نقد و بررسی بازی Sonic Generations | بیست سال با جوجه تیغی

اوایل دهه ی نود و دوران اوج کنسول های ۱۶-بیتی است. سگا و نینتندو، دو شرکت عظیم تولید کننده ی کنسول های بازی جنگ سختی را با یکدیگر آغاز کرده اند. در حالی که نینتندو با اتکا به قهرمانان جاودانه اش لینک، ساموس آران و ماریو بر دنیای بازی می تازد و آمار فروش را جابجا می کند، مسئولان شرکت سگا در جلسات محرمانه شان در شرکت به دنبال طراحی کاراکتری هستند که بتواند همانند ماریو، پشتوانه ی فروش کنسول هایشان و مایه ی افتخارشان باشد. طرح ها و پیشنهادات بسیاری روی کاغذ می آیند، اما همه ی آنها گلوله شده و به سطل زباله پرتاب می شوند! تنها طرح آقایان Yuji Naka و Naoto Oshima با استقبال مواجه می شود و زبان ها را به تحسین می گشاید. جرقه ای زده می شود، اتودهای اولیه به مدل های ۱۶-بیتی تبدیل شده و جوجه تیغی آبی رنگی متولد میشود که در مدتی کمتر از ۵ سال به اسطوره ی دنیای بازی و سمبل شرکت سگا تبدیل می شود : سونیک افسانه ای! و امروز که این مقاله را می خوانید، جوجه تیغی فرز و سریعمان شمع های کیک ۲۰ سالگی اش را فوت می کند! Sonic Generations، هدیه ای است برای طرفداران این کاراکتر اسطوره ای که خاطرات این دو دهه با سونیک بودن را احیا کنند و نوستالژی شیرینی را تجربه کنند.

همه چیز در Generations آشنا و خاطره انگیز است، از منوی ابتدایی بازی با موزیک ریمیکس شده ی نسخه ی اول بازی گرفته تا محیط ها و کاراکترهایش. گیم پلی و محتویاتش برآیندی از تمام چیزهایی است که در سونیک های این دو دهه دیده ایم و این بار نیز با یک ۲D/3D پلتفرمر ماجراجویانه و سریع مواجه هستیم. شادی و سرور در سراسر بازی موج می زند، حتی در صورتی که باز هم پای Eggman و نقشه های شیطانی اش در میان باشد! همانند دزدیده شدن پرنسس دنیای ماریو و وقایع پس از آن، داستان سونیک داستانی صاف و ساده است که در این نسخه سعی بر آن شده که با پرداختن به مقوله ی تونل های زمانی، کمی به پیچیدگیش اضافه شود. سونیک کلاسیک در زمان گذشته مشغول دویدن روی تپه های سبز (Green Hill) است که ناگهان موجودی به نام Time Eater ( که این هم یکی از اکتشافات Eggman است که برای جبران خطاهای گذشته اش از فضا کشف کرده و آن را به جان سونیک انداخته است! ) ظاهر شده و تمام رنگ ها را از دنیای تپه های سبز با خود می برد. موازی با این اتفاق، سونیک مدرن در زمان حال به همراه Tails و دوستان همیشگی اش در مراسم جشن تولدی که برایش گرفته شده حسابی مشغول است. ناگهان Time Eeater سرکی نیز به مجلس آنان می زند و تمام دوستان سونیک را در چاله های زمانی خود بلعیده و هر کدام را به یکی از دوره های زمانی ماجراهای سونیک پرتاب می کند. جوجه تیغی آبی رنگ ما تلاش می کند جلوی این دشمن از خدا بی خبر را بگیرد اما این تقلا برایش نتیجه ای جز بی هوش شدن ندارد. سونیک پس از به هوش آمدن خود را در دنیای بی رنگ و بسیار آشنایی می بیند که به قول خودش برایش ایجاد دژاوو می کند.

