی هم موثر به نظر نمی‌رسد. با تمام این صحبت‌ها بخش Challenge شما را نا امید نمی‌کند و مطمئنا برای خودش، مخصوصا در ثبت انواع و اقسام رکوردها و باز شدن آیتم‌ها از جذابیت بالایی برخوردار می‌باشد.

گیم‌پلی همان چیزی است که باید باشد. پرداخت فوق‌العاده‌ای به گیم‌پلی داده شده است چیزی که SSX را جلو می‌برد همین گیم‌پلی پویا و هیجان انگیز است که سعی می‌کند تا حد ممکن هیجان شما را بالا ببرد. رابط کاربری بازی به شدت ساده اما در عین حال کامل به نظر می‌رسد و بازیکن به راحتی با آن ارتباط برقرار می‌کند. چینش‌ها و ترکیبات مختلف برای انجام لیستی قابل قبول، از حرکات نمایشی به خوبی در کنار هم قرار گرفته‌اند و شما را به سمت لذت بی‌نهایتی سوق می‌دهند. برای کنترل اسکیت بورد، دو دکمه متفاوت طراحی شده است تا هم تعادل را نگه دارید و هم به راحتی سرعت خود را کنترل کنید. بعید می‌دانم به خاطر ثبت رکورد دست به استفاده از این فرمول کنترلی بزنید ولی در مواقع حساس واقعا کار آمد به نظر می‌رسند. در عین حال مطمئنا اگر در استفاده از این دو به مهارت کافی برسید به کنترلی دقیق بر کاراکتر خود دست می‌یابید.

