نقد و بررسی بازی Saints Row : The Third | رهایی از بند تقلید

          بسیاری از بازی ها به دنبال موفقیتی بودند که شرکت ‏R*‎‏ با سری ‏GTA‏ بدست آورد. ‏از جمله این شرکت ها می توان به ‏Volition Inc‏ اشاره کرد با ساخت بازی ‏Saints ‎Row‏ سعی داشت به رقابت بپردازد. اما بعد از گذشت چند سال و تولید نسخه سوم ‏این سری، شرکت سازنده مسیری متفاوت برای ادامه بازی درنظر گرفته است که آن ‏را دوست داشتنی تر و زیباتر جلوه می دهد؛ اما این بازی هم کامل نیست!‏ البته بی انصافی است که بگوییم کامل نیست، چرا که تنوع بازی خیلی زیاد و جالب است و می تواند ساعت ها بعد از اتمام داستان هم شما را سرگرم نگه دارد.
 

    داستان بازی درست از جایی شروع می شود که ‏Saint‏ ها کنترل شهر را بدست ‏گرفته اند و با از بین بردن ‏Ultor‏ مالک تمام مناطق ‏Stillwater‏ شده اند. اما دوباره ‏گروهی جدید به نام ‏Syndicate‏ بوجود می آید. ابتدا آن ها سعی می کنند که با ‏فرشتگان خیابان سوم معامله کنند، اما پس از کشته شدن ‏Johnny Gat، دیگر هیچ ‏معامله ای درکار نیست و جنگ بپا می شود.
داستان بازی فوق العاده کلیشه ای و دقیقا ‏مانند نسخه قبل دنبال می شود، اما این بار با هیجان و طنز بیشتر. دقیقا مانند ابتدای ‏نسخه دوم، ‏Saint‏ ها در ابتدای بازی قدرت خود را از دست داده اند و شهر توسط ‏دیگر گروه ها در اختیار گرفته شده است. وظیفه شما این خواهد بود که با انجام ‏ماموریت و در اختیار گرفتن محدوده بیشتر، جان تازه ای در حکومت خود بدمید. پس ‏از کشته شدن جانی، شخصیت های اصلی حاضر دربازی ‏Pierce‏ و ‏Shaundi‏ ‏هستند که در نسخه قبلی هم حضور داشتند.
از نظر شخصیت پردازی، نسخه سوم ‏بسیار بهتر از نسخه های قبل است. نسخه های قبلی روندی دراماتیک از ظهور یک ‏گروه خلافکار را دنبال می کرد که به هیچ وجه عمق کافی را نداشت. اما در این ‏نسخه روندی طنز گونه و دیوانه وار برای انتقام دنبال می شود که بعدها به سمت ‏حکومت بر شهر کشیده می شود. به همین دلیل شخصیت پردازی کمی عمیق تر از ‏قبل شده است ولی نمی توان عنوان عالی را برای آن درنظر گرفت.
از نظر ایده ‏داستانی، ‏SR:TT‏ در سطح بالایی قرار دارد. برخلاف بسیاری از بازی ها می توان ‏فرود و اوج داستانی را در میانه بازی حس کرد. علاوه بر این سازندگان در بعضی ‏نقاط بازی قدرت تصمیم گیری را به دستان گیمر سپرده اند تا بصورت خیلی جزئی ‏بتواند بر داستان تاثیر بگذارد. همه این ها به همراه جو شادی که در دیالوگ ها و ‏حرکات شخصیت ها به چشم می خورد، داستانی متوسط و قابل قبول را ایجاد می کند ‏که البته جای سوال بسیار زیادی دارد و در بعضی نقاط، حرکات و تصمیماتی از ‏شخصیت ها دیده می شود که واقعا دور از ذهن است.‏