پس از نجات دادن Tails که تنها کسی بوده که از پرتاب شدن به حفره ی زمانی نجات یافته است، سونیک تصمیم می گیرد که به جلوتر و جایی که بسیار شبیه به Chemical Plant سفر کند تا بقیه ی دوستان دزدیده شده اش را نجات دهد. وقتی که سونیک راهی این سفر می شود، سونیک کلاسیک که با تونل زمانی ایجاد شده از گذشته به آینده سفر کرده، پیش Tails می آید و باعث می شود که Tails او را با سونیک مدرن اشتباهی بگیرد! و این در حالی است که سونیک کلاسیک کوتاه قامت تر از سونیک مدرن بوده و بر خلاف سونیک مدرن چشمانش رنگی نیست و ضمنا حرف هم نمی زند. در هر حال، سونیک کلاسیک و سونیک مدرن پس از ملاقات جالبی که با هم دارند تصمیم می گیرند که جلوی خراب کاری های Time Eater را با سفر به دنیاهای مختلف و بازگرداندن رنگ به آنها بگیرند. تنها راه غلبه کردن بر این موجود فرازمینی، کسب Chaos Emerald ها است که آنها را باید با غلبه بر Metal Sonic، Shadow Sonic و Silver Sonic بدست آورند. به طور کلی داستان Generations و پرداخت بسیار ساده و فانتزیش به مسأله ی تونل های زمانی برای چنین بازی پلتفرمری بسیار جالب است. باز هم تمام خرابکاری ها زیر سر Dr.Eggman خبیث است و باز هم داستان با پیروزی سونیک و دوستانش به پایان می رسد، مثل همیشه شیرین و Happy End ! با آن که در یک بازی پلتفرمر داستان اهمیت چندانی ندارد، اما Sonic Team سعی کرده است که روایت داستانی آبرومندی را برای Generations در نظر بگیرد و الحق که در این کار موفق بوده است. همکاری دو سونیک مدرن و کلاسیک برای رسیدن به یک هدف چیزی نبوده که در طول این دو دهه با سونیک بودن تجربه کرده باشیم، همکاری ای که باعث خلق لحظات شاد و به یادماندنی برایمان می شود.

Generations از لحاظ نوع گیم پلی و مراحل به سه بخش دوران کلاسیک، دوران دریم کست و دوران مدرن تقسیم بندی می شود. هر کدام از این سه دوره شامل سه مرحله از بازی های دوران خودشان هستند. مثلا در دوران کلاسیک مپ های بازسازی شده از سونیک های دهه ی نودی را همچون Green Hills و Chemical Plants را طی خواهید کرد و دوران دریم کست و مدرن هم به ترتیب شامل مپ هایی از سونیک های دوران دریم کست مثل Sonic Heroes و سونیک های سال ۲۰۰۶ به بعد مثل Sonic Unleashed خواهد بود. هر مپ در این بازی طی دو Act طی خواهد شد: یک بار با سونیک مدرن به شکل و شمایل سونیک های سال های اخیر که باید با سرعت هر چه تمام استیج ها را در حالی که زاویه ی دوربین بین حالت ۲D/3D سوییچ می شود رد کنید و از حرکات جدید سونیک مثل کمبوهای هوایی، دریفت کردن، Light Speed Dash و … بهره ببرید. یک بار هم باید با سونیک کلاسیک و به سبک دوران خوش گذشته با Spin Attack های سابق و پریدن روی سر دشمنان، در حالی که زاویه ی دوربین تماما به صورت دو بعدی و ثابت قرار گرفته است مراحل را طی کنید، تصمیم جالبی که هم طرفداران قدیمی سونیک را راضی خواهد کرد و هم طرفداران کم سن و سال تر این بازی را پای کنسول خواهد نشاند. با توجه به این که هم سونیک های دو بعدی کلاسیک را تجربه کرده ایم و هم سونیک های سه بعدی و مدرن، حتی اگر مجموع این دو سبک در یک بسته به دستمان برسد نیز ناچاریم که جداگانه آنها را بررسی کنیم، چرا که در تعاریف رایج پلتفرمرهای کلاسیک و پلتفرمرهای سه بعدی تفاوت های عمده ای با هم دارند. اول از همه با سونیک آشناتر شروع می کنیم، سونیک کلاسیک و دو بعدی. مراحل دو بعدی و سفر به مپ های کلاسیک و مدرن سونیک همچنان لذت بخشی دوران قدیمشان را دارند، کافی است که برای از بین بردن دشمنان روی سرشان بپرید و مراقب باشید که حلقه هایی که جمع آوری کرده اید از دستتان نرود. مراحل ۲D بازی در عین جذاب بودن، هیچ چیز جدیدی را به شما عرضه نمی کنند و مانند کتاب داستان مورد علاقه تان می مانند که برای بار بیستم شروع به خواندنش کرده اید! ضمن این که گویا Sonic Team به طور کامل باس فایت های پایان هر مرحله را فراموش کرده است، در طول این بازی بارها از خودتان خواهید پرسید که پس باس فایت های انتهای هر مرحله کجا رفته اند؟ البته گاهی اوقات هجوم المان های دنیای سه بعدی سونیک به این حالت دو بعدی واقعا جذاب است، مثلا اگر مپ Speed Highway را بار اول به صورت ۳D و مدرن طی کنید، کامیونی از پشت سونیک را دنبال خواهد کرد، اگر همان مپ را بار دوم و به صورت کلاسیک طی کنید همان کامیونی که در حالت سه بعدی از پشت شما را تعقیب می کرد، در حالت دو بعدی از بقل حمله کرده و پلی که روی آن حرکت می کنید را تخریب خواهد کرد. اما به طور کلی مراحل دو بعدی Generations، تجربه ( یا بهتر بگوییم نوستالژی ) لذت بخش اما تکراری از بازی های سونیک است.