قسمت سرعت دادن اسکیت بورد نیز به آنالوگ کنترلی و جهت بالای آن واگذار شده است که واقعا کار آمد به نظر می‌رسد. برای قسمت پرش بازی دو حالت، پرش آنی و پرش بلند در نظر گرفته شده است که نیاز به دقت بسیاری در هنگام استفاده دارد. استفاده از حرکات نمایشی در پرش‌ها امتیازهایی را به همراه می‌آورد که با تکمیل شدن کپسول طراحی شده در پایین تصویر شما به حالت TRICKY دست پیدا می‌کنید که سرعت بالا و قدرتی بالاتر را برایتان به ارمغان می‌آورد. در این حالت قدرت مانور بسیار قابل ملاحظه‌ای پیدا می‌کنید و در عین حرکات نمایشی شما تماشایی‌تر از قبل می‌نماید. در دیگر حالات می‌توانید قبل از پر شدن کپسول انرژی با استفاده از کلید شتاب کپسول را تخلیه کنید. نکته دیگر مربوط به کسب امتیازها می‌شود. شما برای به دست آوردن امتیاز لازم نیاز به انجام درست و کامل حرکات نمایشی دارید و با کوچکترین اشتباهی امتیازات به دست آمده را از دست می‌دهید. همانطور که گفتیم با پیشروی در بازی امکانات الحاقی و کاربردی گوناگونی برای شما آزاد می‌گردد، مانند چنگک، کپسول اکسیژن و مواردی از این دست که کارآیی قابل توجه و جذابی را به همراه می‌آورد. این الحاقات در چالش‌های مختلف مسیر شما را همراهی می‌کنند و برای مواقعی خاص طراحی شده‌اند. این ابزار عموما از استفاده راحتی برخوردارند و ارتباط گرفتن با آن مسئله دشواری نیست. نکته دیگر که بهتر است به آن اشاره کرد استفاده از فیزیک اغراق شده و فانتزی در بازیست. کمتر می‌شود با مانعی برخورد کنید و منهدم بشوید. در اینجور مواقع بیشتر سعی می‌شود شما را از مسیر منحرف کنند تا این که جلوی ادامه مسیر را از شما بگیرند. برخورد با درختان عموما باعث انحراف می‌شود. همینطور برای نگه داشتن ریتم بازی از کنترل زمان استفاده کرده‌اند. این قابلیت نیز بر دو حالت بنا شده است. شما هم از قابلیت کند کردن زمان بهره می‌برید، هم از قابلیت بازگشت زمان برخوردارید. نکته مهم در این بخش نامحدود بودن تعداد استفاده از این قابلیت می‌باشد، حال این سوال پیش می‌آید، آیا اینگونه استفاده بی‌ملاحظه از این قابلیت، تاثیری در روند سختی بازی نمی گذارد؟ شاید تیزهوشی طراحان در همین نکته خلاصه می‌گردد که شما فقط بر زمان خودتان مسلط هستید، با عقب کشیدن زمان فقط مجموعه رویدادهای خودتان را تحت کنترل می‌گیرید و دیگران هنوز هم به صورت عادی به کار خود ادامه می‌دهند. هوش مصنوعی بازی بسیار قابل قبول طراحی شده است و به این راحتی‌ها از پس حریفان خود بر نمی‌آیید. گیم‌پلی بازی کم نقص‌ترین بخش موجود می‌باشد که کاملا شما را درگیر خود می‌کند و البته کمی هم اعتیادآور می‌شود
مهم‌ترین بخش بازی همین طراحی محیط و مسیرهای مسابقه می‌باشد. با توجه به کم تنوع بودن مدهای موجود برای مسابقه چیزی که بازی را از ورطه تکرار نجات می‌دهد طراحی اعجاب انگیز مسیرهاست. البته نمی‌توان از کمبود تنوع در مدها به این راحتی گذشت. طراحان مسیر مسابقه هر چیزی که بتواند شما را به دردسر بیاندازد را از قلم نیانداخته‌اند، از دره‌های عمیق تا یخچال‌های لیز که تعادل شما را برهم می‌ریزد. از آبجکت‌هایی غیر طبیعی که ساخته دست بشر است تا درختان کاجی که بعضی اوقات دردسر ساز می‌شود. از دیگر نکات تاثیر گذار می‌توان به میله‌های موجود در مسیر اشاره کرد که وظیفه حمل کاراکتر را در طول مسیری بر عهده می‌گیرد و شما فقط لازم است به کسب امتیاز با حرکات نمایشی بپردازید. این قابلیت به تیرهای برق، درخت‌های شکسته و لبه پرتگاه‌ها هم بر می‌گردد، البته برای خروج از این روند تنها لازم است از پرش و تغییر جهت استفاده کنید. اما مهم‌ترین بخش طراحی، بی‌شمار انتخاب شما برای طی کردن مسیر مورد نظرتان می‌باشد. برای تشریح بیشتر موضوع بهتر است از مثالی واضح بهره ببریم، شما برای رفتن از مسیر A به مسیر B دو راه انتخابی در پیش رو دارید. حال برای رفتن از نقطه B به نقطه C سه راه دیگر در نظر گرفته شده است، پس در نتیجه شما برای رفتن از مسیر A به C شش حالت مختلف در مقابل خود می‌بینید. حال اگر این اعداد را به کل مسیر تعمیم دهید به اعدادی تحسین برانگیز دست پیدا می‌کنید، با این وجود نباید از تنوع مناطق مسابقات و مسیرها گذشت که به شدت سیرابتان می‌کند. البته همانطور که قابل حدس است هر قسمت از مسیر مسابقه مورد نظر شما می‌تواند جزئی از مسیر دیگر باشد و بیشتر سعی شده است از این تکنیک قدیمی برای ایجاد تنوع در مسیر استفاده گردد. البته با این انتخاب می‌توان هر قسمت موجود در مسیر را دارای چالشی مخصوص به خود طراحی کرد که تکنیک جالبی می‌باشد. در مسیرهای پیچیده‌تر شما با انواع چالش‌هایی جالب رو به رو می‌شوید. برای مثال شما ممکن است با دره‌ای بسیار عمیق و پرشی بلند رو به رو شوید، به همین خاطر وسیله پروازی گزینه مناسبی برای کمک به شما می‌باشد. حال فرض کنید کمی جلوتر از آن پرتگاه با یخچال‌هایی لیز رو به رو می‌شوید و نیاز شدیدی به چنگک برای حفظ تعادل پیدا می‌کنید، اگر بخش گیم‌پلی را کامل خوانده باشید و بدانید برای هر مسابقه شما فقط اجازه استفاده از یک وسیله کاربردی را دارید، می‌توان حدس زد با چه چالش عجیبی رو به رو هستید. البته منکر برتری تعددی (کمی) یک مانع نسبت به بقیه موانع در هر منطقه نمی‌شوم ولی با توجه به استفاده از مناطق مختلف فکر جالبی به نظر می‌رسد. در کل طراحی مسیرها از پیچیدگی لازم برخوردارند و کاملا شما را به چالش می‌کشند.

