نقد و بررسی بازی Need For Speed: The Run | پیچ اشتباه

نزدیک به هــجده سال است که با عنوان NFS آشنا شده ایم، عنوانی که هر یک از شماره های آن یادآور خاطرات زیادی برای ما می باشند. در کنار لحظه های شیرینی که با نسخه های Need For Speed تجربه کرده ایم، لحظات تلخی نیز ثبت شده اند. اگر بخواهیم این سری را بر روی یک نمودار نشان دهیم، هیچگاه EA نتوانسته است عنوان های NFS را به صورت صعودی بر روی این نمودار نگاه دارد. پس از عرضه ی یک نسخه ی موفق، به سرعت توقع منتقدان و همچنین طرفداران بازی بالا می رفت اما EA ناگهان تمامی انتظارات را نیست و نابود می کرد. در این بین EA به عنوان ناشر سری NFS، دست به کار هایی می زد بلکه بتواند رضایت طرفداران بازی را بدست آورد.

 پس از عرضه ی ناموفق Undercover ما با یک NFS جدید رو به رو شدیم. عنوان Shift از هر لحاظی خوب و قابل قبول ظاهر شده بود اما نتوانست رضایت طرفداران اصیل و قدیمی NFS را به خود جلب کنند. با آن که عنوانی همچون Undercover به آن ها ضربه ی شدیدی وارد کرده بود اما همچنان به دنبال سرعت واقعی بودند، سرعتی که در کنار آن بی قانونی فریاد بزند. مسئولان EA دوباره دست به کار شدند و اعلام کردند عنوان Shift راه خود را خواهد رفت و در کنار آن، عناوینی همچون نسخه های پیشین نیز منتشر خواهد شد.

آن ها نمی خواستند نه طرفداران “شبیه ساز” طلب و نه “آرکید” دوستان خود را از دست بدهند، به همین دلیل پس از عرضه ی Shift 2 دست به انتشار نسخه ی Hot Persuit زدند. این نسخه به گونه ای، نسخه ی ری بوت و از نو شروع شده ی HP که در سال ۲۰۰۰ منتشر شده بود محسوب می شد. به نظر می رسید که بالاخره EA راه و روش بازگشت به سالیان نه چندان دور را فهمیده است. HP چه از نظر گرافیکی و چه گیم پلی و کنترل فوق العاده بود و توانست در کنار امتیازات خوبی که بدست آورد از جانب طرفداران قدیمی نیز تمجید های فراوانی بشنود. البته استودیو ی Critreon امتحان خود را قبلاً با سری Burnout پس داده بود و انتظاری بیش از این نمی رفت. در اوایل انتشار این نسخه، مسئولین EA در حالی عنوان The Run را معرفی کردند که شنیده می شد سازنده ی آن قرار نیست Criteron باشد. البته با توجه به تاریخچه ی سری NFS این جابه جایی ها تقریباً به یک عادت برای EA تبدیل شده بود و همه فهمیده بودند که استودیو سازنده ی یکی از عناوین NFS با توجه به کارایی هایی که دارند تغییر نمی کنند. در هر حال پس از مدت اندکی تبلیغات آتشین The Run شروع شد.

