نقد و بررسی بازی Call of Juarez: The Cartel | ندای شکست

سری بازی Call of Juarez همیشه بازیکن را به خاطر اتمسفر بی نظیر آن به گذشته و دوران وسترن باز میگرداند، همچنین شماره های قبلی این سری دارای داستان گیرا و شخصیت های تاثیرگذار (و کافی!) بودند. گیم پلی بازی بسیار درگیر کننده بود و گرافیک و صداگذاری همگی در سطح بسیار خوبی قرار داشتند. متاسفانه شماره جدید این بازی به نام Call of Juarez: The Cartel ،اصلا در این سطح قرار ندارد. هر یک از المان های گرافیک، گیم پلی و صداگذاری میتواند به تنهایی این بازی را به سمت نابودی سوق بدهد. متاسفانه این شماره حتی فاقد یک داستان و روایت صحیح است و تمامی این مسائل به کمک هم، بازی را نا امیدکننده می سازند. البته شاید کلمه مایوس کننده نیز نتواند حق مطلب را ادا کند و شدت ضعیف بازی رو به خوبی به خوانندگان این نقد و بررسی منتقل کند. در هر صورت با توجه به بازخورد های بدی که این بازی از گوشه و کنار داشته، این نقد نیز طبیعتا از این قائده مستثنی نیست.

داستان بازی حول محور سه مامور قانون به نام های Ben McCall ،Eddie Guerra و Kim Evans می چرخد. این سه نفر ماموریت ویژه دارند تا اتحادیه ی گانگستر های مکزیک را نابود کنند و جلوی صادرات مواد مخدر از آنجا را بگیرند. حال این وظیفه ی مخاطبین بازی است که با کمک این سه فرد به مبارزه با خلافکاران مکزیکی بپردازد. با بازی کردن The Cartel متوجه میشوید که جملات بالا تقریبا تمام داستان بازی است. داستان و شخصیت پردازی در این بازی به قدری ساده است که به راحتی ساعاتی متمادی شما را به خواب فرو می برد. داستان به شدت کلیشه ای است و به راحتی میتوانید پایان کار را پیش بینی کنید. هر سه مامور در این داستان گذشته و داستان متفاوتی دارند که البته این موضوع در داستان چندان دخیل نیست و اشارات چندانی به آن نمی شود. به همین دلیل هم هر شخصیت علاوه بر داستان اصلی یک داستان فرعی نیز دارد، که در نهایت با برقراری چند تماس با موبایل، صحبت کردن با یک شخص خاص در طول مرحله یا با دزدیدن آیتمی به اتمام می رسد. شخصیت پردازی بسیار سطحی صورت گرفته به طوری که شخصیت ها شاید تنها در چند مورد کوچک با یکدیگر تفاوت داشته باشند. Ben یک هفت تیر کش است که با استفاده از استعدادی که از جد خود، یعنی Ray McCall به ارث برده، به خوبی قدرت استفاده از اسلحه ها و هفت تیر را دارد. Eddie و Kim، پلیس هایی امروزی و مدرن هستند که به قول خود در خیابان ها بزرگ شده اند و با Ben، اختلاف های زیادی از نظر استراتژی های جنگی دارند. اکنون در این نسخه برخلاف نسخه ی قبل بین ۳ نفر حق انتخاب دارید و میتوانید بنا به سلیقه یکی از شخصیت ها را انتخاب کنید و پیش ببرید، البته این انتخاب از همان ابتدا تا انتها یکسان خواهد بود و توانایی تعویض شخصیت ها در بین مراحل را ندارید. دیالوگ های بازی بسیار کسالت آور، یک نواخت و مضحک هستند. به همین دلیل شخصیت ها اصلا” قابل باور و جذاب نیستند. در اصل مشکل اصلی داستان این است که حتی موضوع کلیشه ای آن هم جذاب نیست، علاوه بر این تمام زمینه سازی و داستان پردازی بی فایده است و هرگز هم ذات پنداری بین بازیکن و شخصیت انجام نمی پذیرد. در زیر بیوگرافی شخصیت های بازی را مشاهده میکنید:

Ben McCall

سازمان: Los Angeles Police Department سن:۵۷ جنسیت : مرد سلاح ها: Revolvers, pistols, heavy machine guns Ben به مدت ۳۰ سال سرباز بوده و در طی جنگ ۲ مدال شجاعت به دست آورده.شخصیتی جدی دارد و بسیار سرسخت است.با هیچ کس صمیمی نمی شود،معمولا تلاش می کند تا با جدیت قانون را رعایت کند، البته اصولا برای او مرز اخلاقی چندانی وجود ندارد و معمولا از آنها گذر می کند. وی یکی از نوادگان Ray McCall یکی از شخصیت های اصلی نسخه های پیشین بازی است که شباهت های بسیاری نیز با جد خود دارد.

