نقد و بررسی بازی Operation FlashPoint: Red River | جوی خونین

داستان بازی با کمی تحریفات تاریخی شروع می شود. بازی روایت جنگ در مرزهای تاجیکستان است. پس از جنگ افغانستان، تاجیک ها که با القاعده و گروهک های دیگر در ارتباط هستند و توسط نیروهای شوروی سابق حمایت می شوند، دست به شورش های گسترده و حمله به مرزهای چین می زنند. طبق معمول این آمریکا است که می خواهد صلح جهانی را برقرار کند و سریعا به مرزهای شرق تاجیکستان هجوم می برد. اما پس از سه روز نیروهای چینی حملات گسترده ای را شروع می کنند و هر نیروی انسانی که در برابرشان مقاومت می کند را می کشند و به جلو می روند. آمریکا که از گسترش چین و گرفتار شدن تاجیکستان در چنگ چین هراس دارد، سریعا نیروهای خود را از افغانستان به سمت تاجیکستان می کشاند و زبانه های آتش جنگ کل تاجیکستان را فرا می گیرد. داستان بازی، مانند بقیه بازی های جنگی، روایت رشادت های نیروهای زمینی و هوایی آمریکا را بیان می کند و اینکه آن ها قصد برقراری صلح را در بازی دارند. شما در نقش سرجوخه گروه براوو خدمت خواهید کرد. گروه های آلفا و براوو و چارلی هرسه زیر نظر سرگروهبان ناکس فعالیت می کنند و به او گزارش می دهند. در طول بازی شما ماموریت های مختلفی را به همراه گروه خود انجام می دهید که متشکل از چهار نفر است. غیر از خودتان یک نفر اسنایپر، یک نفر اسلحه سنگین و مهمات و یکنفر امدادگر در گروه حضور دارند. چون بازی یک شبیه سازی جنگی است، داستان زیاد به چشم نمی آید و گوشه هایی از آن را می بینید و در کل تمام جزئیات ماموریت ها توسط سرگروهبان ناکس گفته می شود. نمی توان بخش خاصی را به داستان بازی اختصاص داد و حتی نمی توان در مورد آن بحث زیادی کرد ولی نحوه روایت داستان در اوایل بازی کمی جذاب است که با گذشت چند مرحله آن هم از بین می رود.

گیم پلی بازی را می توان تقریبا ناقص و نامتعادل دانست. گان پلی بازی کاملا بی نقص است اما هوش مصنوعی و همچنین آرایش دشمنان و کیفیت مراحل بسیار پایین است. همانطور که ذکر شد تیم شما از چهار نفر تشکیل شده است. شما می توانید قبل از شروع هر مرحله اسلحه ها و لوازم دیگر هر نفر را تعیین کنید. با شروع شدن بازی اولین چیزی که متوجه می شوید، کمبود هدف برای تیراندازی است. در محیط های بسته شاید بتوانید در بهترین شرایط دو یا سه نفر را بکشید. شاید سبک شبیه سازی باعث وقوع این مشکل می شود اما هرچه جلوتر بروید این مشکل تشدید می شود. مثلا در یکی از مراحل باید یک مهندس را پوشش بدهید و در بیابان با پای پیاده سیر کنید. در این بیابان بزرگ تاجیکستان هر پانصد متر یک خانه کوچک وجود دارد و در آن خانه هم تنها یک تاجیک یاغی! این در حالیست که شما با سه تیم متشکل از چهار نفر، یعنی عملا دوازده نفر شروع به شلیک به آن خانه می کنید! در کنار این مشکل بعضی مراحل نفس گیر هم در بازی وجود دارد که واقعا لذت بخش است. مثلا در یک مرحله باید مدرسه ای را که در بالای روستا واقع شده پاکسازی کنید. این مدرسه بشدت محافظت می شود و روی سقف آن چندین تیربار مستقر شده است. شما باید با پوشش آتشی که از تیم های آلفا و چارلی می گیرید خود را به نزدیکی مدرسه برسانید که واقعا چالش برانگیز و لذت بخش است. اما تعداد این گونه مراحل خیلی کم است. اسلحه های موجود در بازی تنوع بسیار خوبی دارند. از M4 گرفته تا خمپاره های هوایی زن در بازی وجود دارند و استفاده از هرکدام لذت خودش را دارد. مخصوصا اسلحه های اسنایپر که با کیفیت بسیار عالی طراحی شده اند. هر مرحله با نوع خاصی از محیط و ماموریت طراحی شده است. بعضی از مراحل شامل کوه و دره می شوند و حمله و پشتیبانی هوایی. اما بعضی دیگر شامل بیابان و دفاع از یک منطقه خاص. بعضی از مراحل بسیار جذاب هستند ولی در مقابل بعضی دیگر بسیار خسته کننده و تکراری! در کل گان پلی بازی بسیار عالی است. طراحی مناطق جنگی بازی کاملا به جا و درست است و همانطور که در جنگ واقعی یکی از الزامات برنده بودن، دردست داشتن نقاط استراتژیک است، در این بازی هم قوانینی وجود دارند که باعث تضمین پیروزی شما می شوند.