گیم پلی بازی جذاب ترین بخش است. حجم بسیار زیادی از گیم پلی مربوط به گان پلی ‏بازی بوده و همه حجم گان پلی، تفریح و خنده است. غیر از روند طنزگونه ای که در ‏سراسر بازی وجود دارد، گان پلی بازی از طراحی بسیار روان و سرعتی برخوردار ‏بوده که البته با کمی تخیل مخلوط شده است. در بازی قابلیت حمل ۶ اسلحه همزمان ‏بعلاوه نارنجک و مولوتو وجود دارد. هر اسلحه از طریق مغازه های تعیین شده ‏قابلیت آپگرید را نیز داراست.
نکته جالبی که در مورد سلاح های بازی وجود دارد، ‏تنوع بی نظیر آن هاست. در طول بازی حتی می توانید از تفنگ های لیزری و ‏هواپیمای بدون سرنشین استفاده کنید. سیستم کاورگیری دربازی درگیری خاصی ایجاد ‏نمی کند که مکررا از آن استفاده برده شود، ولی در مواقعی که خون کم است، کاربرد ‏خود را نشان می دهد. بعلاوه گان پلی آن قدر سریع است که استفاده از کاور معنای ‏چندانی ندارد. نکته دیگر در مورد گیم پلی رانندگی دربازی است. بهترین چیزی که ‏در بخش درایو این بازی به چشم می خورد، تنوع عالی ماشین ها و قابلیت اسپرت ‏شدن آن هاست؛ اما خود تجربه رانندگی اصلا شبیه واقعیت نیست و طوری طراحی ‏شده که بتوان کارهای تخیلی با آن انجام داد.
غیر از رانندگی روی زمین، می توان با ‏جت های جنگی و هلیکوپتر هم مسافت های طولانی را پیمود. بیشتر فعالیت های ‏گیمر از طریق موبایلی که دربازی وجود دارد انجام می شود؛ مثلا برای رفتن به ‏ماموریت، تعویض پلی لیست و آهنگ، کمک خواستن یا آوردن اتومبیل و … باید از ‏موبایل استفاده کرد که نوآوری خوب و البته کارآمدی به حساب می آید. ‏
درمورد هوش مصنوعی و دشمنانی که دربازی وجود دارند، نمی توان نظری جزئی ‏ارائه کرد اما مشهود است که هوش مصنوعی افراد خیلی پایین است و سازنده سعی ‏کرده با تعدد دشمنان موضوع هوش مصنوعی را جمع کند. تنوع دشمنان یکی دیگر ‏از جذابیت های گیم پلی است و مجبور نیستید همواره نوع خاصی از دشمنان را ‏بکشید. چیزی که واقعا ‏SR:TT‏ به گیمر عرضه می کند، تنوع بی حد و حدود است! ‏این مشخصه به وضوع در طراحی مراحل دیده می شود؛ مراحلی شامل تیراندازی با ‏اسنایپر بصورت افقی روی دیوار یک برج، پرواز و جنگ با جت، حمله به یک بار، ‏کاوردادن از روی هلی کوپتر با ‏RPG‏ و …. شاید تنها چیزی که ‏SR:TT‏ را از بازی ‏های هم رده اش جدا می کند، همین تنوع بیش از حد باشد.‏
غیر از این ماموریت های تفریحی و جنگی مختلفی هم در بازی وجود دارد که بهترین آن ها هم مسابقات Genki است. این مسابقات، در یک فضای تحت نظارت دوربین انجام می شود و در واقع یک برنامه تلویزیونی با گزارشگر است. مسابقه شامل کشتن تعدادی افراد در زمان خاص است که هیجان بالایی دارد و یکی از بذت بخش ترین ماموریت های جانبی بازی به حساب می آید.
در کل گیم پلی بازی هم عالی نیست و آنقدر باگ دارد که در تک تک صحنه های ‏بازی یک باگ دیده می شود. مثلا وقتی گیمر از ماشین پیاده می شود، در بازی درب ماشین ‏بسته نمی شود یا مثلا وقتی گیمر با سرعت از شیشه به داخل ماشین می پرد، شیشه به ‏جای این که به سمت داخل بکشند، به سمت بیرون می شکند. همه باگ ها را هم که ‏کنار بزنیم، خون درنظر گرفته شده واقعا زیاد است و واقعا باید سوپرآماتور بود تا ‏بتوان در این بازی مرد!  در یک جمع بندی کلی می توان گفت گیم پلی بازی متوسط ‏رو به بالاست؛ حداقل از داستان جذاب تر است.‏

گرافیک بازی امیدوارکننده ترین بخش بازی است. شهر ‏Stillwater‏ بسیار بزرگ و ‏پر از جزئیات بوده و خوشبختانه تیم سازنده توانسته تا حد امکان آن را زیبا جلوه دهد. ‏جزئیات محیطی بازی برای سبک خودش فوق العاده است اما نورپردازی بازی در ‏حدی نیست که بتوان به آن توجهی کرد. در واقع فقط تعدادی سایه دربازی دیده می ‏شود و غیر از این در ‏SR:TT‏ به هیچ وجه از تکنیک های خاص نورپردازی استفاده ‏نشده است.
مدلینگ بازی برای شخصیت های اصلی و متفرقه خوب است اما در ‏مورد اتومبیل ها خیلی جالب نیست. چرا که همه اتومبیل ها یا خیلی مربع شکل اند یا ‏خیلی طویل! اندازه خاص و واقعی ندارند اما در عوض مدلینگ هواپیماها عالی است. ‏تکسچرینگ بازی کمی جای بحث دارد چرا که واقعا مشخص نیست چه متدی برای ‏اجرای آن به کار رفته است. برخی تکسچرها آن قدر قوی کارشده اند که باعث تعجب ‏می شوند و در برخی نقاط دیگر آبجکت های بدون تکسچر وجود دارند! البته یک ‏ایراد بزرگ هم به نحوه مدلینگ لباس های بازی وارد است که خیلی بی ریخت ‏طراحی شده اند؛ یقه های بزرگ و کمرهای کوچک! بعلاوه این که هیچ کدام هیکل ‏مورد نظر گیمر را درست نشان نمی دهند. در هرصورت بخش گرافیک بازی جای ‏کار بیشتری داشت ولی در همین حد هم خوب است.‏
صداگذاری بازی قوی است. برخلاف آن چه انتظار می رفت تمامی دیالوگ ها حاوی ‏طنز خاصی هستند که طراوت تازه ای به بازی داده است. علاوه بر این که دوبله ‏بازی خوب بوده، آهنگ های بازی هم عالی هستند و ممکن است صدای خواننده ای ‏که انتظار خواندنش نمی رود، از رادیوی بازی شنیده شود. بعلاوه این که می توانید ‏برای خود پلی لیست ایجاد کنید و حتی آهنگ های مورد علاقه تان را از بازی ‏بشنوید.‏

در کل عنوان ‏Saints Row The Third، نمی تواند به عنوان یک ‏GTA Killer‏ ‏مطرح شود اما راه جدیدی برای خود و بازی های آینده باز کرد که فقط دنباله رو ‏دیگران نباشند. شاید این بازی از نظر کیفی بهترین نباشد، اما تا ساعت ها گیمر را ‏سرگرم می کند و ارزش تکرار فوق العاده بالایی دارد و به همه پیشنهاد می شود ‏یکبار آن را امتحان کنند. ‏
[toc-rate]

پلتفرم:
سازنده:
ناشر:
تاریخ عرضه:
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک:

حتما بخوانید