Eddie Guerra
سازمان: Drug Enforcement Administration سن:۳۷ جنسیت : مرد سلاح ها: Submachine guns, rifles, shotguns
بعد از بزرگ شدن در خیابان های شرق LA، به عنوان یک سرباز به عراق فرستاده شده و بعد از جنگ به عنوان یک مامور درجه بالای سازمان DEA مشغول به کار می شود. بسیار حراف است، به معاشرت با زنان علاقه مند است و یک قمار باز مشهور و حرفه ای می باشد. او شخصیتی بسیار بی باک و خطر پذیر دارد که هیج تردیدی در مبارزه با دشمنان ندارد و با شعار “همه چیز در پایان آشکار می شود” زندگی میکند.
Kim Evans
وابسته به سازمان: Federal Bureau of Investigation سن:۲۵ جنسیت : زن
سلاح ها: Sniper rifles, rifles
Kim Evans بعد از بزرگ شدن در محله های یهودی نشین جنوب LA به خوبی با خشونت آشناست و تجربه از دست دادن ۲ برادر بزرگتر خود در مبارزه با گانگستر ها را دارد. او با فقر بزرگ شده و بعد از گرفتن بورس تحصیلی در کالج تحصیل کرد و سرانجام FBI او را بهاستخدام خود درآورد.
او زنی باهوش است و به راحتی میداند چگونه کار خود را به پایان برساند. او از طرف همکارانش مورد احترام واقع می شود و تا زمانی که رهبران اتحادیه مواد مخدر را به زانو درنیاورد هیچ چیز نمی تواند جلوی او را بگیرد.
المان های مرسوم یک بازی اکشن اول شخص در The Cartel به خوبی در بازی پیاده شده اما تکرار بیش از حد این المان ها تا حد زیادی به پیم پلی ضربه زده است. در بازی تعداد زیادی تفنگ و همینطور تعداد بسیاری دشمن برای کشتن وجود دارد، اما آنقدر این پروسه تکرار می شود که می توان گفت دقیقا هر آنچه در مرحله اول بازی با آن رو به رو میشوید، در سایر مراحل نیز تکرار خواهد شد. در ابتدای هر مرحله با انتخاب سلاح وارد یک ماشین می شوید. سپس با رفتن به منطقه اصلی ماموریت، با چند نفر مبارزه میکنید، پیش روی میکنید و دوباره مبارزه می کنید و این فرآیند آنقدر تکرار می شود تا مرحله به اتمام رسد. سپس با یک ماشین سواری ساده، مرحله به پایان میرسد. این روند از ابتدا تا انتها روی بازی پیاده شده است. مراحل ماشین سواری کسالت بار ترین و اضافی ترین مراحل محسوب می شوند.
ماشین ها بسیار بی کیفیت طراحی شده اند و با برخورد به کوچترین موانعی متوقف میشوند. دید به جلو وجود ندارد و از همه بدتر اینکه سواری با ماشین هم مانند سایر بخش های گیم گلی بازی بعد از مدت کوتاهی تکراری میشود. ابتدا چند ماشین را تعقیب کنید(یا از دست آنها فرار کنید)، از چند مانع مانند در رد شوید و این مرحله هم به پایان میرسد!
خوشبختانه اسلحه های زیادی در بازی وجود دارد که از این مسئله میتواند تا حدی از تکراری شدن مراحل جلوگیری کند. علاوه بر این هر شخصیت بعد از کشتن چند نفر قابلیتی به نام CM را فعال می کند که برای چند ثانیه صحنه آهسته شده و شخصیت در برابر گلوله ها مقاوم می شود .هر شخصیت در استفاده از چند سلاح مهارت دارد و میتواند ۳ سلاح به صورت همزمان انتخاب کند(۲ سلاح سبک و ۱ سلاح سنگین) و میتواند از سلاح های سبک به صورت همزمان استفاده کند. خوشبختانه همیشه مهمات مختلف برای شما فراهم شده و شاید هرگز در طول بازی مهمات کم نیاورید .در درجات سختی بالا هم تنها چالش اصلی مسئله سلامتی و جان شماست و در هر درجه ای به راحتی میتوانید به دشمن یورش ببرید.  هوش مصنوعی یاران(بر خلاف دشمنان) به طرز شگفت آوری خوب است و مهارت بالایی در کشتن دشمنان دارند و همین مورد باعث برهم خوردن تعادل در بازی شده است.