 در مراحل سه بعدی و مدرن دستتان به مراتب بازتر است و نوآوری بیشتری را در این بخش می بینید، البته در صورتی که سونیک مدرن را به سونیک کلاسیک ترجیح می دهید! با این که تغییر زاویه ی دوربین در مراحل سه بعدی بر خلاف نسخه های گذشته در دست شما نیست ( و از لحاظ پلتفرمینگ شما را با محدودیت هایی برای جستجو در محیط مواجه می کند ) اما سوییچ شدن زاویه ی دوربین بین ۲D/3D عالی است و ثبات دوربین به هیچ عنوان شما را اذیت نخواهد کرد. اما این بخش نیز خالی از مشکل نیست، اولا در صحنه های شلوغ افت فریم آزاردهنده ای وجود دارد که ضمن از ریتم انداختن بازی شدیدا در ذوق گیمر می زند، دوما کنترل در حالت سه بعدی اصلا مطلوب نیست و Sonic Team هنوز هم نتوانسته است که ایرادات وارده بر سبک کنترل سونیک مدرن را از سال ۲۰۰۶ به بعد را کاملا رفع کند، البته شاید دلیل این امر به خاطر این طرز تفکر Sonic Team بوده که گیمرها سونیک را در حالت سه بعدی با سرعت رد خواهند کرد و زیاد از سرعتشان کم نمی کنند. صحیح یا غلط بودن این طرز تفکر به کنار، اما چیزی که مشخص است این است که گیمرهای سرعت پسند هم با این طرز کنترل کاراکتر و عدم تسلط کافی بر روی کاراکتر مشکل دارند. در طول بازی بارها اتفاق می افتد که نمی توانید سرعتتان را کنترل کنید و به پایین سقوط خواهید کرد، یا نمی توانید سونیک را دقیقا به همان جایی که می خواهید هدایت کنید. به نظر میرسد که در انتقال کاراکتر از دنیای دو بعدی به سه بعدی، ماریو همچنان موفق تر از سونیک عمل کرده است. با این حال تغییرات سریع زاویه ی دوربین، مپ ها، دشمنان و موانع به قدری زیبا و هنرمندانه طراحی شده اند که با این سبک کنترل نیز کنار می آیید. بخش اعظم زیبایی Level Design را در حالت سه بعدی می بینید و زیباترین مپ های بازی، مپ های دوران مدرن هستند. همه این مپ ها سریع و نفس گیر طی می شوند و بر خلاف حالت دو بعدی ممکن است شما را از فرط هیجان روی صندلیتان نیم خیز کنند! یک سری کمبوها و حرکات جدید نیز برای هر دو سونیک در نظر گرفته شده است که در بخش Skill Customize بازی می توانید آنها را برای خودتان خریداری کنید.