مسئولین، گرافیک را برترین نکته ی این عنوان می خواندند بلکه ادعا می کردند قرار است The Run با جدیدترین و عظیم ترین انجین شرکت EA یعنی Frostbite 2 ساخته شود، انجینی که استودیوی Dice برای ساختن BF 3 از آن استفاده کرده بود. همچنین اعلام شد که زمینه های داستانی در این نسخه بسیار پر رنگ تر از نسخه های پیشین است. داستان بازی در ابتدا بدون هیچ روایت خاصی در یک قبرستان ماشین شروع می شود. جـــک، شخصیت اصلی بازی با قفل و زنجیر به فرمان پورشه قرمزی بسته شده است. پس از تلاش هایی که می کند(برای اولین بار در سری NFS با زمینه های دکمه زنی رو به رو می شویم) موفق می شود که از ماشین قبل از این که توسط دستگاه پرس له شود به بیرون بپرد. پس از آن دو نفر که به نظر از گروه مافیا یا امثال آن باشند را می بینیم که جک موفق می شود آن ها را دور بزند و ماشینی را بدزد و فرار کند. قبل از این که بازیکننده بیشتر از این گیج تر شود با شخصیت زنی به نام “سم” آشنا می شویم که به جک پیشنهاد شرکت در یک مسابقه ی بزرگ را می دهد که بتواند با برنده شدن در آن قسمتی از ۲۵ میلیون جایزه را نصیب شود و آن را به رئیس گروه مافیا بدهد. در این بخش از داستان خواهیم فهمید که جک یک مبلغی هنگفت به یکی از روئسای باند مافیا که بسیار هم خطرناک می باشد بدهکار است و اگر آن پول را طی زمان مقرر پرداخت نکند، سرش را از دست خواهد داد. جک باید از خط شروع که سان فرانسیسکو است پدال گاز را فشار دهد و بدون از دست دادن حتی لحظه ای به سمت خط پایان که در نیو یورک واقع است رهسپار شود. همانطور که خواندید داستان بازی بسیار گیج کننده و بی سر و ته است، البته هیچگاه بدنبال داستان برای عنوانی همچون NFS نبودیم و اگر داستانی هم در کار نبود به طور قطع کسی گلایه ای از مسئولین EA و Black Box نمی کرد. ولی زمانی که شروع به داستان نویسی برای The Run کرده بودند باید به فکر نوع روایت و همچنین حواشی داستانی نیز می بودند، متاسفانه The Run از لحاظ داستان همانند یک هسته ی پوچ می ماند که سایر اجزاء را هم تحث تاثیر خود قرار داده است.

گرافیک بازی به لطف انجین گرافیکی Frostbite 2 خوب کار شده، اما نسبت به عنوان Hot Pursuit چندان شاهد پیشرفتی در این زمینه نیستیم. گرافیک تکنیکی The Run نسبت به HP دارای نقات ضعف بسیاری است ولی در زمینه ی گرافیک هنری بازی با توجه به طراحی واقعی مسیر ها، این عنوان بسیار موفق عمل کرده است. همانطور که به مسیر ها اشاره شد، سازندگان بازی توانسته اند جزئیات جاده ها را در حد و اندازه های واقعی آن ها به درون بازی بکشانند. همانطور که اشاره شد، گرافیک بازی در کل قابل قبول است اما بعضی از بافت ها از نمای نزدیک کهنه به نظر می رسند و همین امر به سر و بی روح شدن این بخش کمک کرده است. طراحی ماشین ها نیز خوب است و چندان با نمونه های واقعی خود تفاوت آن چنانی ندارند، اما نبود یک بخش “کاستومیز ماشین ها” مناسب یکی دیگر از نکات منفی بازی است. با توجه به محدودیت ها و دست بسته بودن بازی کننده ها برای طراحی ماشین های مورد نظر خود، اگر سازندگان این بخش را در بازی قرار نمی دادند چندان تفاوتی نسبت به حال احساس نمی شد. خوشبختانه The Run با این که در زمینه ی گرافیکی نمی تواند با سایر رقبای خود همانند Forza 4 و حتی نسخه ی قبلی خود رقابت کند اما در طول انجام دادن بازی در مورد این بخش چندان ناراحت نخواهید شد و از آن لذت خواهید برد. گیم پلی بازی هم متاسفانه در حد و اندازه ی نسخه های پیشین NFS نمی باشد. کنترل ابتدایی و خشک ماشین ها که در طول انجام دادن مسابقه ها هیچ چالشی برای شما ایجاد نمی کند باعث می شود که حس هیجانی که در هنگام مسابقات باید به بازی کننده وارد شود به درستی انجام نگیرد.

The Run یک عنوان Arcade در زمینه ی “مسابقه” محسوب می شود و قرار نیست همه انتظار کنترل بازی های “شبیه سازی” را از آن داشته باشند، اما کنترل ماشین ها به گونه ای است که شما به هیچ وجه احساس نخواهید کرد که در حال مسابقه دادن هستید و در اکثر مواقع این شما هستید که در مسابقات پیروز خواهید شد. همانند عنوان Forza برای این عنوان نیز بخش “Reset” تعبیه شده است. این بخش به بازی کننده ۵ بار کمک خواهد کرد که اگر در مسیر بازی با اشتباهی رو به رو شد و از سایر ماشین ها دور افتاد با زدن دکمه ی مورد نظر کمی به عقب بازگردد و اشتباه قبل را تکرار نکند. این نکته، جزء نکات دیگر بازی است که جدید نیست و همانطور که در بالا گفته شد در سایر عناوین این سبک نظیر آن را دیده بودیم. در گوشه ی صفحه، برای نیترو یک فیلد در نظر گرفته شده که با مرور زمان و همینطور دریفت کشیدن می توانید آن را پُر کنید و از آن در طول مسابقه استفاده کنید. با ادامه دادن بازی، برای پُر کردن این فیلد نکات دیگری نیز بازگو می شود. اگر بتوانید بدون تصادف و صدمه دیدن از سایر مسابقه دهندگان سبقت بگیرید بازی به شما ۵۰ امتیاز خواهد داد ولی اگر نتوانید بدون ضربه دیدن پیشی بگیرید تنها به شما ۲۵ امتیاز تعلق می گیرد. از این امتیاز ها می توانید در بخش آنلاین و همینطور برای پُر کردن فیلد نیتروی ماشین خود استفاده کنید. گیم پلی و کنترل بازی در کل به گونه ای است که نمی خواهد شما بازنده باشید، همه چیز ساده و ابتدای به نظر می رسد.