گرافیک بازی از موتور جدید Techland به نام Chrome Engine 5 استفاده می کند، اما هنوز هم گرافیک آن همانند بازی های چند سال پیش است. به محض ورود به بازی با منوی ضعیف و بی کیفیت مواجه می شوید. بافت های محیط ضعیف هستند ولی بافت سلاح ها و صورت شخصیت ها نسبتا خوب کار شده اند. شخصیت ها به طور مرتب در اشیاء فرو می روند و بعضی مواقع درست در هنگامی که پشت سر شما هستند، به طرز جادویی جلوی شما ظاهر شده و حتی اجساد دشمنان نیز به سرعت هر چه تمام تر ناپدید می شوند. فیزیک آتش و انفجار ها درون بازی بسیار غیر طبیعی است و افکت هایی نظیر شکستن شیشه و انفجار ماشین ها بسیار مضحک جلوه میکنند. متاسفانه مشکل بسیار بزرگ بازی در این زمنیه، ترمیم یافتن مرتب اشیاء بعد از اسیب دیدن آنهاست، اگر شیشه ای را بشکنید یا ماشینی را منفجر کنید،سپس کمی از آن محیط دور شده و برگردید،مشاهده می کنید که تمامی اشیاء ترمیم شده اند و هیچ نشانه ای از قبل باقی نمانده. تخریب پذیری نسبتا خوب است و اکثر اشیاء قابل تخریب هستند و واکنش خوبی در برابر انفجار، گلوله و… نشان می دهند. همچنین فیزیک ماشین ها نیز کاملا مصنوعی است به طوری که به جز بلند شدن دود از آنها آسیبی نمی بینند و اصلا واکنشی در برابر محیط نشان نمیدهند. انیمیشن ها بسیار محدود و خشک هستند و به سرعت تکراری می شوند. افت فریم در بازی (مخصوصا در مناطق شلوغ و وسیع) زیاد مشاهده می شود.

درکل برخلاف نسخه ی قبل، بازی در زمینه گرافیک فنی ضعیف عمل کرده و خوب نیست. گرافیک هنری هم موفق عمل نکرده و در کل گرافیک بازی اصلا” در حد یک بازی برای سال ۲۰۱۱ نیست و چنگی به دل نمیزند.
موزیک نسبت به سایر المان های بازی بهتر عمل کرده و در هیچ لحظه ای از بازی مخاطب را تنها نمیگذارد و البته مانند سایر بخش های بازی کاملا از حال و هوای وسترن خارج شده است. موسیقی مانند اکثر بازی های اینروز ها به صورت دینامیک عمل کرده و با تند شدن روند بازی موزیک نیز سریع شده و هیجان دو چندانی را القا میکند.
اما متاسفانه صداگذاری بازی قوی نیست، صدای شخصیت ها فوق العاده بد انتخاب شده و دیالوگ ها کاملا خشک و بدون احساس بیان می شوند .همچنین مکالمه ها و حرف های درون بازی کم هستند و تنوعی ندارند. در این بین گویا تنها یک نفر صداگذاری دشمنان را بر عهده گرفته است که مارا به یاد بازی های متوسط نسل پیش میندازد. صداگذاری درون بازی نیز چندان مناسب نیست، صدای اسلحه ها تفاوت چندانی با هم ندارند و صدای افکت های مختلف نیز چندان واضح نیستند. در کل مانند سایر قسمت های بازی، این بخش نیز موفق عمل نکرده است.

خارج کردن بازی از حال وهوای وسترن، حرکتی بود که منجر به شکست شد. اکنون بازی تنها یک شوتر “معمولی” پر ایراد است و دیگر هیچ مزیتی نسبت به سایر رقبا ندارد. انتشار این بازی مُهر شکستی بر سری Call of Juarez بود و المان های تکراری و ضعیف با کمک هم این بازی را به سوی نابودی حرکت دادند. مطمئن باشید اگر این بازی را تهیه نکردید، هیچ چیز را از دست نداده اید.

پلتفرم:

سازنده:
ناشر:

تاریخ عرضه:
نسخه‌ی بررسی شده:

سبک:

حتما بخوانید