در طول بازی چند Boss Fight را نیز تجربه خواهید کرد که آنچنان جذاب نیستند، حتی باس پایانی بازی نیز به اندازه ی Bowser در سری بازی های ماریو چالش برانگیز نیست. پس از اتمام مراحل اصلی بازی، بالای دروازه های ورود به دنیاهای مختلف Challenge های متعددی آزاد می شود که ساعت ها بر گیم پلی بازی خواهد افزود، Challenge هایی که عمدتا در آن باید در مدت زمان مشخصی کاری همچون نجات دادن حیوانات از قفس، مسابقه دادن، پیدا کردن سکه ها از زیر زمین و … را انجام بدهید. در بیشتر این Challenge ها هم دوستان سونیک همچون Knuchles، Amy، Rouge، Tails و تمامی کسانی که از دست Time Eater نجاتشان دادید با قابلیت های ویژه شان شما را کمک خواهند کرد.Sonic Generations برای دوستداران قدیمی سونیک حکم آلبوم خاطرات ارزشمند و فوق العاده نوستالژیکی را دارد که خاطرات ۲۰ سال را یکجا در خودش جمع آوری کرده است. Content های فراوانی در بازی وجود دارد که می توانید با تکمیل Challenge ها آزادشان کنید، شاید بهترینشان آزاد کردن نسخه ی جنسیس Sonic the Hedgehog باشد. به طور کلی نباید از Generations انتظار نوآوری یا تحول خاصی را داشته باشید، چرا که این سونیک حکم معجونی را دارد که همه چیز یک فرنچایز ۲۰ ساله را برای طرفدارانش یکجا در خودش جمع آوری کرده است.

اگر افت فریم در صحنه های شلوغ را در نظر نگیریم، Sonic Generations را می توان یکی از بهترین پلتفرمرهای حال حاضر از نظر گرافیکی به شمار آورد. همه چیز در این نسخه برایتان آشنا و خاطره انگیز است، از مپ ها گرفته تا کاراکترها و اشیا. محیط سازی به بهترین و خوش رنگ ترین شکل ممکن صورت گرفته است و در طول بازی هیچ گاه برایتان تکراری نخواهد شد. ضمنا این نسخه، اولین سونیکی است که از قابلیت Stereoscopic 3D بهره می برد و باید اعتراف کنیم که تجربه ی سونیک در حالت ۳D، از آن دسته تجربیات لذت بخشی است که شاید تا مدت ها نتوانیم نظیرش را امتحان کنیم. ایجاد برجستگی در اشیا مختلف، چه در حالت ۲D و چه در حالت ۳D به نحو احسن صورت گرفته است و خصوصا در حالت سوم شخص و در حال رد شدن از یک تونل یا پرش از ارتفاعی بلند می توانید زیبایی آن را تمام و کمال درک کنید. زاویه ی دوربین و سوئیچ به موقع آن از دو بعدی به سه بعدی هم یکی از نقاط قوت گرافیکی بازی محسوب می شود.
موزیک Sonic Generations نیز یکی از نقاط قوت بازی محسوب می شود. در طول مراحل بازی با لیست بلند بالایی از موزیک های ریمیکس شده ی سونیک های گذشته را خواهید شنید، ضمن این که از بخش Art Room بازی نیز می توانید کلکسیون باارزشی از موزیک هایی که در طول بازی آزاد کرده اید ( که به تعداد بیش از ۵۰ ترک می رسد) را بشنوید. صداگذاری کاراکترها هم برای چنین عنوان همه سن پسندی مثل همیشه مناسب صورت گرفته و جایی برای گله و شکایت باقی نمی گذارد!
Sonic Generations ادای دین شرکت سگا به هوادارانی است که ۲۰ سال با جوجه تیغی خاطره سازی کرده اند، ادای دینی درخور به آنانی که شرکت سگا و کاراکتر سونیک را به فرش قرمز Walk of Game رساندند. جدیدترین ماجرای جوجه تیغی چیز جدید و نوآورانه ای برای طرفداران این فرنچایز ندارد، اما در حکم یک کادوی تولد فوق العاده و پر از اشیای قدیمی و خاطره انگیز برای آنان است! اگر می خواهید از دورانی که شبانه روزتان را با سونیک سپری می کردید یادی بکنید، Sonic Generations شایسته ترین وسیله برای این کار است.
[rate]

پلتفرم:
سازنده:
ناشر:
تاریخ عرضه:
نسخه‌ی بررسی شده:
سبک:

حتما بخوانید