اگر بخواهیم بخش موسیقی و صداپردازی را به دو بخش جداگانه تقسیم و به هر یک از آن ها به صورت مجزا نمره دهیم، بخش موسیقی از امتیاز بسیار بالاتری برخوردار خواهد شد. تعداد موسیقی های بازی زیاد است و کمتر پیش خواهد آمد که در طول چند مسیر با آهنگ تکراری رو به رو شوید. موسیقی ها اکثراً به صورت رندوم انتخاب می شوند اما هر یک از آن ها حس خوبی را هنگام رانندگی در جاده هایی همچون Yosemite National Park و امثال آن می دهند. بخش صداپردازی بازی متاسفانه چندان جالب نیست، اکثر دیالوگ ها تکراری و کوتاه می باشند و صداپردازان بازی دیالوگ ها را بدون هیچ هیجان خاصی و کاملاً طوطی وار بازگو می کنند. اگر همانطور که به بخش موسیقی بازی رسیده بودند در مورد صدا پردازی نیز فکری می کردند مطمئناً بخش”موسیقی و صداپردازی” هیچ ایراد خاصی نمی توانست پیدا کند.

بخش آنلاین بازی تشکیل شده از یک مُد جدید با نام Autolog که در آن بازی کننده ها با توجه به زمان به پایان رساندن مسابقه ها و همچنین امتیاز های کسب شده در کنار دوستان خود رتبه بندی می شوند. به طور کل، Autolog یک گواهی نامه برای بازی کننده محسوب می شود که در آن می توانید آمار کلی خود و سایر دوستان را مشاهده کنید و همچنین با ادامه دادن بخش داستانی بازی نکات و ویژگی های جدید برای این بخش بدست آورید و به طور کامل به پروفایل خود از لحاظ ظاهری سر و سامانی بدهید. از دیگر قابلیت های این بخش می توان به برگزاری مسابقه های آنلاین با دوستان خود و یا دیگر افرادی که از سراسر دنیا در حال انجام دادن بازی هستند بپردازید. همانند سایر بازی های شرکت EA، عنوان The Run در زمینه ی آنلاین خوب عمل کرده و نکات منفی در مورد سرور های بازی وجود ندارد. فراموش نشود که برای انجام دادن مسابقه های آنلاین و سایز ویژگی های بخش Autolog باید از کُدی که در درون پک بازی قرار گرفته استفاده کنید و اگر شما نیز از نسخه های کپی بهره می برید تنها می توانید مدت بسیار کوتاهی از این بخش لذت ببرید. البته بخشی برای خرید کُد آنلاین بازی نیز در نظر گرفته شده است که می توانید آن را با قیمت نه چندان بالایی برای نسخه ی کپی و یا کارکرده ی خود خریداری کنید. عنوان The Run قرار نیست به شما همان لذتی که سال پیش با عنوان Hot Pursuit بدست آوردید دوباره هدیه کند اما به راحتی هم نمی توانید از انجام دادن بازی بگذرید. Black Box در زمینه ی داستانی و گیم پلی چندان موفق عمل نکرده است اما شاید بتوانید از تمامی این کمبود ها با مسیر های واقعی و گرافیک هنری خوب چشم پوشی کنید. اگر از The Run انتظار یک NFS اصیل نداشت و تنها آن را در زمره بازی های مسابقه ای قرار داد می توانید ساعات خوشی را با آن بگذرانید.

[rate]

پلتفرم:

سازنده:
ناشر:

تاریخ عرضه:
نسخه‌ی بررسی شده:

سبک:

حتما بخوانید