سرگروهبان ناکس طی ماموریت ها همواره ده قانون خود را به شما گوشزد می کند که البته بعد از چند مرحله دیگر حالتان از این قوانین بهم می خورد از بس که آن ها را تکرار می کند! یکی از این قوانین داشتن محیط و سنگرهای طبیعی بهتر نسبت به دشمن است. خوشبختانه محیط های بازی بسیار بزرگ و زیبا اند و احتمالا از روی نمونه های واقعی ساخته شده اند. نقاط مثبت گیم پلی بازی زیاد است اما در مقابل نقاط ضعف هم کم نیستند. اولین نکته منفی بزرگی که به چشم می آید هوش مصنوعی بازی است. معمولا در یک بازی شبیه سازی باید هوش مصنوعی در سطح بسیار خوب و قابل قبولی قرار داشته باشد که در مورد Red River این نکته صادق نیست. هم خوجه ای های خودتان که رسما نمی توانند فیل را از فاصله دومتری بزنند دشمنان هم مثل مترسک فقط در میدان جنگ به این طرف و آن طرف می دوند. البته این گونه هوش مصنوعی برای درجه سختی نرمال است. اگر بازی را روی هارد تجربه کنید، متوجه می شوید که دشمنان خیلی بهتر عمل می کنند اما هم تیمی ها همچنان بدردنخور باقی می مانند و تنها کار مثبتشان این است که موقعیت دشمن را اعلام می کنند. نکته بهتر دیگر در مورد درجه سختی بالا حذف شدن HUD و همچنین واقعی تر شدن تیراندازی است. نکته منفی بعدی بازی بوجود آمدن نوعی سیستم سلامتی است. هروقت که تیری به بدن شما اصابت بکند، می توانید خود را بلافاصله با یک کیت کمک های اولیه سلامتی خود را بازیابید و این در مورد هم تیمی ها هم صادق است. در نتیجه بازی کمی غیر واقعی جلوه می کند. اگر تیری به سر یا کلاه شما اصابت کند به احتمال زیاد روی زمین می افتید و امدادگر شما را خوب می کند. اگر در هربار تیر خوردن این فرآیند انجام شود متوجه می شوید که بازی ای با سبک شبیه سازی نباید همچنین قابلیتی را با خود داشته باشد. از دیگر جزئیات که بگذریم، رانندگی در بازی هم تعریفی ندارد و اصلا جالب نیست! از Codemasters که بازیهایی مثل GRiD و F1 را ساخته، انتظار خیلی بیشتری داشتیم! در هر حال گیم پلی بازی با همه خوبی ها و بدی هایش می تواند مصداق یک شوتر شبیه سازی باشد اما تا شبیه سازی کامل خیلی فاصله دارد.

گرافیک بازی واقعا آن چیزی نیست که من انتظارش را داشتم. مانند گیم پلی، گرافیک بازی هم نامتعادل است. از طرفی بافت لباس و اسلحه ها و تجهیزات جنگی بسیار عالی است و از طرف دیگر رنگ و روی محیط و طراحی چهره و افکت دود افتضاح شده است. تکسچرهای بازی برای تسلیحات و لباس ها در سطح بسیار عالی قرار دارند. طراحی وسایل نقلیه و استیل بدنی افراد در بازی خیلی خوب است. انیمیشن های بازی روان و زیبا اند. آسمان بازی مرتبا در حال تغییر است و سیستم دینامیک دارد. در کل از نظر جزئیات بازی گرافیک خوبی دارد. اما در سوی دیگر افکت های خون و دود واقعا مزخرف اند. آتش هم به همه چیز شبیه است غیر از آتش! رنگ بندی محیط واقعا بد است و همه جا بدون استثنا با یک نوع قهوه ای پوشانده شده. تمامی خانه های موجود در بازی خالی هستند و دریغ از کمی جزئیات! فیزیک بازی اصلا قابل قبول نیست و باگ های متعدد در بازی مشاهده می شود. با وجود همه این ها تیم سازنده تکنولوژی هایی مثل HDR Lighting را بخوبی استفاده کرده که حاصل آن نورپردازی خوب بازی است. صداگذاری بازی جذاب و دلنشین تر از گرافیک است. دیالوگ ها به جا و در بعضی موارد خنده دار هستند اما فحش و کلمات رکیک در آن زیاد است که کمی توی ذوق می زند. البته صدای نیروهای تاجیک هم جالب است که به زبان فارسی صحبت می کنند.

در کل بازی Flashpoint Red River تقریبا آن چیزی است که شما از یک شبیه سازی می خواهید اما بدون جزئیاتش! اگر کمی بیشتر روی جزئیات این بازی کار می شد بسیار دلنشین تر و بهتر بود اما در همین حد هم خوب است. شاید هرکسی از این بازی خوشش نیاید، اما در بیشتر موارد برای وقت گذرانی ساده کافی است.

پلتفرم:

سازنده:
ناشر:

تاریخ عرضه:
نسخه‌ی بررسی شده:

سبک:

حتما بخوانید