ریتم یعنی، طی شدن روند گیم‌پلی بازی طوری که کارگردان برنامه ریزی کرده است یا به عبارتی دیگر ریتم مجموعه اتفاقاتی است که گروه کارگردانی برای شما پیش‌بینی کرده است. مطمئنا ریتمی که کشش لازم را داشته باشد به راحتی شما را با بازی نگه می‌دارد، حال طراحان SSX بجای آن‌که سعی کنند با انتخاب مسیری خاص شما را مجبور به رعایت ریتم کنند، سعی دارند با نگه داشتن سرعت بالای بازی و دادن بعضی آزادی عمل‌ها شما را درون بازی غرق کنند. شاید بتوان تنها ریتم پایه بازی را طی کردن مسیر A به مسیر B با سرعتی بالا بیان کرد که با کم‌ترین مشکلی قابل دست یابیست. چیزی که باعث جذابیت بازی گشته، همین سرعت بی حد بازی می‌باشد که آدرنالین خون شما را جلوی تلویزیون بالا می‌برد. این ریتم آنچنان شما را درگیر می‌کند که بعید می‌دانم با رسیدن به مقصد نهایی طی شدن زمان را متوجه شده باشید. در کنار این، چالش‌هایی که در بازی قرار گرفته است به این راحتی‌ها مغز شما را آزاد نمی‌گذارد. این بخش از بی‌نقص‌ترین بخش‌های بازی می‌باشد که اجرایی به شدت قوی دارد، حتی با اینکه کوچک‌ترین قانونی در ریتم رعایت نمی‌شود! در این رابطه بهتر است از فیزیک عجیب بازی و فضای فانتزی آن تشکر کنیم که زمینه این سرعت بالا را با کمترین احتمال انهدام به وجود آورده‌اند. اما چرا این بازی رگه‌هایی از اکشن را در خود جای داده است. تعاریف عامیانه از اصطلاح اکشن زیاد است ولی زمانی به بازی لقب اکشن می‌دهیم که سرعت رخدادها، رویدادها و صحنه‌ها از یک حدی بگذرد. با این تعاریف SSX نوعی اکشن سریع را به ما ارائه می‌دهد که واقعا نکته‌ای مثبت را به بازی اضافه می‌نماید.

اعتراف می‌کنم اشتباه اساسی من گوش دادن به موسیقی‌های لیسانس شده بازی به صورت جداگانه در منوی اصلی آن بود! انتخاب موسیقی‌ها در نقطه عجیبی قرار دارد، در جایی بعضی انتخاب‌ها بسیار زشت و غیر قابل قبول می‌باشد (استفاده از بعضی میکس‌های زشت و بی‌کیفیت DJهای غربی برای این بازی غیرقابل بخشش است)، در مقابل بعضی ترک‌ها آن‌قدر معقول و قابل قبول انتخاب شده‌اند که شما را مجاب به تحسین می‌کند، ولی چرا اشتباه؟ زمانی که سعی کردم آهنگ‌ها را روی ریتم گیم‌پلی بررسی کنم، نظرم به شدت تغییر کرد! حتی بدترین آهنگ‌های انتخابی به راحتی شما را درگیر بازی می‌کنند و با فضا و جو بازی هماهنگی کامل دارند. در هر صورت انتخاب‌ها نسبی و وابسته به سلیقه خودتان می‌باشد ولی از نظر کیفی حداقل در چند مورد بی‌سلیقگی دیده می‌شود. صداگذاری اجزای دیگر بازی بسیار با کیفیت انجام گشته است. دیالوگ‌ها و دوبله موجود در بازی، با توجه به سبک و نوع فانتزی بسیار قابل توجه‌اند، مخصوصا تیزر معرفی ابتدایی بخش تور جهانی بسیار خوب اجرا شده است. در نهایت انتخاب صداهای بازی چه در بخش آبجکت‌ها چه در بخش دوبله با دقت و ظرافت عمل شده و این از موارد تحسین برانگیز بازی به شمار می‌رود.

  بخش آنلاین

قسمت آنلاین بازی با شبکه مخصوص خود آماده میزبانی از مسابقات و رویدادهای طراحی شده مختلف می‌باشد. البته حالت آنلاین رقابتی بازی مثل روال خیلی از بازی‌های این سبک طراحی شده است و می‌توانید مثل دیگر بازی‌های مشابه با دوستان یا دشمنانتان به رقابت بپردازید، این فرمول سال‌هاست که جواب می‌دهد.

عنوان بندی

عنوان بندی ابتدای بازی کاملا کاربر پسند طراحی شده و به راحتی با آن ارتباط برقرار می‌کنید. قرار دادن قسمت‌های کنترلی و تنظیم بازی در یک جا، کمک شایانی برای سادگی دسترسی به وجود آورده است ولی نمی‌توان منکر بدسلیقگی طراحان هنری شد، مخصوصا در استفاده بیش از حد از رنگ سرد.

SSX بازی خوش ساخت و سرگرم کننده‌ای است، بسیار جسورانه گیم‌پلی فانتزی خود را در وجود تک تک ما تزریق می‌کند و تا مدت زیادی می‌تواند در برنامه بازی ما جای بگیرد. مطمئنا ما با یکی از بهترین بازی‌های ورزشی امسال مواجه هستیم که با وجود نقوص و اغراق فراوان مخصوصا در این نسل که به نوعی سلطنت شبیه سازهاست، خودنمایی می‌کند و لیاقت فرصتی را از طرف ما دارد.
[toc-rate]

پلتفرم:

سازنده:
ناشر:

تاریخ عرضه:
نسخه‌ی بررسی شده:

سبک:

حتما بخوانید